Ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλάει με άνεση για «πολιτική αλλαγή», κάνει δηλώσεις με το βλέμμα ψηλά και, κάπου ανάμεσα σε πρόγραμμα, θεσμούς και σοβαρότητα, αφήνει να εννοηθεί ότι το Μαξίμου είναι ένας ρεαλιστικός σταθμός. Μόνο που οι δημοσκοπήσεις τελευταία του κάνουν… άλλου είδους κρατήσεις. Και μάλιστα, μονής διαδρομής.
Γιατί όταν το αφήγημα γράφει «πρωταγωνιστής», αλλά τα νούμερα γράφουν «βλέπουμε και…», κάπου αρχίζει το γέλιο να βγαίνει πικρό. Η δημοσκόπηση του epolitical.gr, στις 23 Ιανουαρίου, ήταν από αυτές που δεν χρειάζονται μετάφραση: μόλις 3,3% θα έδινε ξανά «ψήφο εμπιστοσύνης» στον Ανδρουλάκη για άλλη μία κοινοβουλευτική θητεία. Με τέτοιο ποσοστό, ούτε για… πρόεδρο πολυκατοικίας δεν ανοίγεις συζήτηση. Εκτός αν η πολυκατοικία έχει ήδη αποφασίσει να αλλάξει διαχειριστή.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η MRB να του υπενθυμίσει ότι η δεύτερη θέση δεν είναι «δεδομένο δικαίωμα» αλλά σκληρό πολιτικό προϊόν: το ΠΑΣΟΚ πέφτει στην τρίτη, ισοψηφεί με την Ελληνική Λύση και βλέπει την Πλεύση Ελευθερίας να του παίρνει την πρωτοκαθεδρία της αντιπολίτευσης. Το «σοβαρό κόμμα απέναντι στη ΝΔ» μένει να το λέει ο ίδιος — οι μετρήσεις λένε κάτι άλλο.
Και μετά σκάει και η Opinion Poll, σαν κερασάκι σε τούρτα που δεν ψήθηκε σωστά: το 60% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένο από την πολιτική παρουσία του κόμματος. Με άλλα λόγια, δεν γκρινιάζουν μόνο οι «απέναντι». Γκρινιάζει και το ίδιο το σπίτι.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Ανδρουλάκης θέλει να πάει στο Μαξίμου. Το πρόβλημα είναι ότι, προς το παρόν, η πολιτική του βαλίτσα είναι γεμάτη με αριθμούς που δεν σε αφήνουν ούτε στο check-in. Και όταν έχεις απέναντί σου ένα κοινό που δεν χειροκροτεί, αλλά μετράει, η διαδρομή γίνεται επικίνδυνα σαφής: όνειρο Μαξίμου, πραγματικότητα… Καιάδας.
Στο ΠΑΣΟΚ λένε πως «όλα κρίνονται στο συνέδριο». Σωστό. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα κριθεί απλώς η γραμμή. Θα κριθεί αν υπάρχει ακόμη… εισιτήριο επιστροφής.
