Σε μια εποχή γενικευμένης απορρύθμισης, θεσμικής, αξιακής, κοινωνικής, κάθε πράξη ουσιαστικού διαλόγου αποκτά πολιτικό βάθος δυσανάλογο της επιφανειακής της αφορμής.
της Κατερίνας Παπακώστα, Βουλευτή ΝΔ Τρικάλων
Η Εθνική Κοινωνική Συμφωνία για τις Συλλογικές Συμβάσεις είναι μια πράξη πολιτικής ωριμότητας. Ένα σπάνιο στιγμιότυπο όπου η δημοκρατία παύει να λειτουργεί ως πεδίο ιδεολογικής εχθρότητας και μετατρέπεται σε πεδίο λειτουργικής συνύπαρξης. Ένας συμβολικός θρίαμβος της σύνθεσης απέναντι στον διχασμό. Γιατί για πρώτη φορά, η σύγκλιση εργαζομένων, εργοδοτών και κυβέρνησης δεν είναι προϊόν εξαναγκασμού ή εξωτερικής πίεσης. Είναι πολιτική επιλογή. Και αυτή ακριβώς η συνειδητή επιλογή συνεργασίας αναδεικνύει τη δημοκρατία στην πιο ουσιώδη μορφή της… Ως διακυβέρνηση της εμπιστοσύνης αντί της ισχύος.
Η Νέα Δημοκρατία δεν χρειάστηκε να «μετακινηθεί» για να το πετύχει αυτό! Απλώς, παρέμεινε πιστή στον θεσμικό της εαυτό. Πίστεψε ότι ο κοινωνικός διάλογος δεν είναι απειλή αλλά ευκαιρία. Ότι τα συνδικάτα και οι εργοδοτικές ενώσεις, όσο αντικρουόμενα συμφέροντα κι αν εκπροσωπούν, μπορούν, με εγγυητή το κράτος, να παράγουν κανόνες δικαιοσύνης και λογικής.
Όμως την ίδια ώρα που θεσπίζεται αυτό το ιστορικό προηγούμενο, η αντιπολίτευση -ή μεγάλο τμήμα της- σιωπά. Ή ακόμα χειρότερα, προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει τι συνέβη. Ξορκίζει τις λέξεις «κοινωνική συμφωνία» με τον ίδιο τρόπο που παλαιότερα εξύψωνε τη «διαπραγμάτευση» χωρίς αποτέλεσμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που επί διακυβέρνησής του δεν τόλμησε να αποκαταστήσει ούτε την πλήρη μετενέργεια ούτε μια σοβαρή διεύρυνση της επεκτασιμότητας των συμβάσεων, τώρα καταγγέλλει την κυβέρνηση γιατί το πράττει.
Το ΠΑΣΟΚ, που μόλις προ μηνών κατέθετε τροπολογίες με παρόμοια αιτήματα, σήμερα εμφανίζεται αμήχανο… Αδυνατεί να δεχθεί ότι κάποιος δρα και υλοποιεί… Αυτές οι παλινωδίες οι οποίες αποκαλύπτουν πολιτικό καιροσκοπισμό, ταυτοχρόνως υπονομεύουν και το ίδιο το κύρος της πολιτικής πράξης. Όταν μια αντιπολίτευση δεν μπορεί να αναγνωρίσει, έστω θεσμικά, ένα θετικό βήμα, ακυρώνει τη δική της δυνατότητα να πείσει αύριο. Η επιλεκτική μνήμη υπονομεύει την αξιοπιστία. Και χωρίς αξιοπιστία, ο δημόσιος διάλογος πλήττεται σφοδρά. Ας ελπίσουμε λοιπόν, την ώρα της ψήφισης αυτού, να πράξουν τα δέοντα… Κάπου εδώ να τονίσω πως η Εθνική Κοινωνική Συμφωνία, είναι ναι, μια επιτυχία της Κυβέρνησης και της αξιόλογης Νίκης Κεραμέως, είναι όμως και μια υπενθύμιση σε όλους, ότι ο πολιτικός πολιτισμός απαιτεί συνέπεια, αυτοσυγκράτηση και αίσθηση του τι είναι μεγαλύτερο από το κομματικό συμφέρον.
Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε άρνηση του άλλου, σε άρνηση της πράξης, τότε χάνεται το νόημα. Αντίθετα, όταν η Πολιτεία αποδεικνύει ότι μπορεί να ακούει, να συνθέτει, να νομοθετεί με βάση το κοινό καλό, τότε αναγεννάται η εμπιστοσύνη.
Η Νέα Δημοκρατία, χωρίς να εγκαταλείψει τις αρχές της οικονομικής ελευθερίας, αποδεικνύει πως μπορεί να εγγυηθεί και την κοινωνική δικαιοσύνη. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πολιτικό μήνυμα! Ότι η δύναμη δεν έγκειται στην επιβολή, αλλά στην ικανότητα του κράτους να συνθέτει το διαφορετικό, να λειτουργεί ως τόπος συνάντησης και όχι ως πεδίο σύγκρουσης
