Ο Νίκος Καρανίκας, μέσα από μια εκτενή δημόσια παρέμβασή του, επιχειρεί να τοποθετήσει το τραγούδι του Akylas, Ferto, όχι απλώς ως μια pop συμμετοχή στη Eurovision 2026, αλλά ως πολιτισμικό και πολιτικό γεγονός.
Για τον ίδιο, το τραγούδι λειτουργεί σαν καθρέφτης μιας γενιάς που ενηλικιώθηκε σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, κοινωνικής ανασφάλειας και ιδεολογικής σύγχυσης.
Η κρίση των «ειδικών» και η κατάρρευση των μεγάλων αφηγήσεων
Στο κέντρο της ανάλυσής του βρίσκεται η διαπίστωση ότι τόσο η παραδοσιακή Αριστερά όσο και η Δεξιά απέτυχαν να δώσουν πειστικές απαντήσεις στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
– Η Αριστερά, όπως σημειώνει, συχνά αντιμετώπισε το ατομικό όνειρο ως ύποπτο, «μικροαστικό», θεωρώντας ότι η προσωπική ευημερία μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από τη συλλογική.
– Η Δεξιά, από την άλλη, ύψωσε το άτομο σε απόλυτο κριτήριο, φτάνοντας στο σημείο να νομιμοποιεί την αδιαφορία για τον άλλον στο όνομα της επιτυχίας.
Αυτή η διπλή αποτυχία, σύμφωνα με τον Καρανίκα, άφησε μια ολόκληρη γενιά χωρίς σταθερό ιδεολογικό έδαφος. Το Ferto γίνεται έτσι η φωνή μιας νεολαίας που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της σε κανένα από τα δύο στρατόπεδα.
Ο Akylas ως εκπρόσωπος της γενιάς της κρίσης
Ιδιαίτερη σημασία δίνει ο Καρανίκας στην αναφορά του τραγουδιού στη «μαμά», την οποία ερμηνεύει ως σύμβολο της κοινωνικής πρόνοιας που χάθηκε. Για εκείνον, ο Akylas ενσαρκώνει τη γενιά που είδε το όνειρο – και το ατομικό και το συλλογικό – να καταρρέει.
Η υπερβολή του τραγουδιού, η ένταση, η επιθυμία για υλικά αγαθά, δεν είναι για τον Καρανίκα απλή ποπ αισθητική· είναι η κραυγή μιας νεολαίας που προσπαθεί να καλύψει τα κενά που άφησε η κρίση. Εκεί, λέει, «κρασάρει» ο ήρωας του τραγουδιού: στη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη για φροντίδα και στην πραγματικότητα της έλλειψής της.
Η δημοκρατία στα «υπόγεια» και η συσσώρευση πλούτου
Η ανάλυση επεκτείνεται και στο οικονομικό επίπεδο. Ο Καρανίκας συνδέει την αδυναμία των νέων να ονειρευτούν με τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια. Όταν το «περίσσευμα» – η προϋπόθεση για να μπορεί κάποιος να προσφέρει, να δημιουργήσει, να ονειρευτεί – βρίσκεται αποκλειστικά στους λογαριασμούς των ολιγαρχών, τότε η δημοκρατία, όπως λέει, «πάει στα υπόγεια».
Σε αυτό το πλαίσιο, το Ferto δεν είναι απλώς ένα τραγούδι που ζητάει «φέρ’ το». Είναι η απαίτηση μιας γενιάς που δεν έχει τίποτα να πάρει, γιατί τίποτα δεν της περίσσεψε.
Ένα τραγούδι που δεν χωράει στα παλιά σχήματα
Ο Καρανίκας υποστηρίζει ότι το τραγούδι δυσκολεύει τόσο την Αριστερά όσο και τη Δεξιά, επειδή δεν εντάσσεται στα παραδοσιακά τους αφηγήματα. Δεν είναι ούτε ύμνος στον ατομικισμό ούτε άρνηση του ατομικού ονείρου. Είναι κάτι ενδιάμεσο: μια νέα γλώσσα, που προσπαθεί να εκφράσει την πραγματικότητα μιας γενιάς που μεγάλωσε μέσα σε αντιφάσεις.
Και γι’ αυτό, λέει, το Ferto κερδίζει. Όχι επειδή είναι «εύπεπτο», αλλά επειδή είναι αληθινό.
Ένα μήνυμα προς τον Akylas
Ο Καρανίκας κλείνει με μια ευχή: ο Akylas να συνεχίσει να μοιράζει χαρά και επιτυχία σε έναν κόσμο που τη χρειάζεται. Το «φέρ’ το» γίνεται έτσι όχι μόνο απαίτηση, αλλά και πρόσκληση για συμμετοχή, για μοίρασμα, για μια νέα μορφή συλλογικότητας που δεν ακυρώνει το άτομο.
