Πολλοί πιστεύουμε ότι όταν κάποιος θέλει να μείνει μόνος μετά από μια κοινωνική έξοδο, απλώς «άδειασε η μπαταρία του». Ότι κουράστηκε και χρειάζεται χρόνο για να «φορτίσει».
Οι ψυχολόγοι όμως λένε ότι αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια.
Σύμφωνα με σύγχρονες έρευνες στη νευροεπιστήμη, αυτό που συμβαίνει μετά από μια έντονη κοινωνική επαφή δεν είναι απλώς ξεκούραση. Είναι επεξεργασία.
Τι κάνει ο εγκέφαλος όταν μένουμε μόνοι;
Μετά από ένα τραπέζι, μια συνάντηση στη δουλειά ή ακόμα και έναν καφέ με φίλο, ο εγκέφαλος συνεχίζει να δουλεύει.
Ξαναθυμάται:
-
Τον τόνο της φωνής κάποιου.
-
Μια μικρή παύση πριν απαντήσει.
-
Ένα χαμόγελο που ίσως δεν ταίριαζε με τα λόγια.
-
Μια φράση που «κάτι» σήμαινε.
Αυτή η διαδικασία γίνεται κυρίως ασυνείδητα. Ο εγκέφαλος ταξινομεί όσα είδε και άκουσε και προσπαθεί να καταλάβει τι πραγματικά συνέβη. Είναι σαν να κάνει έναν μικρό απολογισμό.
Οι επιστήμονες έχουν δει ότι περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την κατανόηση των άλλων παραμένουν ενεργές ακόμα και αφού τελειώσει η κοινωνική επαφή. Δηλαδή, το «δουλειά» συνεχίζεται.
Όσο πιο “ανθρώπινος” είσαι, τόσο περισσότερο χρόνο χρειάζεσαι
Εδώ βρίσκεται το κλειδί.
Οι άνθρωποι με υψηλή ενσυναίσθηση — αυτοί που «πιάνουν» εύκολα τη διάθεση του άλλου — δεν ακούνε μόνο τα λόγια. Αντιλαμβάνονται και το συναίσθημα από πίσω.
Κάποιοι ειδικοί μιλούν για «συναισθηματικό συντονισμό». Δηλαδή, το νευρικό μας σύστημα μπαίνει για λίγο στη συχνότητα του άλλου ανθρώπου. Νιώθουμε το άγχος του, τη χαρά του, την αμηχανία του.
Και μετά χρειάζεται χρόνος για να ξεχωρίσουμε:
-
Τι ήταν δικό μας συναίσθημα.
-
Τι ήταν του άλλου.
Αυτός ο χρόνος, είναι η μοναξιά που ζητάμε.
Δεν είναι αδυναμία — είναι ένδειξη προσοχής
Η ιδέα ότι «οι εσωστρεφείς κουράζονται εύκολα» είναι υπερβολικά απλοποιημένη.
Πολλοί από αυτούς που χρειάζονται ησυχία μετά από μια κοινωνική στιγμή δεν είναι αυτοί που δεν συμμετείχαν. Είναι συχνά αυτοί που συμμετείχαν περισσότερο.
- Πρόσεξαν.
- Άκουσαν πραγματικά.
- Διάβασαν τη γλώσσα του σώματος.
- Κατάλαβαν τι δεν ειπώθηκε.
Και όλο αυτό έχει γνωστικό κόστος — όχι γιατί είναι αδύναμοι, αλλά γιατί ήταν πλήρως παρόντες.
Γιατί σήμερα αυτό παρεξηγείται;
Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία:
-
η συνεχής κοινωνικότητα θεωρείται προτέρημα,
-
η διαρκής σύνδεση είναι σχεδόν υποχρεωτική,
-
και η σιωπή μοιάζει ύποπτη.
Έτσι, πολλοί άνθρωποι νιώθουν ενοχές που χρειάζονται χρόνο μόνοι τους.
Στην πραγματικότητα, η ησυχία μετά από κοινωνική επαφή είναι μια φυσική φάση ολοκλήρωσης της εμπειρίας. Αντί να τη βλέπουμε ως «κενό», μπορούμε να τη δούμε ως χρόνο ενσωμάτωσης.
Τελικά…
Αν μετά από μια έξοδο νιώθεις την ανάγκη να μείνεις λίγο μόνος:
Δεν σημαίνει ότι δεν σου αρέσουν οι άνθρωποι.
Δεν σημαίνει ότι είσαι αντικοινωνικός.
Δεν σημαίνει ότι «δεν αντέχεις».
Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι ήσουν πραγματικά εκεί.
Και ο εγκέφαλός σου χρειάζεται λίγο χρόνο για να βάλει σε τάξη όλα όσα απορρόφησε. Και αυτό δεν είναι εξάντληση. Είναι βάθος και μάλλον και νοιάξιμο.
