Η δυνατότητα εργασίας στο εξωτερικό επηρεάζει καθοριστικά την επαγγελματική πορεία πολλών εργαζομένων στην ΕΕ, καθώς τους επιτρέπει να αποκτήσουν δεξιότητες που δύσκολα θα ανέπτυσσαν στη χώρα τους.
Η Ευρώπη, ως ενιαία αγορά, διευκολύνει σημαντικά τη διασυνοριακή κινητικότητα, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων να έχει εργαστεί εκτός της χώρας κατοικίας του. Το ερώτημα, όμως, είναι σε ποιες περιοχές της ηπείρου η διεθνής εμπειρία είναι πιο διαδεδομένη.
Τι δείχνουν τα δεδομένα
Η πλατφόρμα Indeed χαρακτηρίζει ως «εργαζόμενους με διεθνή κινητικότητα» όσους έχουν τουλάχιστον μία επαγγελματική εμπειρία σε χώρα διαφορετική από εκείνη όπου ζουν σήμερα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Indeed, στα τέλη του 2025 το 16,7% των ατόμων που αναζητούσαν εργασία στην ενιαία αγορά διέθεταν διεθνή εμπειρία. Στις ΗΠΑ, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν πολύ χαμηλότερο, περίπου 5,1%.
Όπως επισημαίνει η Sneha Puri, αναλύτρια μεταναστευτικής πολιτικής στην Indeed, το υψηλό ποσοστό κινητικότητας στην Ευρώπη αντανακλά τόσο τις πολιτικές που ενθαρρύνουν τη μετακίνηση όσο και τη σημασία που δίνεται στην εμπειρία από διαφορετικά εργασιακά περιβάλλοντα.
Τα στοιχεία αφορούν οκτώ ευρωπαϊκές χώρες – μία εκ των οποίων δεν ανήκει πλέον στην ενιαία αγορά – και παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους.
Ελβετία και Ιρλανδία: Μικρές οικονομίες, υψηλή κινητικότητα
Η Ελβετία βρίσκεται στην κορυφή, με το 51% των υποψηφίων να έχει εργαστεί στο εξωτερικό. Στην Ιρλανδία, το ποσοστό φτάνει το 42%.
Ωστόσο, οι δύο αυτές χώρες αποτελούν ιδιαίτερες περιπτώσεις. Όπως εξηγεί η Puri, οι μικρότερες οικονομίες εμφανίζουν συχνά υψηλότερα ποσοστά διεθνούς κινητικότητας, καθώς ακόμη και σχετικά μικρές εισροές εργαζομένων αντιστοιχούν σε μεγάλο μέρος του συνολικού εργατικού δυναμικού.
Η Γερμανία ακολουθεί με περίπου 25%, ενώ Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο κινούνται πάνω από το 20%. Στην Ολλανδία και τη Γαλλία, η διεθνής εμπειρία υπερβαίνει επίσης τον μέσο όρο της ενιαίας αγοράς.
Παράγοντες που επηρεάζουν τη διεθνή κινητικότητα
Η Puri επισημαίνει ότι η γεωγραφική θέση παίζει σημαντικό ρόλο. Χώρες που συνορεύουν με μεγάλες αγορές εργασίας διευκολύνουν τη μετακίνηση εργαζομένων. Η Ελβετία, για παράδειγμα, προσελκύει εργαζομένους από πολλές γειτονικές χώρες — Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Αυστρία και Λιχτενστάιν.
Επιπλέον, ορισμένα κράτη προσελκύουν περισσότερους μετανάστες από άλλες ηπείρους, είτε λόγω της παρουσίας πολυεθνικών εταιρειών είτε λόγω μεγάλου αριθμού διεθνών φοιτητών.
Τέλος, ο συνολικός αριθμός εργαζομένων σε μια οικονομία αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για το ποσοστό διεθνούς κινητικότητας.
Οι Ευρωπαίοι αναζητούν εργασία πέρα από τα σύνορα
Τα δεδομένα δείχνουν ότι οι υποψήφιοι εργαζόμενοι στην ενιαία αγορά στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε θέσεις εκτός της χώρας τους – τόσο εντός όσο και εκτός ΕΕ.
Η αναζήτηση εργασίας εντός της ενιαίας αγοράς αφορά μετακινήσεις μεταξύ κρατών μελών, ενώ η αναζήτηση εκτός της αγοράς αφορά χώρες εκτός ΕΕ.
Μέχρι τα μέσα του 2024, τα δύο ποσοστά κινούνταν μεταξύ 2% και 4%. Από τον Δεκέμβριο του 2024, όμως, οι αναζητήσεις εκτός ΕΕ αυξήθηκαν σημαντικά, φτάνοντας στο 7,2% τον Οκτώβριο του 2025.
Οι ενδοευρωπαϊκές αναζητήσεις σταθεροποιήθηκαν στο 5,4%.
Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελούν τους δημοφιλέστερους προορισμούς εκτός ΕΕ, συγκεντρώνοντας το 40,5% και 30,4% των αναζητήσεων αντίστοιχα. Η Γερμανία είναι η χώρα με τους περισσότερους υποψηφίους που αναζητούν εργασία σε αυτούς τους δύο προορισμούς.
Υπενθυμίζεται ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησε από την ενιαία αγορά στο τέλος του 2020.
