Το Ιράν έχει πολλά να μας διδάξει ως ιστορικό παράδειγμα. Μας θυμίζει κάτι που ξέρουμε: πόσο εύκολο είναι να ποδηγετήσεις ένα λαό και να τον φυλακίσεις σε τυραννική διακυβέρνηση. Αρκεί να βρεις τις κατάλληλες συνθήκες και να σπείρεις τον φόβο στις σωστές δόσεις. Και αυτό, όπως γνωρίζουμε, δεν είναι απαραίτητο να συμβεί με την εγκαθίδρυση δικτατορικού καθεστώτος. Οι τύραννοι στο διάβα της Ιστορίας, ενίοτε εκλέγονται δημοκρατικά.
- Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας
Η εξέγερση στο Ιράν μας επιβεβαιώνει επίσης τη δύναμη του Διαδικτύου και της παγκοσμιοποίησης. Μέσω του κινητού τηλεφώνου εικόνες και μηνύματα ταξιδεύουν πια σε όλο τον κόσμο και γι αυτό σημειώνονται αντιδράσεις. Ήδη στις δυτικές μητροπόλεις οργανώθηκαν και οργανώνονται πορείες και εκδηλώσεις συμπαράστασης. Όχι όμως και στην Αθήνα, όπου επίσης δεν οργανώθηκαν πορείες διαμαρτυρίας, όταν ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία και διέπραττε (και διαπράττει) θηριωδίες. Εδώ το κίνημα βγήκε στους δρόμους μόνον, όταν οι μουλάδες χτυπήθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και όταν ο Νετανιάχου «ισοπέδωνε» τη Γάζα.
Βεβαίως όλοι όσοι διαδήλωσαν για τη Γάζα δεν είναι αντισημίτες ή απολογητές δικτατοριών. Υπάρχουν ειλικρινείς ανθρωπιστές. Υπάρχουν και άνθρωποι που απλώς ακολουθούν το ρεύμα και ό,τι βλέπουν στα social media και στα «προοδευτικά» τους πρότυπα. Στο πιο ορατό και επιδραστικό κομμάτι αυτού του κινήματος όμως βλέπουμε την οργή να φτάνει στο κόκκινο όταν στο κάδρο υπάρχει το Ισραήλ και ο «δυτικός καπιταλιστικός κόσμος». Όταν το θύμα είναι ένα ισλαμικό ή «δυτικό» καθεστώς, η ίδια οργή εξαφανίζεται.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο. Η επιλεκτική ευαισθησία δεν εξηγείται πειστικά χωρίς να λάβουμε υπόψη τον αντισημιτισμό και Δεν είναι το μόνο κίνητρο, αλλά είναι κεντρικός παράγοντας. Χωρίς αυτόν, δεν εξηγείται γιατί η καταπίεση στο Ιράν και στη Βενεζουέλα αντιμετωπίζεται ως υποσημείωση, ενώ κάθε στρατιωτική κίνηση του Ισραήλ γίνεται παγκόσμια ηθική κρίση. Δεν εξηγείται γιατί μια δημοκρατία που αλλάζει κυβερνήσεις με εκλογές παρουσιάζεται ως απόλυτο κακό, ενώ θεοκρατίες και σοσιαλιστικές δικτατορίες αντιμετωπίζονται σχεδόν με κατανόηση.
Κι όμως ίδια μέτρα για όλους έπρεπε. Αν νοιάζεσαι για τα ανθρώπινα δικαιώματα, νοιάζεσαι για την Ιρανή που καίει τη μαντίλα της, για τον Βενεζουελάνο που βγαίνει στον δρόμο ενάντια στον «σοσιαλιστικό παράδεισο», για τον Ισραηλινό που διαδηλώνει κατά της δικής του κυβέρνησης, που χτυπά αμάχους στη Γάζα. Δεν διαλέγεις θύματα με βάση το πόσο βολεύουν την ιδεολογική σου αφήγηση. Δεν κάνεις τα στραβά μάτια εσύ ο αριστερός, «προοδευτικός», όταν ο δυνάστης δηλώνει αντιδυτικός ή αντισιωνιστής.
Όποιος γέμισε τις πλατείες για τη Γάζα και σήμερα δεν βρίσκει ούτε μία λέξη για τους Ιρανούς που συντρίβονται από το καθεστώς των μουλάδων, δεν είναι υπερασπιστής των δικαιωμάτων. Είναι, χωρίς ίσως και να το γνωρίζει, στρατιώτης ενός δογματικού μίσους, στο οποίο ο αντισημιτισμός, αλλά και ο «δυτικός καπιταλιστικός κόσμος» παίζει κεντρικό ρόλο. Και αυτή τη φορά, δεν τον προδίδουν τα λόγια του, αλλά η σιωπή του. Και οι «επαγγελματίες ανθρωπιστές» της Δύσης σιωπούν για τους εκατοντάδες νεκρούς. Στηρίζουν ακόμη και θεοκρατικά καθεστώτα, αρκεί να πλήττεται η Δύση, ο καπιταλισμός και ο σιωνισμός.
