Η σιωπή της αντιπολίτευσης στα μεγάλα εθνικά γεγονότα μετατρέπεται σε πολιτικό κενό
Υπάρχουν στιγμές όπου η πολιτική παύει να εκπροσωπεί και αρχίζει να απουσιάζει. Η φετινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου ήταν μια από αυτές. Εκεί όπου το κράτος, η κυβέρνηση και οι Ένοπλες Δυνάμεις τίμησαν το ΟΧΙ, η αντιπολίτευση έλαμψε δια της απουσίας της. Οι άδειες καρέκλες στις τελετές της Θεσσαλονίκης δεν ήταν απλώς εικόνα. Ήταν μήνυμα. Ένα μήνυμα πολιτικής αδυναμίας, αμηχανίας, ίσως και αποσύνδεσης από την κοινωνία που καλούνται να εκπροσωπήσουν.
Η παρουσία στις εθνικές στιγμές δεν είναι τυπική υποχρέωση. Είναι πολιτική πράξη. Στις παρελάσεις, στα μνημεία, στις τελετές μνήμης, δοκιμάζεται η συνείδηση κάθε παράταξης και αποτυπώνεται αν πραγματικά αντιλαμβάνεται το βάρος της Ιστορίας. Η απουσία της αντιπολίτευσης, αντίθετα, δείχνει πως το πολιτικό της ένστικτο έχει χαθεί μέσα σε εσωκομματικές ισορροπίες και μικροκομματικές στρατηγικές.
Η Political, μέσα από το άρθρο του Χρήστου Μυτιλινιού, επισημαίνει πως αυτή η στάση δεν είναι τυχαία αλλά βαθιά πολιτική: η αντιπολίτευση μοιάζει να έχει αποσυνδεθεί από τον παλμό του λαού. Δεν συνομιλεί με την κοινωνία, δεν συμμετέχει στις στιγμές που ενώνουν τους πολίτες. Κι έτσι, σταδιακά, χάνει το δικαίωμα να εκπροσωπεί.
Αντί να σταθεί με υπευθυνότητα απέναντι στην κυβέρνηση και να προσφέρει ουσιαστική κριτική, επιλέγει τη σιωπή ή τον θόρυβο των δηλώσεων χωρίς περιεχόμενο. Όμως, η κοινωνία αναζητά σοβαρότητα και συνέπεια, όχι πολιτική θεατρικότητα. Θέλει αντιπολίτευση που να εμπνέει, όχι να παρατηρεί.
Όταν οι πολίτες βλέπουν άδειες θέσεις στα μνημεία, βλέπουν και το κενό εκπροσώπησης στη δημόσια ζωή. Η εθνική μνήμη δεν είναι τελετουργία για τα μάτια των τηλεοπτικών καμερών· είναι πράξη ενότητας, σεβασμού και ευθύνης. Και εκεί, η αντιπολίτευση οφείλει να δίνει το παρών. Όχι για λόγους εντυπώσεων, αλλά για να αποδείξει ότι υπάρχει.
