Ο βουλευτής Κυκλάδων της Νέας Δημοκρατίας Μάρκος Καφούρος γεννήθηκε το 1964 στη Σαντορίνη. Πέντε χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1969, βρέθηκε στο Δημοτικό Σχολείο του Βουρβούλου. Εκεί η εγγραφή του κράτησε μόλις τρεις ημέρες.
- του Μίλτου Σακελλάρη
«Τρεις μέρες παιδικής αθωότητας, αρκετές όμως για να μείνουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη μου!», μου είπε στην αρχή της συζήτησής μας. Αμέσως μετά, η οικογένειά του μετακόμισε στον Πειραιά. Ο πατέρας του -αμπελουργός αλλά και εργάτης στα ορυχεία εξόρυξης θηραϊκής γης- πήρε την απόφαση που άλλαξε τη ζωή της οικογένειας. «Φεύγουμε για να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας», είπε μια μέρα στη μητέρα του!
Έτσι απλά, με δύο βαλίτσες στο χέρι ο καθένας τους, τρία παιδιά και δύο γονείς, πήραν το πλοίο της γραμμής και άφησαν τη Σαντορίνη πίσω, σαν εικόνα καρτ ποστάλ! Μια εικόνα, αλλά συνάμα και μια υπόσχεση, δική του,που τον συνόδευσε σε ολόκληρη τη ζωή του, «εγώ θα γυρίσω πίσω»!
«Η πρώτη εικόνα του Πειραιά εντυπωσιακή, με πολλά φώτα, με πολλά καράβια, όμως χωρίς κάμπο, χωρίς αμπέλια, χωρίς να μπορείς να ακούς το κύμα της θάλασσας! Με δρόμους μεγάλους, αλλόκοτους θα έλεγα, αλλά και με τόσα πολλά σπίτια που έμοιαζαν όλα μεταξύ τους.Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη και η νοσταλγία για τη Σαντορίνη την έκανε δυσκολότερη!Μοιραία το καλοκαίρι έγινε η σταθερή προσμονή για την επιστροφή πίσω στις ομορφιές του νησιού μου», μου είπε για εκείνη την περίοδο και συνέχισε: «Το ποδόσφαιρο αποτέλεσε για μένα μια ξεκούραστη διέξοδο. Παίζαμε μπάλα σε όλες τις αλάνες και τα νταμάρια του Πειραιά.Στον προαύλιο χώρο του 12ου Δημοτικού Σχολείου Κερατσινίου, με τους συμμαθητές μου παιδιά νησιωτών και Μικρασιατών, ένιωσα για πρώτη φορά σαν στο σπίτι μου! Εκεί διαμορφώθηκαν και οι πρώτες συλλογικές μου επιλογές, με την ΑΕΚ να εκφράζει αυτό το μείγμα μνήμης, ρίζας, ταυτότητας και ιστορίας!».
Πήγε στο 1ο Λύκειο Κερατσινίου, όπου δύο καθηγητές του θα άφηναν ανεξίτηλο αποτύπωμα στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του! Αφενός ο Γιώργος Κασιμάτης, γυμναστής, παλιός αθλητής στίβου, μετέπειτα γενικός γραμματέας Αθλητισμού, του έμαθε πως ο αγώνας δεν είναι μόνο για τη νίκη, αλλά για τη διάρκεια.Μαζί του, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, έζησε την επανίδρυση του Γυμναστικού Συλλόγου Κερατσινίου -ενός ιστορικού σωματείου που είχε κλείσει η δικτατορία των συνταγματαρχών.Στα πρώτα και δεύτερα«Νικολαΐδεια» θυμάται ότι έτρεξε 3.000 και 800 μέτρα. Εκεί έμαθε να αντέχει.Αφετέρου ο φιλόλογός του Παναγιώτης Μητροπέτρος, γέννημα θρέμμα στα Ταμπούρια και την Αμφιάλη, τον μύησε στην κλασική παιδεία και έμαθε στον μικρό τότε Μάρκο να ασχολείται με το ουσιώδες και να απορρίπτει το επουσιώδες!
Όταν ήρθε η ώρα του πανεπιστημίου, δεν υπήρξε δίλημμα. Μία επιλογή: Ανώτατη Γεωπονική Σχολή Αθηνών. «Γιατί η καρδιά μου ήταν πάντα στη Σαντορίνη. Στα αμπέλια της. Στη γη της. Εισήχθην ως αριστούχος και μια μικρή υποτροφία μού χάρισε ένα μικρό δίκυκλο -σύμβολο ελευθερίας και αυτονομίας σε μια Αθήνα που έτρεχε γρήγορα», μου περιέγραψε και συνέχισε: «Η στρατιωτική μου θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό, με εκπαίδευση στη Σχολή Συνεννόησης και υπηρεσία στο αντιτορπιλικό “Μιαούλης” έκλεισε έναν κύκλο, καθώς η επόμενη κιόλας μέρα της απόλυσής μου, 21 Φεβρουαρίου 1992, με βρήκε εν πλω για τη Σαντορίνη. Η επιστροφή ξεκίνησε. Ήδη από τα φοιτητικά μου χρόνια, τα καλοκαίρια, είχα “κολλήσει” τα πρώτα μου ένσημα στην Ένωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων».
Εκεί θα υλοποιούσε το όνειρό του, να ξαναδώσει αξία στον αγρότη, να διασώσει την αγροτική γη, να αναδείξει τα διαμάντια της θηραϊκής γης, το μικρόκαρπο τοματάκι, τη φάβα, την κάππαρη και το κρασί, ως ζωντανά κομμάτια της τοπικής οικονομίας! «Εδώ θα μπορούσα να ζυγίσω τις ικανότητές μου παντού, στο χωράφι, στο αμπέλι, στην εκπαίδευση των αγροτών, στα υπουργεία, στις αγορές όλου του κόσμου, στα συνέδρια», μου είπε.
Από το 2000 έως το 2015, θεματικά συνέδρια για την αγροτική παραγωγή της Σαντορίνης ταξίδεψαν τα θηραϊκά προϊόντα σε όλο τον κόσμο και έθεσαν τα θεμέλια της καταξίωσής τους, αλλά και της αναγνώρισή τους ως ΠΟΠ.Η Σαντορίνη κατάφερε να είναι κορυφαίος παγκόσμιος τουριστικός προορισμός και τόπος παραγωγής επώνυμων αγροτικών προϊόντων, με το κρασί της μάλιστα να αποτελεί τον πρεσβευτή του ελληνικού οίνου στο εξωτερικό.
Το… σχολείο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η πορεία στην πολιτική με γνώμονα τη Σαντορίνη
Η ενασχόλησή του με την πολιτική ήρθε σχεδόν φυσικά. Το 2002, με τη γέννηση του πρώτου του γιου, του Μανώλη, αποφάσισε να μπει στον χώρο της Αυτοδιοίκησης. Μάλλον για τον ίδιο λόγο που ο πατέρας του τους πήγε στον Πειραιά, «για ένα καλύτερο μέλλον», αυτή τη φορά όμως για τον τόπο του.
«Μεγάλο σχολείο η Αυτοδιοίκηση, ιδιαίτερα τις δύσκολες εποχές! Δύο τετραετίες στην αντιπολίτευση, δύο στη διοίκηση, ως αντιδήμαρχος και αναπληρωτής δημάρχου.Χρόνια δύσκολα. Η Σαντορίνη έτρεχε με χίλια ενώ η χώρα δοκιμαζόταν από μνημόνια, πολιτική κρίση και κυρίως φυγή των νέων μας στο εξωτερικό! Η περίοδος από το 2011 έως το 2019 ήταν ένας πόλεμος με καθημερινές μάχες και μάλιστα χωρίς πόρους και ανθρώπινο δυναμικό!», μου είπε.
Πεδία ενασχόλησης, τα σχολεία, η δημόσια υγεία, η καθαριότητα, οι θεομηνίες, η αντιμετώπιση κρίσεων! Αγώνας καθημερινός, όπως λέει, για «να κρατήσεις το νησί όρθιο, να μη θαμπώσει η εικόνα του -γιατί ήταν η εικόνα της Ελλάδας προς τα έξω».
Η ανάγκη αντιμετώπισης των κρίσεων τον οδήγησε ξανά στα θρανία, στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, για μεταπτυχιακό στη Διαχείριση Κρίσεων και Φυσικών Καταστροφών.Παράλληλα με την Αυτοδιοίκηση και ήδη από το 2007, είχε αναλάβει τη διοίκηση της Ένωσης Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων, ενός συνεταιρισμού που από «Σταχτοπούτα» γρήγορα μετατράπηκε σε συνεταιρισμό-πρότυπο για τα ελληνικά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ωστόσο, πριν από το 2019 που έληγε η θητεία του στον δήμο, ένιωσε πως ο κύκλος του στην Αυτοδιοίκηση είχε κλείσει. Δεν έθεσε ξανά υποψηφιότητα. Όμως η πορεία του φαίνεται ότι είχε αφήσει ίχνη, καθώς σύντομα δέχθηκε πρόσκληση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στις Κυκλάδες, στις εκλογές του 2019.
Στη μικρή προεκλογική περίοδο των 20 ημερών κατάφερε να καταγράψει ένα ελπιδοφόρο αποτέλεσμα, ενώ η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του ανανεώθηκε και στις εκλογές του 2023.
«Αυτή τη φορά, οι Κυκλαδίτισσες και οι Κυκλαδίτες μού ανέθεσαν να τους εκπροσωπήσω στο εθνικό κοινοβούλιο. Πρώτος Θηραίος βουλευτής μετά το 1964.Σήμερα, η κοινοβουλευτική μου διαδρομή έχει έναν σταθερό άξονα, την ενδυνάμωση της έννοιας της νησιωτικότητας. Την άρση των ανισοτήτων στην υγεία, στην παιδεία, στην ακτοπλοΐα, στον πρωτογενή τομέα, στην αειφόρο ανάπτυξη των νησιών μας, με σεβασμό στο ευαίσθητο νησιωτικό περιβάλλον», τονίζει, επισημαίνοντας ακόμη: «Με παρεμβάσεις, ερωτήσεις, αναφορές, προσπαθώ να αναδείξω μείζονα θέματα, να δοθούν λύσεις σε παθογένειες δεκαετιών, γιατί η διαδρομή από τη θηραϊκή γη έως το κοινοβούλιο δεν είναι μια προσωπική ιστορία, είναι στάση ζωής!».
