Δεν θυμάται τον εαυτό της να περνά δίπλα από ζώο και να μην σταματά. «Ακόμη και ως παιδί, δεν μπορούσα ποτέ να περάσω μπροστά από ένα ζωάκι χωρίς να δω αν είναι καλά, να του προσφέρω ό,τι είχα». Για την Έλλη Κοκάλη, δημοσιογράφο/αστυνομική συντάκτρια και πρόεδρο της Φιλοζωικής Ομάδας «Σείριος» Ηρακλείου, η ενασχόληση με τα αδέσποτα δεν υπήρξε επιλογή στιγμής, αλλά μια πορεία που ωρίμασε μέσα από εικόνες, συγκρούσεις και εμπειρίες που «σημάδεψαν» τον δρόμο της.
Το 2015 ξεκίνησε ενεργά ως εθελόντρια στη ΒΙΠΕ Ηρακλείου. Εκεί, ήρθε αντιμέτωπη με δεκάδες αδέσποτα και με ιστορίες που δύσκολα αντέχονται. Μία από αυτές ήταν η τρίποδη Ερατούλα, ένα σκυλί που είχε πυροβοληθεί με καραμπίνα. «Η εικόνα ενός ακρωτηριασμένου σκυλιού που ζει στον δρόμο με συγκλόνισε. Ήταν περήφανη και ανεξάρτητη. Εγώ ένιωσα ηττημένη σαν άνθρωπος που δεν μπορούσα να της βρω σπίτι». Η εμπειρία αυτή την έκανε να καταλάβει πόσο σύνθετο είναι το έργο ενός εθελοντή: «Κάθε αλλαγή, είναι συντριπτική για όλα τα ζωάκια μιας ομάδας, κάτι που εμπέδωσα στην πορεία όλων αυτών των χρόνων πλάι σε μοναδικά πλάσματα που παλεύουν να επιβιώσουν στους δρόμους».
Η Φιλοζωική Ομάδα «Σείριος» προϋπήρχε. Ιδρύθηκε το 2014 από εθελοντές που φρόντιζαν τα αδέσποτα της Βιομηχανικής Περιοχής και η ίδια, σταδιακά εντάχθηκε στον «πυρήνα» της δράσης. Σήμερα, είναι πρόεδρος αυτού του μικρού όπως λέει, πρωτοβάθμιου σωματείου, με βασικό κορμό περίπου 20 ενεργά μέλη. «Η δουλειά μας είναι συλλογική. Αποτέλεσμα χωρίς συνολική προσπάθεια δεν υπάρχει», τονίζει, απαριθμώντας τους εθελοντές που αναλαμβάνουν καθημερινά σίτιση, περίθαλψη, μεταφορές σε κτηνιάτρους και όλα τα καθημερινά βάρη. Παράλληλα, υπάρχει ένας ευρύτερος κύκλος υποστηρικτών και φιλόζωων που βοηθούν περιστασιακά ή σε συγκεκριμένα ζώα, όταν αυτό απαιτηθεί.
Η καθημερινή φροντίδα, όπως είπε η Έλλη Κοκκάλη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, καλύπτεται κυρίως από τα προσωπικά έξοδα των εθελοντών. Η συνδρομή του κόσμου ζητείται όταν υπάρχουν βαριά περιστατικά: χειρουργεία, θεραπείες ή σοβαρά ατυχήματα. «Τότε συμβάλουν οι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί στις εκκλήσεις της ομάδας αλλά και πολίτες που συγκινούνται από την ιστορία ενός ζώου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο «Σείριος» δεν διαθέτει καταφύγιο. Η επιλογή αυτή όπως τονίζει η πρόεδρος της Ομάδας, είναι συνειδητή: «Δεν πιστεύουμε ότι έτσι λύνεται το πρόβλημα. Η σωτηρία ενός ζώου είναι να βρει οικογένεια. Αυτό που λείπει, όμως, είναι ένας ζωτικός χώρος, ένα “κύτταρο” εθελοντισμού και εκπαίδευσης» επισήμανε η κ. Κοκάλη, που πρόσθεσε ότι από το 2018 υπάρχει σχεδιασμός για έναν χώρο όπου παιδιά και γονείς θα ευαισθητοποιούνται, αδέσποτα θα εκπαιδεύονται και θα προετοιμάζονται για υιοθεσία και εθελοντές θα εκπαιδεύονται συστηματικά. «Τότε δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες. Σήμερα όμως, είναι αναγκαίο» υποστηρίζει με θέρμη, εξηγώντας πως παρά το ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν λάβει θετικές απαντήσεις από τον Δήμο Ηρακλείου στο αίτημα για παραχώρηση κάποιου αναξιοποίητου κτιρίου, η προσπάθεια τους θα συνεχιστεί, σε μια πόλη που τα αδέσποτα αυξάνονται συνεχώς.
Επιχειρώντας να «ισορροπήσει» ανάμεσα στις δυο μεγάλες της αγάπες, τα «αδεσποτάκια» και το αστυνομικό ρεπορτάζ, η ίδια λέει πως η επαγγελματική της ιδιότητα και η αναγνωρισιμότητά της στην τοπική κοινωνία, βοήθησε στο να μπορέσει να την εμπιστευτεί κόσμος και να στηρίξει την προσπάθεια τους. Όμως, και τα ζωάκια που αγγίζουν την ψυχή και μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, προσέδωσαν πιο «ανθρώπινο» πρόσωπο στη δουλειά της .
«Δεν υπάρχει σύγκριση. Η δουλειά μου ως αστυνομικού συντάκτη με έμαθε να ερευνώ, να προσπαθώ, να μάχομαι, να επιμένω, στοιχεία που βοηθούν στο να προσπαθήσεις να αλλάξεις μια τετράποδη ζωή» ανέφερε χαρακτηριστικά , κλείνοντας βιαστικά την κουβέντα, πριν πάρει το αυτοκίνητό της που είναι φορτωμένο με τροφές και μπιτόνια νερό, για την επόμενη διανομή.
Με τη δράση της, η Έλλη Κοκάλη δεν κάνει απλώς μια «καλή πράξη». Δίνει «φωνή» σε αυτά που δεν μπορούν να μιλήσουν, μάχεται για την καθημερινή τους επιβίωση και δείχνει τι σημαίνει δημοσιογραφία με ψυχή, χαμογελώντας αυτάρεσκα κάθε φορά που πριν βγει στη ζωντανή σύνδεση με το δελτίο ειδήσεων της ΚΡΗΤΗ TV όπου εργάζεται, ξεσκονίζει από πάνω της τα λασπωμένα πατουσάκια των ζώων που φρόντισε λίγο νωρίτερα, τα οποία όσοι γνωρίζουν το έργο της, λένε ότι αξίζουν περισσότερο από κάθε τίτλο.
