Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη και ο μαέστρος του, μέσα από ένα γράμμα, θυμήθηκε τις στιγμές που μοιράστηκαν, αλλά και την επίδραση που είχε ο τραγουδιστής στη σύντομη καλλιτεχνική του πορεία. Ο Ρουσσέτος Δημήτρογλου ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι το σύστημα αναγκάστηκε να υποκλιθεί στο ταλέντο του Παντελή λόγω της αγάπης του κόσμου, την ίδια στιγμή όμως που τον πολεμούσε σε κάθε ευκαιρία.
Στο γράμμα που παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Το Πρωινό» την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, σημείωσε:
«Πέρασαν δέκα χρόνια από την απώλειά σου. Δέκα χρόνια που δεν έχεις φύγει ποτέ από την ψυχή, το μυαλό και την καρδιά μου. Θυμάμαι την κάθε στιγμή που ζήσαμε μαζί. Από τη γνωριμία μας στα γραφεία της Minos και τις πρώτες λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, μέχρι τα τελευταία λόγια και την καληνύχτα μας, μετά την πρόβα στο μαγαζί.
Ήταν και η τελευταία φορά που σε είδα. Θυμάμαι τις πλάκες μας στο στούντιο και τα γέλια που κάναμε. Μια από αυτές ήταν όταν σε έβγαλα φωτογραφία με έναν χρυσό δίσκο του Γιώργου Νταλάρα και σου είπα να κρύψεις το όνομα… και καλά ότι βραβευτήκαμε. Πού να το ξέραμε κι εμείς ότι λίγο καιρό μετά θα έπεφταν οι πλατίνες βροχή. Θα τα σάρωνες όλα σαν τυφώνας, σαν ένα τσουνάμι που το φοβούνται όλοι και το κυνηγούν με τρόμο γιατί θα τους παρασύρει, θα τους πνίξει», ανέφερε ο Ρουσσέτος Δημητρόγλου.
«Θυμάμαι τις κουβέντες, τα μηνύματα μας. Ένα από αυτά έλεγε: “Ρουσσέτο, άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί και μπες στο email σου”. Το email έγραφε: “Το τσιφτετέλι του αιώνα”. Τότε άκουσα για πρώτη φορά τα λόγια συνοδεία με την κιθάρα σου. Μη μου λέτε δεν αξίζει, αυτή διάλεξε η καρδιά μου. Της καρδιάς μου το γραμμένο. Ένας ακόμα ύμνος…
«Ο μαέστρος του Παντελίδη “σπάει” τη σιωπή του – Το σύστημα τον φοβόταν»
Το σύστημα σου υποκλίθηκε γιατί σε επέβαλλε η αγάπη, η λατρεία του κόσμου. Αυτό το σύστημα σε πολέμησε και σε κρεμούσε στα μανταλάκια με κάθε ευκαιρία γιατί δεν θέλει ήρωες αλλά μαριονέτες. Θέλει υποχείρια, να κάνει κουμάντο αυτό, να τους χρωστάνε και να το φοβούνται όλοι. Σε σχεδόν τέσσερα χρόνια έγραψες ιστορία και έμεινες αθάνατος μέσα από τα τραγούδια σου. Εγώ που είμαι εδώ και όσο είμαι εδώ θα σε τιμώ. Είμαι λυπημένος που δεν έχει γίνει ούτε ένα σοβαρό αφιέρωμα για το έργο σου. Να ξέρεις ότι η νέα γενιά σε ακούει και θα σε ακούει γιατί είσαι κλασικός. Είσαι ο μοναδικός και έδειξες έναν δρόμο διαφορετικό. Έδωσες την ελπίδα σε νέους καλλιτέχνες να κυνηγήσουν το όνειρο χωρίς δεκανίκια. 10 χρόνια μακριά, 10 χρόνια πιο κοντά».
