Ας υποθέσουμε ότι ένα πρωί ξυπνάμε και όλοι οι άνθρωποι έχουμε αποκτήσει τη συμπεριφορά μιας γάτας. Όχι απαραίτητα μουστάκια, ουρά και τέσσερα πόδια — αν και θα είχαν ενδιαφέρον. Μιλάμε κυρίως για τον χαρακτήρα: ανεξαρτησία, περιέργεια, ύφος χιλίων καρδιναλίων και την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο κόσμος υπάρχει αποκλειστικά για να μας εξυπηρετεί.
Τι θα άλλαζε, λοιπόν, στην καθημερινότητά μας;
Η δουλειά θα ξεκινούσε περίπου… ποτέ
Το οκτάωρο θα καταργούνταν αμέσως. Το νέο εργασιακό πρόγραμμα θα περιλάμβανε δεκαπέντε λεπτά έντονης δραστηριότητας, δύο ώρες ύπνου, ένα σύντομο κοίταγμα έξω από το παράθυρο και ακόμη έναν ύπνο επειδή κουραστήκαμε από τον προηγούμενο.
Οι τηλεδιασκέψεις θα γίνονταν μόνο αν κάποιος κουνούσε ένα κορδόνι μπροστά στην κάμερα. Όποιος βαριόταν θα σηκωνόταν απλώς από τη θέση του και θα αποχωρούσε χωρίς καμία εξήγηση. Παραδόξως, αυτό θα θεωρούνταν απολύτως επαγγελματικό.
Τα μηνύματα θα έμεναν στο «διαβάστηκε» χωρίς τύψεις
Το «συγγνώμη που άργησα να απαντήσω» θα εξαφανιζόταν από το λεξιλόγιό μας. Θα βλέπαμε το μήνυμα, θα κοιτούσαμε τον αποστολέα και θα αποφασίζαμε αν αξίζει να κουνήσουμε έστω ένα δάχτυλο.
Αν κάποιος έστελνε δεύτερο μήνυμα με τη λέξη «επείγον», πιθανότατα θα καθόμασταν πάνω στο κινητό του.
Τα σπίτια θα ήταν γεμάτα πανάκριβα έπιπλα και όλοι θα προτιμούσαμε το κουτί
Οι άνθρωποι-γάτες θα αγόραζαν πολυτελείς καναπέδες, εργονομικές καρέκλες και εντυπωσιακά κρεβάτια. Στη συνέχεια, θα κοιμούνταν μέσα στη χαρτόκουτα της συσκευασίας.
Οι διακοσμητές εσωτερικών χώρων θα είχαν μία μόνο συμβουλή: «Βάλτε ένα κουτί στη μέση του σαλονιού και αφήστε τα υπόλοιπα στη φύση».
Η προσωπική επαφή θα είχε αυστηρούς κανόνες
Θα ζητούσαμε αγκαλιά και, μόλις την παίρναμε, θα θέλαμε αμέσως να φύγουμε. Θα πλησιάζαμε κάποιον, θα ακουμπούσαμε τρυφερά πάνω του και έπειτα θα θυμώναμε επειδή τόλμησε να μας χαϊδέψει.
Οι σχέσεις θα γίνονταν λίγο περίπλοκες:
«Θέλεις να μείνω;»
«Όχι.»
«Να φύγω;»
«Επίσης όχι.»
Τα ξυπνητήρια θα ήταν περιττά
Κανείς δεν θα χρειαζόταν ξυπνητήρι, επειδή όλοι θα ξυπνούσαμε καθημερινά στις 4:37 το πρωί χωρίς απολύτως κανέναν λόγο. Θα τρέχαμε από το ένα δωμάτιο στο άλλο, θα ρίχναμε δύο αντικείμενα και μετά θα επιστρέφαμε για ύπνο σαν να μη συνέβη τίποτα.
Το πρωί θα κατηγορούσαμε κάποιον άλλον για τη ζημιά.
Τα αντικείμενα πάνω στα τραπέζια θα κινδύνευαν
Ποτήρια, κλειδιά, τηλεκοντρόλ και μικρά διακοσμητικά θα βρίσκονταν μόνιμα στο πάτωμα. Όχι επειδή μας ενοχλούσαν, αλλά επειδή θα έπρεπε να μάθουμε αν πέφτουν.
Η επιστημονική μέθοδος των ανθρώπων-γατών θα ήταν απλή:
- Βλέπω ένα αντικείμενο.
- Το σπρώχνω ελαφρά.
- Το κοιτάζω να πέφτει.
- Φεύγω αδιάφορα.
Οι κοινωνικές εκδηλώσεις θα διαρκούσαν επτά λεπτά
Θα πηγαίναμε σε ένα πάρτι, θα στεκόμασταν για λίγο κοντά στην πόρτα και μετά θα κρυβόμασταν στο πιο ήσυχο δωμάτιο. Αν κάποιος άγνωστος προσπαθούσε να μας μιλήσει, θα τον παρατηρούσαμε από ασφαλή απόσταση μέχρι να φύγει.
Οι πιο κοινωνικοί θα κάθονταν στη μέση του χώρου, αλλά μόνο για να εμποδίζουν τους υπόλοιπους να περάσουν.
Η νυχτερινή ζωή θα αποκτούσε άλλο νόημα
Τα μπαρ θα άνοιγαν στις τρεις το πρωί και θα σέρβιραν νερό αποκλειστικά σε ποτήρια που δεν μας ανήκουν. Η μουσική θα σταματούσε κάθε φορά που κάποιος άνοιγε μια κονσέρβα.
Το φλερτ θα περιλάμβανε επίμονο κοίταγμα από την άλλη άκρη του δωματίου, ξαφνική απομάκρυνση και ένα μικρό δώρο αμφίβολης προέλευσης έξω από την πόρτα.
Κανείς δεν θα παραδεχόταν ποτέ ότι έκανε λάθος
Αν ένας άνθρωπος-γάτα σκόνταφτε και έπεφτε, θα σηκωνόταν αμέσως και θα άρχιζε να κοιτάζει το ταβάνι. Όχι, δεν συνέβη τίποτα. Απλώς αποφάσισε να κατέβει στο πάτωμα με έναν πολύ πρωτότυπο τρόπο.
Κάμερες ασφαλείας, αυτόπτες μάρτυρες και βίντεο στο κινητό δεν θα άλλαζαν την επίσημη εκδοχή.
Θα ήταν τελικά καλύτερος ο κόσμος;
Ίσως να είχαμε λιγότερη παραγωγικότητα, περισσότερες γρατζουνιές και μια μόνιμη έλλειψη ποτηριών. Από την άλλη, θα κοιμόμασταν περισσότερο, θα βάζαμε αυστηρότερα όρια και δεν θα προσποιούμασταν ότι συμπαθούμε κάποιον μόνο από ευγένεια.
Κυρίως, θα γνωρίζαμε μια μεγάλη αλήθεια: δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι σημαντικό για να αξίζεις ξεκούραση. Μερικές φορές αρκεί να καθίσεις μέσα σε ένα κουτί και να κοιτάς τους άλλους αφ’ υψηλού.
Ακριβώς όπως μια γάτα.
