Η νόσος Peyronie παραμένει για πολλούς ένα ταμπού. Πρόκειται για μια χρόνια φλεγμονώδης πάθηση του πέους που αφορά περίπου το 3,2% έως 13% των ανδρών – κυρίως ηλικίας 50 έως 60 ετών.
Η εμφάνισή της συχνά συνοδεύεται από έντονη ψυχολογική επιβάρυνση, οδηγώντας αρκετούς άνδρες στην απομόνωση και την κατάθλιψη.
Πολλοί ασθενείς αναφέρουν ότι η διάγνωση επηρεάζει αρνητικά τη σεξουαλική τους ζωή, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις συμβάλλει ακόμη και στη διάλυση της σχέσης τους. Ένα σημαντικό ποσοστό σταματά να είναι σεξουαλικά ενεργό μετά την εμφάνιση της νόσου.
Μεγάλη μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2025 στο Journal of Sexual Medicine, σε δείγμα άνω των 10.000 ανδρών με Peyronie και περισσότερων από 100.000 χωρίς τη νόσο, έδειξε ότι οι πάσχοντες έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης κατάθλιψης.
Στην έναρξη της μελέτης, ο πενταετής κίνδυνος κατάθλιψης ήταν 7% για τους πάσχοντες έναντι 4,4% για τους υγιείς, ενώ στη δεκαετία τα ποσοστά ανέβηκαν σε 12,5% και 8,7% αντίστοιχα.
Άλλες έρευνες καταγράφουν ακόμη υψηλότερα ποσοστά καταθλιπτικών συμπτωμάτων. Πολλοί άνδρες δεν αναγνωρίζουν ότι πάσχουν από κατάθλιψη, ενώ αρκετοί απομακρύνονται από τη σεξουαλική δραστηριότητα είτε λόγω οργανικών δυσκολιών είτε λόγω ψυχολογικής επιβάρυνσης. Παρά την ύπαρξη διαθέσιμων θεραπειών, πολλοί δεν απευθύνονται ποτέ σε γιατρό.
Παλαιότερη μελέτη έδειξε ότι το 20% των ασθενών φοβόταν ότι θα γινόταν αντικείμενο χλευασμού αν μιλούσε για το πρόβλημά του, με αποτέλεσμα το 11% να μην έχει μοιραστεί την κατάστασή του με κανέναν.
Από όσους ζήτησαν βοήθεια, το 45% ένιωσε ότι ο γιατρός δεν τους υποστήριξε επαρκώς, ενώ ένα μέρος ενημερώθηκε ότι «δεν μπορεί να γίνει τίποτα» ή δεν έλαβε καμία θεραπευτική πρόταση.
Τι προκαλεί όμως τη νόσο και γιατί επηρεάζει τόσο έντονα την ψυχολογία;
Σύμφωνα με τον χειρουργό ανδρολόγο–ουρολόγο δρ Αναστάσιο Λιβάνιο, η αιτία δεν είναι πλήρως γνωστή. Η επικρατέστερη θεωρία αποδίδει τη νόσο σε μικροτραυματισμούς ή μακροτραύμα, ενώ δεν αποκλείεται και γενετική προδιάθεση.
Η πάθηση ξεκινά με ένα οξύ φλεγμονώδες στάδιο διάρκειας 12–18 μηνών, κατά το οποίο σχηματίζεται ινώδης πλάκα κάτω από το δέρμα του πέους, προκαλώντας πόνο και παραμόρφωση.
Στη συνέχεια ακολουθεί το χρόνιο στάδιο, όπου η πλάκα ασβεστοποιείται και η κάμψη σταθεροποιείται, εμφανής κυρίως κατά τη στύση.
Πολλοί ασθενείς βιώνουν πόνο ακόμη και σε ηρεμία, ενώ 30–60% εμφανίζουν στυτική δυσλειτουργία. Σε ορισμένους, η δυσλειτουργία προηγείται και συμβάλλει στην εμφάνιση της νόσου, καθώς η ατελής στύση αυξάνει τον κίνδυνο μικροτραυματισμών κατά τη σεξουαλική επαφή.
Η έντονη κάμψη ή η αδυναμία επίτευξης στύσης μπορεί να καταστήσει τη συνουσία δύσκολη ή αδύνατη. Δεδομένου ότι πολλοί άνδρες συνδέουν την αρρενωπότητά τους με την εικόνα του πέους τους, η παραμόρφωση συχνά οδηγεί σε μειονεξία και έντονη ψυχολογική πίεση.
Σε περιπτώσεις μεγάλης καμπυλότητας, τα ποσοστά ψυχολογικών προβλημάτων φτάνουν το 77–81%, ενώ η κλινικά σημαντική κατάθλιψη μπορεί να αγγίξει το 50%.
Η μη αναζήτηση θεραπείας δεν επηρεάζει μόνο τη σεξουαλική λειτουργία και τις σχέσεις, αλλά συνδέεται και με αυξημένο κίνδυνο μεταβολικών νοσημάτων, όπως ο διαβήτης και οι καρδιαγγειακές παθήσεις. Γι’ αυτό η έγκαιρη ιατρική αξιολόγηση είναι κρίσιμη.
Όπως τονίζει ο δρ Λιβάνιος, η νόσος Peyronie είναι αντιμετωπίσιμη, ιδιαίτερα όταν διαγνωστεί νωρίς. Παρά την ντροπή ή την εσφαλμένη πεποίθηση ότι δεν υπάρχει θεραπεία, οι άνδρες πρέπει να ενημερώνονται και να αναζητούν βοήθεια από εξειδικευμένο ανδρολόγο.
Υπάρχουν φαρμακευτικές, ενέσιμες, τοπικές, μη επεμβατικές αλλά και χειρουργικές λύσεις που μπορούν να διορθώσουν την καμπυλότητα και να αποκαταστήσουν τη λειτουργία. Παράλληλα, η ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής τόσο των ασθενών όσο και των συντρόφων τους.
