Όταν ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης, με την ανάληψη των καθηκόντων του τον Ιούλιο του 2025, έδωσε εντολή για συστηματική επανεξέταση όλων των υποθέσεων διεθνούς προστασίας που, βάσει αντικειμενικών στοιχείων, δύνανται να οδηγήσουν σε ανάκληση καθεστώτος ασύλου, σηματοδότησε μια ουσιαστική μετατόπιση από μια περιορισμένη πρακτική εφαρμογής των σχετικών διατάξεων σε μια ενεργητική και δομημένη αξιοποίηση όλων των εργαλείων που παρέχει το εθνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο.
Τα αποτελέσματα της νέας αυτής προσέγγισης είναι μετρήσιμα και αποτυπώνονται στα επίσημα στοιχεία. Κατά την περίοδο 2013–2020 πραγματοποιήθηκαν συνολικά μόλις 19 ανακλήσεις καθεστώτων διεθνούς προστασίας. Αντιθέτως, κατά την περίοδο 2021–2025 οι ανακλήσεις ανήλθαν σε 583 , ενώ για το 2026 έχουν ήδη δρομολογηθεί επιπλέον 47 περιπτώσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο το 2025 καταγράφηκαν 196 ανακλήσεις, αριθμός που υπερβαίνει πολλαπλάσια το σύνολο ολόκληρης της επταετίας 2013–2020. Η σύγκριση αυτή καταδεικνύει τη ριζική αλλαγή στον ρυθμό και στην ένταση εφαρμογής της διαδικασίας ανακλήσεων.
Οι ανακλήσεις πραγματοποιούνται αυστηρά στο πλαίσιο της κείμενης νομοθεσίας και αφορούν περιπτώσεις όπου το πρόσωπο συνιστά κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια της χώρας, αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία κατόπιν τελεσίδικης καταδικαστικής απόφασης ή όταν έχει επέλθει ουσιώδης μεταβολή των συνθηκών στη χώρα καταγωγής και δεν συντρέχουν πλέον οι λόγοι για τους οποίους είχε χορηγηθεί διεθνής προστασία. Κάθε υπόθεση εξετάζεται εξατομικευμένα, με τεκμηρίωση και πλήρη σεβασμό στις εγγυήσεις του κράτους δικαίου, διασφαλίζοντας ότι η διαδικασία δεν λειτουργεί τιμωρητικά αλλά ως μηχανισμός διαρκούς ελέγχου της νομιμότητας.
Ενδεικτικό της επιτάχυνσης που έχει επιτευχθεί είναι ότι μόνο τις τελευταίες δύο εβδομάδες εκκίνησε η διαδικασία ανάκλησης ασύλου για 33 πολίτες τρίτων χωρών, προερχόμενους από χώρες όπως η Συρία, το Πακιστάν, η Αίγυπτος και το Ιράκ. Η μετάβαση από 19 ανακλήσεις σε επτά έτη σε 583 μέσα σε πέντε έτη συνιστά σαφή ένδειξη θεσμικής ενίσχυσης και αποτελεσματικότητας. Η Ελλάδα διασφαλίζει αφενός την προστασία όσων πραγματικά πληρούν τις προϋποθέσεις διεθνούς προστασίας και αφετέρου την εθνική ασφάλεια και την κοινωνική συνοχή, ενισχύοντας ταυτόχρονα την αξιοπιστία και τη σοβαρότητα του συστήματος ασύλου.
