Αν υπάρχει ένα τραγούδι της ελληνικής Eurovision που θα παρουσιαζόταν ως «χαμένη ευκαιρία», αυτό είναι το «Anatello» με την ερμηνεία της Tianora. Ένα κομμάτι που δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό του Sing for Greece, αλλά άφησε πίσω του μια αίσθηση βαθιάς συγκίνησης και αδικίας.
Ένα τραγούδι που γέμισε τον χώρο με ελληνικό στίχο.
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, το «Anatello» δημιούργησε μια ατμόσφαιρα… ηλεκτρισμένη. Ο ελληνικός στίχος δεν λειτούργησε απλώς ως γλωσσική επιλογή· έγινε εργαλείο έκφρασης, ταυτότητας και συναισθήματος. Σε μια σκηνή όπου συχνά κυριαρχεί ο αγγλικός στίχος και οι «ασφαλείς» ποπ φόρμες, η επιλογή να παρουσιαστεί ένα κομμάτι βαθιά ελληνικό ήταν πράξη καλλιτεχνικού θάρρους.
Η φωνή της Tianora είχε εκείνη τη σπάνια χροιά που δεν χρειάζεται υπερβολές για να συγκινήσει. Δυναμική αλλά ελεγχόμενη, με κλιμακώσεις που έκαναν την τρίχα του ακροατή να σηκώνεται, μετέφερε κάθε λέξη σαν εξομολόγηση. Το ρεφρέν δεν ήταν απλώς μελωδικό· ήταν λυτρωτικό.
Η σκηνική παρουσία
Χωρίς περιττά εφέ και εντυπωσιασμούς, η σκηνική προσέγγιση βασίστηκε στο συναίσθημα. Ο φωτισμός, οι σκιές και η στατική ερμηνεία έδιναν χώρο στο τραγούδι να «αναπνεύσει». Σε έναν διαγωνισμό όπου συχνά κερδίζει η υπερπαραγωγή, το «Anatello» επέλεξε την εσωτερικότητα.
Και ίσως εκεί να κρύβεται η αδικία. Σε μια βραδιά γεμάτη ρυθμό, χορογραφίες και άμεσο εντυπωσιασμό, ένα τραγούδι που απαιτούσε σιωπή και προσοχή από τον θεατή δεν βρήκε τον χώρο που του άξιζε.
Γιατί θεωρείται αδικημένο:
- Καλλιτεχνική ταυτότητα – Δεν προσπάθησε να «μοιάσει» με τις τάσεις της εποχής.
- Γλωσσική αυθεντικότητα – Ο ελληνικός στίχος έδωσε βάθος και χαρακτήρα.
- Ερμηνευτική δύναμη – Η Tianora παρέδωσε μια από τις πιο φορτισμένες φωνητικά εμφανίσεις ελληνικής συμμετοχής.
Το ότι δεν πέρασε καν στον τελικό δεν αναιρεί την καλλιτεχνική του αξία. Αντίθετα, ίσως την ενισχύει, καθώς το «Anatello» έγινε το τραγούδι που οι φίλοι του διαγωνισμού ανακαλύπτουν ξανά και ξανά, αναρωτώμενοι «πώς δεν προκρίθηκε;».
