Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Και όταν εμφανίζεται απρόσκλητος, η λογική συνήθως σηκώνεται, λέει «επιστρέφω σε λίγο» και δεν ξαναγυρνά ποτέ.
Σε στιγμές πίεσης, όπως σε ελέγχους, τροχαία, αεροδρόμια, δημόσιες υπηρεσίες, οι άνθρωποι έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν πράγματα που ούτε σε κακή κωμωδία δεν θα περνούσαν από το μυαλό σεναριογράφου.
Απόκρυψη… με δημιουργικότητα
Κλασικό φαινόμενο είναι οι άνθρωποι που προσπαθούν να κρύψουν αντικείμενα μέσα σε άλλα αντικείμενα, πιστεύοντας ειλικρινά ότι αν δεν φαίνονται, απλώς «δεν υπάρχουν». Σαν μικρά παιδιά που κλείνουν τα μάτια τους και θεωρούν ότι έγιναν αόρατα.
Το αποτέλεσμα; Συνήθως τραβούν περισσότερη προσοχή από πριν.
Όταν η ερώτηση είναι απλή, αλλά η απάντηση… όχι
«Έχετε κάτι να δηλώσετε;» Και κάπου εκεί, αντί για ένα απλό «ναι» ή «όχι», ξεκινά μια άσχετη αφήγηση που περιλαμβάνει:
- πού πήγε διακοπές το καλοκαίρι,
- τι δουλειά κάνει ο θείος του,
- και μια ιστορία από το στρατό που δεν ζητήθηκε ποτέ.
Ο πανικός μετατρέπει μια κλειστή ερώτηση σε αυτοβιογραφία.
Η τακτική του «δεν συμβαίνει τίποτα»
Άλλοι επιλέγουν να κάνουν πως όλα είναι απολύτως φυσιολογικά. Δεν αγχώνονται. Δεν αντιδρούν. Δεν παραδέχονται τίποτα. Γιατί, προφανώς, αν όλοι κάνουμε πως δεν υπάρχει πρόβλημα, το πρόβλημα θα βαρεθεί και θα φύγει μόνο του.
Spoiler, αλλά πρέπει να το γνωρίζεις, δεν φεύγει.
Αληθινές σκηνές, κακή κωμωδία
Σε πραγματικά περιστατικά:
- Επιβάτης άρχισε να τρώει βιαστικά ό,τι είχε στην τσάντα του σε έλεγχο αεροδρομίου, επειδή «δεν ήξερε αν επιτρέπεται».
- Άλλος δήλωσε με απόλυτη σοβαρότητα ότι δεν γνώριζε πως ένα αντικείμενο ήταν επικίνδυνο, γιατί «δεν το είχε χρησιμοποιήσει ποτέ».
Η λογική μπορεί να απουσίαζε, η ειλικρίνεια όμως… ήταν απολαυστική.
Μάθημα ζωής λοιπόν, όταν πανικοβάλλεσαι, καλύτερα να μη μιλάς. Ή, έστω, να θυμάσαι ότι κάθε λέξη που λες μπορεί να γίνει υλικό για κάποιο μελλοντικό άρθρο σαν κι αυτό.
