Υπάρχουν μικρές, καθημερινές στιγμές που δεν ήταν σοβαρές, ούτε δραματικές, αλλά ήταν τόσο άβολες που ο εγκέφαλος επέλεξε να τις αποθηκεύσει βαθιά στη μνήμη και να προσποιείται ότι δεν συνέβησαν ποτέ. Μέχρι να εμφανιστούν ξαφνικά, συνήθως σε μια εντελώς ακατάλληλη ώρα.
Ας τις θυμηθούμε. Γιατί, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, όλοι μας τις έχουμε ζήσει.
1. Όταν νομίζεις ότι σε χαιρετούν – αλλά δεν είναι για σένα
Χαμόγελο, βλέμμα επαφής, χέρι που σηκώνεται αυθόρμητα. Και τότε συνειδητοποιείς ότι ο χαιρετισμός απευθυνόταν σε κάποιον άλλον. Κάποιον πίσω σου, δίπλα σου ή απλώς… όχι σε εσένα.
Η στιγμή που προσπαθείς να δείχνεις φυσικός, ενώ μέσα σου αναρωτιέσαι πώς να εξαφανιστείς διακριτικά.
2. Όταν μπερδεύονται φιλί και χειραψία
Ένα βήμα μπροστά, ένα χέρι που απλώνεται, ένα κεφάλι που γέρνει. Και ξαφνικά, καμία κίνηση δεν ταιριάζει με την άλλη. Ένα αμήχανο «κάτι» συμβαίνει, το οποίο δεν ήταν αγκαλιά, ούτε χειραψία, ούτε φιλί.
Κλασική κοινωνική αστοχία που όλοι προσποιούνται ότι δεν παρατήρησαν.
3. Όταν γελάς χωρίς να έχεις καταλάβει το αστείο
Το ευγενικό γέλιο μπορεί εύκολα να ξεφύγει. Το πρόβλημα ξεκινά όταν γελάς περισσότερο από όσο «επιτρέπει» η περίσταση και συνειδητοποιείς ότι κανείς άλλος δεν γελάει.
Εκεί αρχίζει η εσωτερική ανάλυση, δεν ήταν αστείο; Ήταν ειρωνεία; Μήπως δεν έπρεπε να γελάσω;
4. Όταν μιλάς σε κάποιον που φοράει ακουστικά
Λες κάτι. Καμία αντίδραση. Επαναλαμβάνεις. Πιο δυνατά. Μέχρι που παρατηρείς τα ακουστικά ή τα ασύρματα που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι ήσουν μόνος σου σε έναν διάλογο που δεν έγινε ποτέ.
5. Όταν απαντάς «κι εσύ» ενώ δεν πρέπει
- «Καλή όρεξη» – κι εσύ.
- «Καλή ανάρρωση» – κι εσύ.
- «Συλλυπητήρια» – κι εσύ.
Δεν το σκέφτεσαι. Απλώς βγαίνει. Και μετά προσπαθείς να συνεχίσεις τη ζωή σου σαν να μην ειπώθηκε ποτέ.
