Σαν πύργος από τραπουλόχαρτα καταρρέει μέρα με τη μέρα η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Οι απανωτές αποχωρήσεις στελεχών συνοδεύονται από δηλώσεις και ανακοινώσεις που μόνο κολακευτικές δεν είναι για τη Μαρία Καρυστιανού.
- του Βασίλη Βρανά – Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας, διδάκτωρ Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
Ενδεικτική του κλίματος είναι η κοινή ανακοίνωση 22 πρώην στελεχών του κόμματος στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρουν: «Διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση.»
Εξίσου αιχμηρή και ενδεικτική της κατάστασης είναι και η ανάρτησή του πρώην εκπροσώπου Τύπου του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», Θανάση Αυγερινού, ο οποίος αναφέρει: «Καιρός να συζητήσουμε άπαντες ήσυχα κι απλά τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά, τι έπρεπε να γίνει διαφορετικά και προπαντός γιατί ολόκληρο σχεδόν το μεγαλειώδες Κίνημα των Τεμπών έμεινε εκτός της «Ελπίδας», η οποία πεθαίνει μεν τελευταία, αλλά πεθαίνει…»
Κοινός παρονομαστής σε αυτό το μπαράζ παραιτήσεων είναι η απογοήτευση στελεχών του κόμματος, τα οποία αφενός άλλα περίμεναν και αφετέρου θεωρούσαν πως πρόκειται για ένα κόμμα-κίνημα από τους πολίτες για τους πολίτες. Στον αντίποδα, αυτό που είδαν είναι μια κλειστή ομάδα «πεφωτισμένων» που λαμβάνουν αποφάσεις. Γενικώς, πολιτικές και οργανωτικές διαφωνίες έκαναν την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» να ξεφουσκώσει πριν καν δοκιμαστεί στις κάλπες. Αυτό είναι σημαντικό, καθώς είθισται οι γκρίνιες και οι αποχωρήσεις σε ένα νεοσύστατο κόμμα να ξεκινούν μετά το αποτέλεσμα των πρώτων εκλογών.
Στην περίπτωση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού διαπιστώνουμε με έκπληξη πως τα στελέχη του άρχισαν να αποχωρούν μόλις 2 μήνες μετά την επίσημη ίδρυση του κόμματος. Εύλογο, ωστόσο, είναι το ερώτημα γιατί δεν αποχώρησαν ήδη από την ημέρα της επίσημης παρουσίασης του κόμματος στη Θεσσαλονίκη… Η ιδρύτρια του κόμματος εκφώνησε μια ομιλία που περισσότερο έμοιαζε με έκθεση ιδεών σε κάποιο σχολείο παρά με μανιφέστο. Οι πολιτικές θέσεις που εκφράστηκαν τότε ήταν τόσο πρόχειρα και επιφανειακά διαμορφωμένες, που είναι απορίας άξιο γιατί κάποιος να εμπνευστεί από αυτές. Από επικοινωνιακής δε πλευράς το όλο στήσιμο δεν ήταν επ’ ουδενί το αναμενόμενο.
Σε τελική ανάλυση, δυστυχώς, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δίνει την εντύπωση πως «κάποιοι» έπεισαν τη Μαρία Καρυστιανού να προχωρήσει στη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα διαβεβαιώνοντάς την πως το αποτέλεσμα της νίκης είναι εξασφαλισμένο. Οι ίδιοι αυτοί «κάποιοι», βλέποντας τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη που έγιναν σε όλη την Ελλάδα πίστεψαν πως έχουν μπροστά τους ένα επικοινωνιακό momentum που πρέπει να καρπωθούν. Οι πολίτες, όμως, μετά τη δεκαετία των μνημονίων είναι περισσότερο ψυλλιασμένοι.
Το άσχημο, σε κάθε περίπτωση, είναι πως δικαιώνονται τελικά τα λόγια του προέδρου του Συλλόγου των θυμάτων των Τεμπών, Παύλου Ασλανίδη, ο οποίος όταν κλήθηκε να σχολιάσει την ίδρυση του κόμματος Καρυστιανού είχε πει εύστοχα: «Δεν μου αρέσουν οι θεατρινισμοί, αποπροσανατολίζει αυτή την περίοδο, ενώ ο αγώνας μας για να βρούμε την αλήθεια για την υπόθεση των Τεμπών είναι μπροστά μας».
