Ο Δημήτρης Παπανικολάου ανήκει στην κατηγορία ηθοποιών που δεν «παίζουν» απλώς έναν ρόλο, αλλά τον αναπνέουν.
Παρότι σπούδασε δημοσιογραφία κι έκανε ένα πέρασμα από την Ακαδημία του Παναθηναϊκού, η σκηνή τον κέρδισε με ευκολία χτίζοντας με τα χρόνια ένα βιογραφικό που μοιάζει με ψηφιδωτό στις πιο εμπορικές τηλεοπτικές σειρές: Από τις «Άγριες Μέλισσες» και το «Κόκκινο Ποτάμι», μέχρι τον πρόσφατο «Έρωτα Φυγά» και το ατμοσφαιρικό «Porto Leone-Τα Κόκκινα φανάρια». Με διαδρομή γεμάτη χειροκροτήματα από την Επίδαυρο μέχρι τα Αθηναϊκά μεγάλα θέατρα, φέτος εμφανίζεται στην παράσταση οι «Εραστές της Βιόρν».
Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δημήτρης Παπανικολάου μιλάει στην Political.gr για την ηλεκτρική ενέργεια της σκηνής που τον κρατάει σε εγρήγορση και παραδέχεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως πίσω από τα φώτα παραμένει ένας άνθρωπος που παλεύει ανάμεσα στο χιούμορ, το τρακ και το άγχος.
Σπουδάσατε δημοσιογραφία αλλά σας κέρδισε ολοκληρωτικά το θέατρο. Υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπατε «Αυτό είναι! Εδώ στο σανίδι, ανήκω»;
Από 13 ετών ξεκίνησα να βλέπω θέατρο, τόσο εδώ όσο και στο Λονδίνο, έγραφα έργα κι έκανα παραστάσεις στους δικούς μου και στην ουσία «μπήκε το νερό στ’ αυλάκι». Μέχρι τότε είχα μπει και στις ακαδημίες της ομάδας που αγαπώ (Παναθηναϊκός), αλλά δεν είχα την απαραίτητη υπομονή και αποχώρησα. Όταν λοιπόν έδωσα Πανελλήνιες είχα ήδη πάρει τις αποφάσεις μου. Έτσι παράλληλα με τις σπουδές στη δημοσιογραφία η οποία με ενδιέφερε αλλά και με την λογική του «Μάθε τέχνη κι άστηνε», είχα ήδη αρχίσει την προετοιμασία μου για τις εισαγωγικές στη δραματική σχολή με πρώτο μου δάσκαλο τον Τάσο Χαλκιά. Ο Τάσος συνεπικουρούμενος από τις Άννα Παϊταζή ,την Αλέκα Κατσέλη και την Πένυ Παπουτσή, αλλά και την Κάτια Δανδουλάκη, μου έμαθε τα βασικά και ουσιαστικά της τέχνης μας και πέρασα στο Εθνικό.
Αν σήμερα σας έβαζαν να πάρετε συνέντευξη από τον… εαυτό σας, ποια ερώτηση θα του κάνατε και ποια θα αποφεύγατε;
Θα ρωτούσα: «Έχεις πιάσει το ν(ό)ήμα της ζωής;» Από τη στιγμή που η απάντηση μου θα ήταν «Κάτι έχω καταλάβει,ναι. Σε μεγάλο βαθμό»,…νιώθω πως δεν θα υπήρχε ερώτηση που θα απέφευγα να μου θέσω!
Στο «Porto Leone – Τα Κόκκινα Φανάρια» υποδύεστε τον Συριανό Λάζαρο. Αν τον είχατε απέναντι σας για καφέ στο νησί, τι θα του λέγατε ως Δημήτρης και τι θα σας απαντούσε εκείνος, με το γνωστό του ύφος;
«Τι κάνεις Λάζαρε; Πού το πας;» Λ: «Ό,τι μπορώ! Από μόνο του πάει.. Πάντως εσένα ρε μπαγάσα Χρηστάκο (Το μωρό της Λένας) σε αγάπησα…κι ας μην είσαι σπόρος μου»…
Ο γάμος του Λάζαρου δεν βασίζεται στον μεγάλο έρωτα αλλά σε μια ιδιότυπη συμφωνία ζωής. Πιστεύετε πως οι πιο ανθεκτικές σχέσεις χτίζονται τελικά πάνω στη λογική ή στο συναίσθημα;
Παρότι υπερευαίσθητος θα έλεγα πως οι ανθεκτικότερες σχέσεις χτίζονται σ’ ένα «οικοσύστημα» που καθορίζει η «χρυσή τομή» ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα. Εκεί όπου τα δυο τους συναντιούνται, συνομιλούν, επικοινωνούν.
Στις «Άγριες Μέλισσες» υποδυθήκατε τον Δήμο Φωτόπουλο. Τι κρατάτε από εκείνον τον ρόλο και πώς επηρέασε τη μετέπειτα πορεία σας;
Ήταν η αρχή του β’ κύκλου μου στην τηλεόραση. Πολλά χρόνια νωρίτερα είχα κυρίως συνεργαστεί με τον Μανούσο Μανουσάκη σε κάποιες επιτυχίες του και εκεί έμαθα και ερωτεύτηκα το μέσο. Ο Δήμος Φωτόπουλος -ο ιδιοκτήτης της μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας στην Αθήνα του ‘65- ήταν υπαρκτό πρόσωπο και εν ζωή την περίοδο της προβολής των σχετικών επεισοδίων, ήταν ο Τάκης Λαμπρόπουλος όπως σωστά υπαινίχθηκε ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης. Δυστυχώς ο «ήρωας» που υποδύθηκα, δεν μπόρεσε να αλλάξει κατεύθυνση στη ζωή της Δρόσως (Δανάη Μιχαλάκη) λόγω κωλύματος του στις ιδεοληψίες και το «πρωτόκολλο» της εποχής. Του άρεσε πάντως η Δρόσω και αυτό το ημιτόνιο, προσπάθησα να βάλω στην απόδοση του ρόλου.
Είστε λυρικός βαρύτονος και έχετε τραγουδήσει σε πολλές παραστάσεις. Αν η καριέρα σας ήταν τραγούδι, τι ρυθμό θα είχε;
Κάτι απρόβλεπτο μάλλον..; (γέλια)
Έχετε παίξει θεατρικά μεγάλο εύρος ρόλων ακόμα και αρχαία τραγωδία στην Επίδαυρο. Τι είναι αυτό που, μετά από τόσα χρόνια σας κάνει ακόμα να έχετε τρακ πριν βγείτε στη σκηνή;
Αυτό ακριβώς το πέρασμα (κυρίως ενεργειακό) στον ρόλο. Που γίνομαι κάποιος άλλος. Τρακ εποικοδομητικό φυσικά και μέθεξη μαζί.
Φέτος, στους «Εραστές της Βιόρν» στο «Πρόβα» τι σας γοήτευσε στο λιτό και σκοτεινό έργο;
Η ιδιαίτερη δυναμική του έργου της Ντυράς αλλά και η σπουδή σε αυτή, από και με τους συγκεκριμένους ανθρώπους και το ιστορικό, γνήσιο Θέατρό τους.
Ποιόν ήρωα υποδύεστε στην παράσταση;
Τον Πιερ Λαν τον σύζυγο της Κλαίρης που υποδύεται η Μαίρη Ραζή. Ένα τελείως διαφορετικός ρόλος απ’ όσους έχω παίξει.
Όταν δεν είστε ηθοποιός, ποιος είναι ο Δημήτρης; Χαλαρός, αυστηρός, σιωπηλός ή ο πιο χιουμορίστας της παρέας;
Αλήθεια ΚΑΙ τα τέσσερα συνυπάρχουν σε εμένα, μαζί με πολλά άλλα και με «guest star» το…αγχώδης!
