Οι αγρότες ετοιμάζονται για ακόμη μία κάθοδο στην Αθήνα την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, με συγκέντρωση στο Σύνταγμα, παρουσία τρακτέρ, διανυκτέρευση στο κέντρο και αποχώρηση το μεσημέρι του Σαββάτου 14 Φεβρουαρίου. Ένα διήμερο που συμπίπτει με τη γιορτή των Ακύλα και Πρίσκιλλας και του Αγίου Βαλεντίνου, προσδίδοντας έναν σχεδόν ειρωνικό συμβολισμό στη νέα κινητοποίηση: ακόμη ένα «ραντεβού» σε μια μακρόχρονη σχέση αγροτών και συλλαλητηρίων.
Γιατί, όπως γράφει ο Χρήστος Μυτιλινιός στην εφημερίδα «Political», αυτή η σχέση κρατά χρόνια. Με περιόδους έντασης, φάσεις διαλόγου, κύκλους απογοήτευσης και επανασυνδέσεις. Με μεγάλες προσδοκίες, σκληρές διαπραγματεύσεις και συχνά την ίδια κατάληξη: επιστροφή στην Αθήνα, με το ερώτημα αν αυτήν τη φορά θα υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα ή απλώς μια ακόμη δυνατή εικόνα.
Το «κλείδωμα» στη Νίκαια
Η απόφαση για την κάθοδο «κλείδωσε» έπειτα από συντονισμό στα μπλόκα και κεντρική σύσκεψη στη Νίκαια Λάρισας, με την Πανελλαδική Επιτροπή Μπλόκων να δίνει το σήμα της κλιμάκωσης. Το σχέδιο είναι συγκεκριμένο: παρουσία στο κέντρο, συγκέντρωση στο Σύνταγμα, παραμονή στην πόλη και αποχώρηση την επόμενη μέρα. Η εικόνα των τρακτέρ μπροστά στη Βουλή παραμένει το βασικό όπλο πίεσης. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαδήλωση, αλλά για μια παρουσία που μεταφέρει το πρόβλημα στην καρδιά της πολιτικής ζωής. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και ρίσκο, καθώς κάθε τέτοια κινητοποίηση δοκιμάζει την αντοχή της κοινωνίας, ειδικά όταν συνοδεύεται από κυκλοφοριακές δυσκολίες και αναστάτωση της καθημερινότητας. Για αυτό και οι διοργανωτές επιχειρούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ένταση και τη μετριοπάθεια, επιδιώκοντας πίεση χωρίς μετωπική σύγκρουση και προβολή χωρίς κοινωνική φθορά.
«Δεν άλλαξε τίποτα»
Στον πυρήνα της νέας κινητοποίησης βρίσκεται το γνώριμο επιχείρημα ότι, παρά τις συζητήσεις και τις εξαγγελίες, η καθημερινότητα στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις δεν βελτιώθηκε ουσιαστικά.
Οι αγρότες επαναφέρουν σταθερά:
* το υψηλό κόστος ενέργειας,
* τις πιέσεις στη ρευστότητα,
* τη συμπίεση του εισοδήματος
* και τα προβλήματα στην κτηνοτροφία.
Υποστηρίζουν ότι πολλά μέτρα καθυστερούν, εφαρμόζονται αποσπασματικά ή μένουν στα χαρτιά, ενώ ζητούν σαφή χρονοδιαγράμματα και απτά αποτελέσματα. Με απλά λόγια, ζητούν λύσεις που να φαίνονται στον λογαριασμό και στο ταμείο, όχι μόνο στις ανακοινώσεις. Παράλληλα, έχουν προηγηθεί τοπικές κινητοποιήσεις σε διάφορες περιοχές της χώρας, λειτουργώντας ως «προθέρμανση» για την Αθήνα και ως τεστ συμμετοχής και αντοχής του κινήματος.
Η σύμπτωση
Η χρονική σύμπτωση με τις δύο γιορτές προσφέρει μια σχεδόν έτοιμη αλληγορία. Την Παρασκευή το «ορθόδοξο» ζευγάρι των Ακύλα και Πρίσκιλλας. Το Σάββατο ο παγκόσμιος Άγιος Βαλεντίνος. Ανάμεσά τους, τα τρακτέρ στο Σύνταγμα. Σαν να λέμε: μια σχέση παλιά και δοκιμασμένη, με πάθη και παρεξηγήσεις, που όμως δεν διαλύεται ποτέ. Αντίθετα, ανανεώνεται σχεδόν κάθε χρόνο με νέο γύρο αιτημάτων και νέες προσδοκίες. Πίσω από το χιούμορ όμως βρίσκεται μια σοβαρή πολιτική πραγματικότητα. Ο αγροτικός κόσμος παραμένει ένας σταθερός παράγοντας πίεσης και κάθε κυβέρνηση καλείται να αποδείξει αν μπορεί να δώσει διαρθρωτικές λύσεις ή θα περιοριστεί στη διαχείριση της συγκυρίας.
Το στοίχημα της επόμενης μέρας
Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει η συγκέντρωση. Αυτό θεωρείται δεδομένο. Το ερώτημα είναι τι θα μείνει μετά. Θα υπάρξουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις; Θα ανοίξει ουσιαστικός δίαυλος εφαρμογής των μέτρων; Ή θα επαναληφθεί το γνώριμο μοτίβο: έντονη παρουσία, σκληρές δηλώσεις και σταδιακή αποκλιμάκωση χωρίς θεαματικές αλλαγές; Γιατί, όσο κι αν η «αγάπη» με τα συλλαλητήρια μοιάζει διαχρονική, η κοινωνία δείχνει ολοένα και λιγότερη υπομονή για «σχέσεις» χωρίς αποτέλεσμα. Το διήμερο 13-14 Φεβρουαρίου θα είναι για άλλη μια φορά ένα τεστ: για τους αγρότες, για την κυβέρνηση και για την κοινωνία. Ένα τεστ… για το αν αυτός ο «έρωτας» με τα τρακτέρ μπορεί κάποτε να μετατραπεί σε σταθερή συνεργασία ή θα παραμείνει μια ιστορία γεμάτη ένταση, επαναλήψεις και ανοιχτούς λογαριασμούς.
