Στη χώρα μας, στη χώρα του ήλιου, της θάλασσας και του τουρισμού δηλαδή, παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο: μέσα στους πιο τουριστικούς και ενεργειακά παραγωγικούς μήνες, το νερό να κόβεται και η ενέργεια να… απορρίπτεται. Κυριολεκτικά.
Οι περικοπές στην παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έλαβαν φέτος πρωτοφανείς διαστάσεις. Πάνω από 975 GWh«πράσινης» ενέργειας απορρίφθηκαν μόνο στο πρώτο πεντάμηνο του 2025, επειδή το δίκτυο δεν μπορούσε να τις απορροφήσει. Αυτή η φθηνή και καθαρή ενέργεια δεν αξιοποιήθηκε, προκαλώντας ζητήματα βιωσιμότητας για τους παραγωγούς και, ακόμα χειρότερα, χάνοντας πολύτιμες αναπτυξιακές ευκαιρίες.
Την ίδια στιγμή, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας η λειψυδρία γίνεται εφιάλτης. Από τη Χαλκιδική και τη Νότια Εύβοια μέχρι τα Δωδεκάνησα και τις Κυκλάδες, οι πολίτες έρχονται αντιμέτωποι με πολύωρες διακοπές στην υδροδότηση, ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η αντίθεση είναι κραυγαλέα: παράγουμε ενέργεια που πετιέται – ενώ διψάμε, αφού δεν έχουμε εγκαταστήσει μονάδες αφαλάτωσης σε νησιά και σε περιοχές με λειψυδρία, ηλεκτροδοτούμενες μάλιστα αποκλειστικά από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Πρόσφατα η κυβέρνηση παρουσίασε τη νέα στρατηγική για τους υδάτινους πόρους με έργα ύδρευσης και αφαλάτωσης σε 19 δήμους. Πρόκειται για ένα θετικό βήμα, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη στρατηγική, που θα συνδέει την ενεργειακή υπερπροσφορά με την υδατική ανάγκη, δημιουργώντας έναν κυκλικό βιώσιμο παραγωγικό κύκλο.
Νερό και ενέργεια είναι δημόσια αγαθά. Αξίζουν ολιστική και συντονισμένη διαχείριση, όχι αποσπασματικά μέτρα. Στην Ελλάδα του 2025, είναι αδιανόητο να συνεχίσουμε να πετάμε ενέργεια και ταυτόχρονα να διψάμε. Και το ζήτημα δεν είναι αν μπορούμε – είναι αν θα το αποφασίσουμε. Η τεχνολογία υπάρχει. Η ενέργεια υπάρχει. Το νερό επίσης – βρίσκεται δίπλα μας, στη θάλασσα. Αυτό που λείπει είναι πολιτική βούληση και ο σχεδιασμός.
του Φώτη Σιούμπουρα
