Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα στον τρόπο με τον οποίο συζητείται σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ: πολύς κόσμος δεν τον αναλύει, τον μετατρέπει είτε σε τέρας είτε σε μύθο. Για τους μεν είναι ένας ανεξέλεγκτος εμπρηστής που λειτουργεί μόνο με ένστικτο και παράνοια. Για τους δε είναι ένας ηγέτης που βλέπει πέντε κινήσεις μπροστά από όλους τους άλλους και ελέγχει κάθε εξέλιξη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο πεζή και γι’ αυτό πιο χρήσιμη. Ο Τραμπ δεν είναι ούτε παντοδύναμος στρατηγικός ιδιοφυής παίκτης ούτε γελοία καρικατούρα. Είναι ένας πολιτικός που χρησιμοποιεί συστηματικά την ένταση, τον φόβο και την αβεβαιότητα ως εργαλεία πίεσης, πολλές φορές με πραγματικά αποτελέσματα, αλλά όχι πάντα με πλήρη έλεγχο των συνεπειών. Αυτό φαίνεται ξανά και από τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Ιράν, μετά την αποτυχία των συνομιλιών και την έναρξη αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού.
Η εύκολη αφήγηση του «πάντα κάνει πίσω»
Το τελευταίο διάστημα έχει γίνει μόδα ένας χαρακτηρισμός για τον Τραμπ: ότι «πάντα λυγίζει». Ο αγγλικός όρος που χρησιμοποιείται είναι TACO («Trump Always Chickens Out» – «ο Τραμπ πάντα δειλιάζει στο τέλος»). Το πρόβλημα με αυτή τη φράση δεν είναι μόνο ότι είναι επιφανειακή. Είναι ότι αποκρύπτει το πιο σημαντικό: τι έχει ήδη συμβεί πριν από την όποια υποχώρηση. Όταν ένας ηγέτης ανεβάζει την ένταση στο όριο, προκαλεί νευρικότητα στις αγορές, πυροδοτεί άνοδο στην ενέργεια, αλλάζει στρατιωτικούς συσχετισμούς και μετά κάνει ένα βήμα πίσω, δεν σημαίνει ότι «δεν έγινε τίποτα». Σημαίνει ότι η ζημιά έγινε πριν από την αναδίπλωση. Το Reuters κατέγραψε ακριβώς αυτό το μοτίβο στην περίπτωση της κρίσης με το Ιράν: απότομη κλιμάκωση, όρια στη διαπραγματευτική ισχύ, μεταβαλλόμενη στάση, αλλά εν τω μεταξύ σοβαρή διατάραξη ισορροπιών.
Αυτό φάνηκε καθαρά στις 13 Απριλίου 2026. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έθεσαν σε ισχύ ναυτικό αποκλεισμό κατά του Ιράν, μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ. Η αμερικανική κίνηση δεν ήταν απλό επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Επηρέασε άμεσα τη ναυτιλία, ανέβασε τις τιμές του πετρελαίου, επανέφερε το πετρέλαιο πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι και προκάλεσε νευρικότητα στη Γουόλ Στριτ. Το Ιράν απάντησε με απειλές για αντίποινα εναντίον γειτονικών λιμανιών, ενώ ειδικοί που μίλησαν στο Reuters προειδοποίησαν ότι πρόκειται για μεγάλη και ανοιχτής διάρκειας στρατιωτική επιχείρηση με απρόβλεπτες προεκτάσεις. Άρα, όποιος θέλει να περιγράψει τον Τραμπ απλώς ως «δειλό», μάλλον αγνοεί ότι ακόμα και οι μισές κινήσεις του παράγουν ολόκληρες κρίσεις.
Η πολιτική της απρόβλεπτης συμπεριφοράς
Για να καταλάβει κανείς τι κάνει ο Τραμπ, πρέπει να κοιτάξει λιγότερο τα συνθήματα και περισσότερο τη μέθοδο. Η μέθοδος αυτή θυμίζει τη λεγόμενη madman theory («θεωρία του τρελού»), δηλαδή την ιδέα ότι ένας ηγέτης αφήνει να εννοηθεί πως μπορεί να προχωρήσει και στο πιο ακραίο βήμα, ώστε οι αντίπαλοί του να φοβηθούν και να συμβιβαστούν. Η λογική αυτή έχει ιστορικό προηγούμενο στην εποχή Νίξον, κάτι που προκύπτει και από τα αμερικανικά ιστορικά αρχεία. Στη σημερινή της μορφή, όμως, η μέθοδος αυτή λειτουργεί μέσα σε ένα πολύ πιο γρήγορο και ασταθές περιβάλλον: αγορές, μέσα ενημέρωσης, κοινωνικά δίκτυα, στρατιωτικές ισορροπίες και ενεργειακές αλυσίδες αντιδρούν σχεδόν άμεσα. Αυτό σημαίνει ότι η απρόβλεπτη συμπεριφορά μπορεί να ασκεί πίεση, αλλά δεν προσφέρει από μόνη της πλήρη έλεγχο.
Με άλλα λόγια, ο Τραμπ δεν είναι «τρελός» με τη λαϊκή έννοια, αλλά αξιοποιεί την εικόνα της αβεβαιότητας ως εργαλείο. Θέλει οι άλλοι να πιστεύουν ότι μπορεί να προχωρήσει πολύ πιο πέρα απ’ όσο φαίνεται λογικό. Αυτή η μέθοδος μπορεί να τρομάζει αντιπάλους, αλλά έχει και ένα μεγάλο ρίσκο: κάποια στιγμή αρχίζει να παράγει όχι μόνο φόβο, αλλά και κόπωση, δυσπιστία και αντίμετρα. Το βλέπουμε ήδη στο ΝΑΤΟ, όπου η Βρετανία και η Γαλλία αρνήθηκαν να μπουν στον αμερικανικό αποκλεισμό των Στενών, προτιμώντας μια άλλη, αμυντική και πολυμερή προσέγγιση για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Δηλαδή, ακόμα και σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν ακολουθούν αυτομάτως κάθε αμερικανική κλιμάκωση.
Η βιομηχανία της αντιτραμπικής υπερβολής
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι σοβαρό να παριστάνουμε ότι δεν υπάρχει και μια σταθερή τάση υπερβολής στην αντιτραμπική συζήτηση. Υπάρχει. Και είναι έντονη. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει ένα ενιαίο κέντρο συνωμοσίας που κινεί τα πάντα. Σημαίνει όμως ότι ένα μέρος του συστημικού δημόσιου λόγου έχει βρει εδώ και χρόνια έναν σχεδόν αυτόματο τρόπο ανάγνωσης κάθε κίνησης του Τραμπ: ξεκινά πάντα από την ηθική καταγγελία και σπανίως φτάνει μέχρι την ψυχρή αποτίμηση αποτελεσμάτων. Αυτό δεν αθωώνει τον ίδιο. Απλώς εξηγεί γιατί συχνά η ανάλυση μοιάζει με προκατασκευασμένη ετυμηγορία.
Το πρόβλημα μεγαλώνει όταν αυτή η υπερβολή συναντά την παραφιλολογία. Εκεί γεννιούνται οι πιο απλοϊκές αφηγήσεις, όπου κάθε μεγάλο γεγονός πρέπει να εξηγηθεί από έναν κρυφό εκβιασμό, μία υπόγεια συμμαχία ή ένα αόρατο νήμα που ενώνει πρόσωπα, κράτη και μυστικές υπηρεσίες. Εδώ ακριβώς εντάσσεται και ένα μέρος της συζήτησης γύρω από τον Epstein. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο πεζή: η υπόθεση παραμένει πολιτικά τοξική, δεν έχει εξαφανιστεί από τη δημόσια ζωή των ΗΠΑ, και μόλις σήμερα ομοσπονδιακός δικαστής απέρριψε, στο παρόν στάδιο, την αγωγή δυσφήμισης του Τραμπ κατά της Wall Street Journal, κρίνοντας ότι δεν τεκμηριώθηκε ο απαραίτητος νομικός πήχης. Αυτό δεν αποδεικνύει ούτε τη μία ούτε την άλλη ακραία ανάγνωση. Αποδεικνύει ότι το θέμα παραμένει ανοιχτό και πολιτικά φορτισμένο.
Οι φάκελοι Epstein και η ανάγκη για μέτρο
Άρα, δεν στέκει ούτε η θεωρία ότι «όλα εξηγούνται από τον Epstein», ούτε η βολική γραμμή ότι «ο Τραμπ έδωσε τους φακέλους και τελείωσε η συζήτηση». Η αλήθεια είναι πιο σύνθετη. Υπήρξαν αποχαρακτηρισμοί και θεσμικές διαδικασίες δημοσιοποίησης. Ταυτόχρονα, όμως, η πολιτική σκιά παραμένει. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τέτοια ζητήματα δεν εξαφανίζονται επειδή βγήκαν έγγραφα στη δημοσιότητα ή επειδή το θέλει κάποια πλευρά του πολιτικού συστήματος. Συνεχίζουν να λειτουργούν ως πεδία σύγκρουσης, πίεσης και ερμηνείας. Όποιος προσπαθεί να τα κλείσει με μία πρόταση, μάλλον δεν ενδιαφέρεται για το τι ισχύει, αλλά για το τι τον βολεύει να πιστεύει.
Το Ιράν δεν είναι οι μουλάδες
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι της ανάλυσης. Το ιρανικό καθεστώς δεν ταυτίζεται με τον ιρανικό λαό. Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη και συχνά χάνεται μέσα στον θόρυβο. Για χρόνια, η διεθνής συζήτηση μιλούσε για το «Ιράν» σαν να ήταν ένα ενιαίο πράγμα: εξουσία, κοινωνία, θρησκευτικό καθεστώς, στρατός, πολίτες, όλα μαζί. Δεν είναι έτσι. Τα στοιχεία δείχνουν ένα καθεστώς με βαριά καταστολή και μια κοινωνία που έχει πληρώσει τρομακτικό κόστος. Τον Ιανουάριο του 2026, αξιωματούχος μίλησε για τουλάχιστον 5.000 επιβεβαιωμένους νεκρούς στις διαμαρτυρίες, ενώ δίκτυα παρακολούθησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατέγραφαν χιλιάδες ακόμη θανάτους υπό εξέταση και δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις.
Άρα, όταν λέγεται ότι «ο ιρανικός λαός δεν ξεσηκώνεται», αυτό δεν μπορεί να διαβάζεται απλοϊκά ως απόδειξη αποδοχής του καθεστώτος. Συχνά σημαίνει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο τραγικό: ότι ο κόσμος φοβάται. Φοβάται γιατί έχει δει τι σημαίνει να βγεις στον δρόμο και να βρεθείς απέναντι σε ένα κράτος που δεν έχει πρόβλημα να σκοτώσει, να συλλάβει, να εξαφανίσει και να τσακίσει ολόκληρες κοινότητες. Γι’ αυτό η φράση «δεν έχουν συνασπιστεί με το καθεστώς, το τρέμουν» έχει σοβαρό αναλυτικό πυρήνα. Δεν είναι μαθηματική βεβαιότητα, αλλά ως πολιτική ερμηνεία στέκει πολύ περισσότερο από τη ρηχή ιδέα ότι η ακινησία ισούται με συναίνεση.
Η στρατιωτική εικόνα: πολύ βαριά ζημιά, όχι οριστικό τέλος
Τι έχει συμβεί, λοιπόν, στο πολεμικό πεδίο; Το πρώτο που πρέπει να ειπωθεί καθαρά είναι ότι το Ιράν έχει υποστεί πολύ βαριά πλήγματα. Αυτό δεν είναι υπερβολή. Η ηγετική του πυραμίδα έχει χτυπηθεί, η περιφερειακή του επιρροή έχει τραυματιστεί και οι βασικοί του πληρεξούσιοι, δηλαδή οι δυνάμεις που λειτουργούσαν ως προέκταση της ισχύος του σε άλλες χώρες, έχουν αποδυναμωθεί σοβαρά. Το Reuters μετέδωσε ότι το Ισραήλ ανακοίνωσε στις 9 Απριλίου ότι σκότωσε τον Ναΐμ Κάσεμ, ηγέτη της Χεζμπολάχ, γεγονός που, εφόσον επιβεβαιωθεί πλήρως και πολιτικά, συνιστά βαρύ πλήγμα για τη Χεζμπολάχ και κατ’ επέκταση για τον ιρανικό άξονα στην περιοχή.
Παράλληλα, το ίδιο το Reuters και άλλες αξιόπιστες πηγές περιγράφουν μια πολύ σοβαρή αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ, έντονες ισραηλινές επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο και μετατόπιση των πολιτικών ισορροπιών στη Βηρυτό υπέρ του περιορισμού της οργάνωσης. Ωστόσο, εδώ χρειάζεται προσοχή: άλλο πράγμα το «έχουν δεχθεί βαριά πλήγματα» και άλλο το «έχουν εξαφανιστεί». Το δεύτερο δεν τεκμηριώνεται. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους ιρανικούς συμμάχους στην περιοχή. Η αποδυνάμωση είναι πραγματική. Ο μηδενισμός όχι.
Το πυρηνικό πρόγραμμα: χτυπημένο, όχι σβησμένο
Ένα από τα πιο συχνά λάθη στη δημόσια συζήτηση είναι η χρήση της φράσης «πυρηνικό οπλοστάσιο» για το Ιράν. Αυτό είναι ανακριβές. Το ζήτημα ακριβώς είναι ότι το Ιράν κατηγορείται πως βρίσκεται κοντά στην απόκτηση τέτοιας δυνατότητας, όχι ότι έχει αναγνωρισμένο πυρηνικό οπλοστάσιο. Το σωστό, λοιπόν, είναι να μιλάμε για το πυρηνικό του πρόγραμμα και για τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου. Εκεί, πράγματι, έχουν υπάρξει ισχυρά πλήγματα. Όμως οι διεθνείς εκτιμήσεις δεν λένε ότι το πρόγραμμα εξαφανίστηκε. Το Reuters, επικαλούμενο τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας, ανέφερε ότι πριν από τα πλήγματα το Ιράν διέθετε 440,9 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% και ότι σημαντικό μέρος αυτού του υλικού συνδέεται με υπόγεια εγκατάσταση στην Ισφαχάν που σε μεγάλο βαθμό άντεξε.
Αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό: η στρατιωτική πίεση τραυμάτισε σοβαρά το πρόγραμμα, αλλά δεν το εξαφάνισε με έναν μαγικό τρόπο. Άρα οι θριαμβολογίες περί «οριστικής λύσης» είναι πρόωρες. Ναι, η ιρανική πυρηνική διαδρομή έχει δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα. Όχι, δεν μπορεί ακόμη να ειπωθεί με σοβαρότητα ότι το κεφάλαιο έκλεισε. Και αυτό έχει σημασία, διότι άλλο πράγμα μια μεγάλη τακτική επιτυχία και άλλο μια οριστική στρατηγική εκκαθάριση.
Η οικονομία του Ιράν: βαθύ τραύμα με αβέβαιο μέλλον
Αν στο στρατιωτικό πεδίο η εικόνα είναι βαριά αλλά όχι τελειωτική, στην οικονομία η εικόνα είναι καταστροφική. Το Reuters περιέγραψε την ιρανική οικονομία ως «συντετριμμένη», με βαριά ζημιά σε κρίσιμες βιομηχανικές μονάδες, ενέργεια, μεταφορές και βασικές υποδομές. Οι επιπτώσεις δεν είναι μόνο λογιστικές. Είναι κοινωνικές, πολιτικές και στρατηγικές. Όταν χτυπιούνται πετροχημικά, χάλυβας, ηλεκτροπαραγωγή, λιμάνια και αλυσίδες μεταφοράς, δεν μιλάμε μόνο για αριθμούς. Μιλάμε για την οικονομική αρτηρία ενός καθεστώτος που ήδη ήταν εξαντλημένο από κυρώσεις, διεθνή πίεση και εσωτερικές στρεβλώσεις.
Όμως και εδώ χρειάζεται μέτρο. Το ότι η οικονομία έχει τραυματιστεί βαριά δεν σημαίνει αυτομάτως ότι το καθεστώς δεν μπορεί να επιβιώσει. Η ιστορία είναι γεμάτη από αυταρχικά καθεστώτα που κράτησαν για χρόνια, ακόμα και όταν η κοινωνία τους βυθιζόταν. Γιατί; Επειδή οι προτεραιότητες τέτοιων συστημάτων δεν είναι οι ίδιες με εκείνες μιας κανονικής κοινωνίας. Μπορούν να κόψουν από την πραγματική οικονομία, να ρίξουν το βάρος στην ασφάλεια, στην καταστολή και στην ανασυγκρότηση στρατιωτικών ικανοτήτων, και να αφήσουν τους πολίτες να πληρώσουν τον λογαριασμό. Άρα, η φράση «χωρίς δυνατότητα ανάκαμψης» είναι υπερβολική. Πιο σωστό είναι να πούμε: με πολύ μικρή δυνατότητα γρήγορης ανάκαμψης και με τεράστιο κοινωνικό κόστος.
Η Κίνα και η αλήθεια για το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο
Στο ζήτημα της Κίνας, γίνεται επίσης μεγάλη κατάχρηση απόλυτων φράσεων. Για ένα διάστημα ήταν ακριβές ότι η Κίνα δεν εισήγαγε αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο, το λεγόμενο LNG («υγροποιημένο φυσικό αέριο»), τουλάχιστον όχι άμεσα για εγχώρια χρήση. Το Reuters είχε γράψει τον Φεβρουάριο ότι είχε περάσει ένας χρόνος χωρίς άμεσες κινεζικές εισαγωγές από τις ΗΠΑ, παρότι κινεζικές εταιρείες συνέχιζαν να τηρούν συμβόλαια και να μεταπωλούν φορτία κυρίως προς την Ευρώπη. Αυτό ήταν το ένα κομμάτι της εικόνας.
Το άλλο κομμάτι είναι ότι η κρίση στο Ορμούζ αλλάζει τους υπολογισμούς. Σήμερα, οι εξελίξεις δείχνουν ότι η Κίνα, μπροστά στην ασφυξία της αγοράς και στην ενεργειακή αβεβαιότητα, αυξάνει ξανά αγορές αμερικανικών καυσίμων σε ορισμένους τομείς. Το Asia Times ανέφερε επανέναρξη αγορών αμερικανικού πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου λόγω της κρίσης. Παράλληλα, το Reuters ανέφερε σήμερα ότι η Κίνα αντιδρά έντονα στον αποκλεισμό, τον χαρακτηρίζει αντίθετο προς τα παγκόσμια συμφέροντα και προειδοποιεί για τις συνέπειες στις ροές ενέργειας, ενώ ξεχωριστές αναλύσεις του Reuters δείχνουν ότι η κινεζική οικονομία δέχεται πίεση από το ενεργειακό σοκ που προκαλεί ο πόλεμος. Αυτό οδηγεί σε ένα πιο καθαρό συμπέρασμα: η Κίνα δεν γυρίζει στρατηγικά στην αγκαλιά των ΗΠΑ, αλλά αναγκάζεται να λειτουργεί πιο πραγματιστικά όταν η Μέση Ανατολή φλέγεται.
Άρα, το σωστό δεν είναι ούτε «η Κίνα δεν παίρνει πια τίποτα από τις ΗΠΑ», ούτε «η Κίνα εξαρτάται πάλι από την Ουάσιγκτον». Το σωστό είναι ότι το Πεκίνο αγοράζει ευκαιριακά, προσαρμοστικά και ανάλογα με την ένταση της κρίσης. Αυτό αποδεικνύει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι η κινεζική αυτάρκεια δεν είναι απεριόριστη. Και δεύτερον, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τα προβλήματά τους, παραμένουν ενεργειακός παίκτης με ειδικό βάρος.
Τα Στενά του Ορμούζ και η μεγάλη γεωπολιτική αλήθεια
Εδώ βρίσκεται μία από τις κεντρικές αλήθειες της σύγκρουσης. Τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι μια ακόμη λεπτομέρεια του χάρτη. Είναι νευρικό κέντρο της παγκόσμιας ενέργειας. Το Reuters υπενθυμίζει ότι από εκεί περνά περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και αερίου. Η τρέχουσα κρίση απέδειξε όχι μόνο τη στρατηγική σημασία του περάσματος, αλλά και το πόσο ευάλωτα είναι ακόμη και τα λεγόμενα εναλλακτικά δίκτυα. Οι αγωγοί παράκαμψης, τα λιμάνια και οι νέες ενεργειακές διαδρομές των κρατών του Κόλπου δεν αποδείχθηκαν άτρωτα. Αντίθετα, χτυπήθηκαν και αυτά, δείχνοντας ότι η περιφερειακή ασφάλεια βρίσκεται σε νέα φάση.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία και για τα κράτη του Κόλπου. Για χρόνια ακολουθούσαν μια πολιτική εξισορρόπησης: ασφάλεια με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οικονομικά ανοίγματα προς την Κίνα, και ταυτόχρονα προσπάθεια περιορισμού της έντασης με το Ιράν. Η σαουδο-ιρανική προσέγγιση του 2023, με κινεζική διαμεσολάβηση, ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής. Η σημερινή κρίση, όμως, έδειξε πόσο εύθραυστο ήταν αυτό το στοίχημα. Όταν οι ροές ενέργειας απειλούνται, όταν οι παρακαμπτήριες οδοί χτυπιούνται και όταν η γεωγραφία επιστρέφει βίαια στο προσκήνιο, οι κομψές ισορροπίες σπάνε εύκολα.
Ούτε ύμνοι ούτε μοιρολόγια
Ποια είναι λοιπόν η πιο τίμια αποτίμηση; Ότι το Ιράν έχει υποστεί πολύ βαριά ήττα σε στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι αλήθεια. Ότι το καθεστώς των μουλάδων δεν ταυτίζεται με τον λαό του και ότι ο φόβος παίζει τεράστιο ρόλο στην εσωτερική ακινησία. Και αυτό είναι αλήθεια. Ότι ο Τραμπ χρησιμοποιεί την αβεβαιότητα, την απειλή και τη σύγχυση ως μέθοδο άσκησης πίεσης. Επίσης αλήθεια. Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι όλα έχουν κλείσει οριστικά, ότι το ιρανικό πρόβλημα «λύθηκε», ότι το πυρηνικό ζήτημα εξαφανίστηκε ή ότι η Κίνα γονάτισε ενεργειακά.
Με απλή γλώσσα: ο Τραμπ δεν είναι ούτε ο αστείος «δειλός» των αντιπάλων του ούτε ο αλάνθαστος ήρωας των πιστών του. Το Ιράν δεν είναι ούτε πανίσχυρο και άθικτο ούτε νεκρό κράτος. Η Κίνα δεν είναι ούτε παντοδύναμη ούτε αβοήθητη. Και η Μέση Ανατολή δεν μπήκε σε φάση λύσης, αλλά σε φάση νέας, πιο επικίνδυνης αστάθειας. Η σοβαρή ανάλυση αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνουν τα συνθήματα. Και σε αυτή την υπόθεση, δυστυχώς, τα συνθήματα περισσεύουν περισσότερο από την αλήθεια.
