Όταν η 19χρονη φοιτήτρια Πάτι Χιρστ απήχθη από το διαμέρισμά της στο Μπέρκλεϊ τον Φεβρουάριο του 1974, το μοναδικό της «σφάλμα» ήταν το επίθετό της.
Ως εγγονή του μεγιστάνα των ΜΜΕ, Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ του ανθρώπου που ενέπνευσε την ταινία «Πολίτης Κέιν», η νεαρή κοπέλα αποτελούσε για τους απαγωγείς, το απόλυτο σύμβολο του καπιταλισμού.
Ο SLA είχε ήδη δείξει το αιματηρό του πρόσωπο δολοφονώντας έναν διευθυντή σχολείου με σφαίρες γεμάτες κυάνιο, και η Πάτι ήταν το επόμενο πιόνι σε έναν πόλεμο εντυπώσεων που θα ανταγωνιζόταν σε κάλυψη ακόμα και το σκάνδαλο Watergate.
Τα πιο παράξενα λύτρα στην ιστορία
Αντί για μετρητά, ο ηγέτης της οργάνωσης, Ντόναλντ «Σίνκι» ΝτεΦριζ, απαίτησε κάτι πρωτοφανές: ένα πρόγραμμα διανομής τροφίμων ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων για τους φτωχούς της Καλιφόρνια.
Ο ίδιος δήλωνε πρόθυμος να εκτελέσει την κοπέλα «για να σώσει τις ζωές πεινασμένων ανθρώπων», ενώ η οικογένεια Χιρστ, υπό την πίεση του χρόνου, ενέδωσε στις απαιτήσεις.
Σύντομα, ουρές χιλιομέτρων σχηματίστηκαν στο Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο, με τους πολίτες να παραλαμβάνουν σακούλες με γαλοπούλες, γάλα και αυγά — μια εικόνα που ο παππούς της Πάτι θα έβρισκε πέρα από κάθε φαντασία.
Η φωνή από την αιχμαλωσία και η μεγάλη ανατροπή
Μέσα από ηχογραφημένες κασέτες, η Πάτι προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τους γονείς της, περιγράφοντας τους απαγωγείς της όχι ως τρελούς, αλλά ως ανθρώπους «απόλυτα πρόθυμους να πεθάνουν για αυτό που κάνουν». Η αγωνία της ήταν έκδηλη όταν δήλωνε: «Είναι θλιβερό να ακούω ανθρώπους να μιλάνε για μένα σαν να είμαι νεκρή».
Ωστόσο, η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε δύο μήνες αργότερα, όταν οι κάμερες ασφαλείας κατέγραψαν την «κληρονόμο» να κραδαίνει ένα πολυβόλο κατά τη διάρκεια ληστείας τράπεζας, στο πλευρό των απαγωγέων της. Σε ένα βίντεο που κυκλοφόρησε μια εβδομάδα αργότερα, δήλωσε: «Για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι έχω υποστεί πλύση εγκεφάλου ή ότι είμαι νεκρή, δεν βλέπω κανένα λόγο να υπερασπιστώ περαιτέρω τη θέση μου… Είμαι στρατιώτης στον Λαϊκό Στρατό». 
Λίγες μέρες αργότερα, κατήγγειλε τον αρραβωνιαστικό της Στίβεν Γουίντ, ο οποίος ήταν μαζί της όταν απήχθη, ως «σεξιστή, ηλικιακά υποστηρικτή».
Η Χιρστ, η οποία μετά από ένα μήνα έντονης ψυχολογικής πίεσης κρυμμένη στα στενά ασφαλή σπίτια της ομάδας, ακούστηκε σε μια κασέτα να περιγράφει το πρόγραμμα βοήθειας ως «πραγματική καταστροφή», καθώς το μεγαλύτερο μέρος του φαγητού ήταν κακής ποιότητας. «Σίγουρα δεν ακουγόταν σαν το είδος του φαγητού που έχει συνηθίσει να τρώει η οικογένειά μας», είπε.
Για πάνω από ένα χρόνο, όπως αναφέρει το αφιέρωμα του BBC, ήταν φυγάς μέχρι που, στις 18 Σεπτεμβρίου 1975, συνελήφθη στο Σαν Φρανσίσκο. Όταν οι αξιωματικοί τη ρώτησαν για το επάγγελμά της, απάντησε: «Αντάρτισσα πόλεων».
Μια ποινή φυλάκισης επτά ετών
Μέχρι τη στιγμή της δίκης της για ένοπλη ληστεία τράπεζας, είχε αλλάξει γνώμη. Η υπεράσπισή της υποστήριξε ότι είχε δεχτεί απειλές με θάνατο, σεξουαλική επίθεση και πλύση εγκεφάλου μέσω «καταναγκαστικής πειθούς».
Παρουσιάστηκε ως τραυματισμένο θύμα που είχε ακολουθήσει τις δραστηριότητες του SLA μέσω του ενστίκτου επιβίωσης. Οι δικηγόροι της ισχυρίστηκαν ότι έπασχε από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, για να εξηγήσει τα φαινομενικά παράλογα θερμά συναισθήματα ορισμένων αιχμαλώτων για τους απαγωγείς τους.
Η πολύκροτη υπόθεση της Πάτι Χιρστ έκλεισε δικαστικά πριν από ακριβώς μισό αιώνα, στις 20 Μαρτίου 1976, όμως η συνέχεια της ζωής της αποδείχθηκε εξίσου ανατρεπτική με την απαγωγή της.
Μετά από μια δίκη επτά εβδομάδων που καθήλωσε την Αμερική, η κληρονόμος καταδικάστηκε σε επτά χρόνια κάθειρξης, μια ποινή που πολλοί θεώρησαν αυστηρή για ένα θύμα ψυχολογικής βίας.
Η παραμονή της Χιρστ πίσω από τα κάγκελα δεν κράτησε πολύ. Μετά από 22 μήνες, ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ μετέτρεψε την ποινή της, επιτρέποντάς της να βγει από τη φυλακή. Η οριστική δικαίωση ήρθε δεκαετίες αργότερα, το 2001, όταν ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον της απένειμε πλήρη χάρη, κλείνοντας και τυπικά το κεφάλαιο της «αντάρτισσας Τάνια».
Η νέα της ζωή περιλάμβανε τη συγγραφή αλλά και μια ενδιαφέρουσα πορεία στον κινηματογράφο. Η Χιρστ έγινε η «μούσα» του προκλητικού σκηνοθέτη Τζον Γουότερς, εμφανιζόμενη σε αρκετές ταινίες του (όπως το Serial Mom), αφού τον γνώρισε σε ένα ταξίδι στις Κάννες.
Η απίστευτη ιστορία της μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1988 στη βιογραφική ταινία «Patty Hearst», με τη Νατάσα Ρίτσαρντσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, βασισμένη στην αυτοβιογραφία της ίδιας της Χιρστ.
