Η Φένια Τζέλη, μία από τις πιο λαμπρές παρουσίες του ελληνικού τάε κβον ντο, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την ενεργό δράση σε ηλικία μόλις 24 ετών.
Η πρωταθλήτρια αφήνει πίσω της μια σημαντική αθλητική πορεία γεμάτη επιτυχίες και διεθνείς διακρίσεις.
Σε ηλικία 20 ετών, η Φένια έγραψε ιστορία συμμετέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, όπου κατέλαβε την 7η θέση στην κατηγορία των -57 κιλών.
Η πορεία της όμως είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα: το 2017 είχε ανέβει στο βάθρο, κατακτώντας τα χάλκινα μετάλλια τόσο στο Ευρωπαϊκό όσο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων, φανερώνοντας από νωρίς το τεράστιο ταλέντο της.
Με την απόφασή της να αποσυρθεί, η Φένια Τζέλη κλείνει έναν κύκλο γεμάτο προσωπικές και αθλητικές κορυφές, αφήνοντας πίσω της ένα ισχυρό αποτύπωμα στην ελληνική σκηνή του τάε κβον ντο και δείχνοντας το δρόμο στις επόμενες γενιές αθλητριών.
Η ανάρτησή της
«Και κάπως έτσι έκλεισε ένας κύκλος.
Ένας κύκλος γεμάτος ιδρώτα, δάκρυα, χαρές, ήττες και νίκες.
Ένας κύκλος που μου έμαθε τι σημαίνει πειθαρχία, πάθος και ψυχή.
Και ένας κύκλος που για τη μικρή Φένια έμοιαζε κάποτε άπιαστο όνειρο.
Για πολλά χρόνια το ταεκβοντό δεν ήταν απλώς ένα άθλημα.
Ήταν η ζωή μου.
Μέσα σε αυτό μεγάλωσα, πόνεσα, ονειρεύτηκα και έμαθα να σηκώνομαι κάθε φορά που έπεφτα.
Είχα την ευλογία να ζήσω όνειρα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά — από μεγάλες διοργανώσεις μέχρι στιγμές που θα κουβαλάω για πάντα μέσα μου.
Μετά από τόσα χρόνια αγώνων, πήρα την απόφαση να ολοκληρώσω την αγωνιστική μου πορεία.
Ξέρω πως κάποιοι στεναχωρήθηκαν.
Ξέρω όμως και πως κάποιοι ίσως χάρηκαν.
Και είμαι εντάξει με αυτό.
Γιατί αυτή η διαδρομή ήταν δική μου — και την τίμησα μέχρι το τέλος.
Και πόσο τυχαίο…
Ο τελευταίος μου αγώνας να γίνει στα Τρίκαλα.
Στην πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και έμαθα τι σημαίνει να παλεύεις.
Νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη.
Για κάθε προπόνηση, κάθε ταξίδι, κάθε φίλο.
Για κάθε στιγμή που φόρεσα το εθνόσημο στο στήθος μου.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον προπονητή μου @nikospaitaridis , που με πίστεψε, με πίεσε και με έκανε πιο δυνατή απ’ όσο φανταζόμουν.
Στην ομοσπονδία και στους προπονητές της που με στήριξαν.
Στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου καθημερινά.
Στον γυμναστή μου @mitsasgiwrgos , τη διαιτολόγο @nikoleta_kalampoka μου και τους φυσιοθεραπευτές μου @angelos_.pappas και @orestis.v.mesiakaris , που ήταν πάντα εκεί.
Το σημαντικότερο ευχαριστώ στην οικογένειά μου — το πιο σταθερό μου στήριγμα.
Στους αφανείς ήρωες, τους γονείς μου, το λιμάνι μου σε κάθε θύελλα.
Και πάνω απ’ όλα στην αδερφή μου, που μου έδειξε τον δρόμο να γνωρίσω αυτό το άθλημα και ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα.
Ευχαριστώ και εκείνους που μου έβαλαν εμπόδια.
Γιατί με έκαναν πιο ανθεκτική.
Το ταεκβοντό δεν τελειώνει εδώ.
Με έμαθε να παλεύω — και αυτό δεν φεύγει ποτέ.
Δεν λέω “αντίο”.
Λέω “ευχαριστώ”».
