Με το πρόσχημα της ευαισθησίας για την ψυχική υγεία, η Νέα Αριστερά επιλέγει να καταθέσει μια κοινοβουλευτική παρέμβαση που περισσότερο μοιάζει να αμφισβητεί την ίδια τη λογική της υποχρεωτικής θητείας παρά να προτείνει ουσιαστικές λύσεις.
Επικαλούμενη στατιστικά στοιχεία και διεθνείς πρακτικές, η ερώτηση αφήνει να εννοηθεί ότι η αυστηροποίηση των ελέγχων για απαλλαγές Ι/5 αποτελεί σχεδόν «δίωξη» των νέων με ψυχικές δυσκολίες.
Ωστόσο, το πραγματικό ερώτημα παραμένει: η προστασία της υγείας είναι αυτονόητη, αλλά μήπως μέσα από τέτοιες παρεμβάσεις δημιουργείται ένα πολιτικό αφήγημα που αντιμετωπίζει τη στράτευση περισσότερο ως πρόβλημα προς αποφυγή παρά ως υποχρέωση προς την πατρίδα;
