Η περασμένη χρονιά είχε ξεκινήσει με την κυβέρνηση σε μία περιδίνηση, λόγω των θεωριών συνωμοσίας του ξυλολίου, οι οποίες πυροδότησαν και μαζικές διαδηλώσεις για τα δύο χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών.
Σήμερα σχεδόν έναν χρόνο αργότερα και με άτυπο ορόσημο την συμπλήρωση, σε δύο μήνες από σήμερα, τριών ετών από το δυστύχημα των Τεμπών, (και με τους αγρότες στα μπλόκα και την εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ σε εξέλιξη), φαίνεται πως κυοφορείται ένα κόμμα, καθώς υπάρχουν αρκετοί που «σπρώχνουν» τη «μητέρα των Τεμπών» Μαρία Καρυστιανού προς αυτήν την κατεύθυνση. Όχι πως η ίδια δεν το θέλει. Κάθε άλλο. Θέλγεται από την ιδέα, παρά τις κατά καιρούς αμφίσημες και αντιφατικές δηλώσεις της. Και φυσικά «έχει το δικαίωμα» του εκλέγεσθε. Το ερώτημα είναι τι θα προσφέρει ένα «κόμμα των Τεμπών» ή «κόμμα της Καρυστιανού». Θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό ή μήπως θα συμβάλει στη διατήρησή του ευνοώντας αυτούς που(υποτίθεται ότι) θέλει να τιμωρήσει;
Για το «κίνημα-κόμμα» , όπως η ίδια η «μάνα των Τεμπών», θέλει να το αποκαλεί, δεν γνωρίζουμε τίποτα, παρά μόνο κάποιες απολιτικές, αντιπολιτικές και αντιπολιτευτικές κορώνες της ίδιας και κάποιων (εμφανιζόμενων ως) στενών συνεργατών της. Όπως η διακήρυξη ότι «το νέο και άφθαρτο» θα «γκρεμίσει το παλιό και σάπιο σύστημα». Όπως το μοδάτο «ούτε αριστερά ούτε δεξιά», που αποσκοπεί στο ψάρεμα σε όλα τα θολά νερά. Αλλά και όπως «δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» ή πρόκειται για «επιλεκτικότητα ελέγχων (της ΑΑΔΕ στον Σύλλογο Τεμπών) ή «κατευθυνόμενων από την κυβέρνηση» δεσμεύσεων περιουσιακών στοιχείων αγροτοσυνδικαλιστών, εμπλεκομένων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Την ίδια στιγμή βέβαια και χάριν της …ισονομίας, που ευαγγελίζεται, «ζητάμε δικαίωση από την ελληνική Δικαιοσύνη και …δεν είναι κατευθυνόμενες οι δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων του «Φραπέ» και της κυρίας με την «Φερράρι».
Βέβαια μένει να αποδειχθεί, αλλά μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η κυρία Καρυστιανού θα αναπτύξει ολοκληρωμένες θέσεις για κρίσιμα ζητήματα. Η πολιτική θέση της, με βάση όσα κατά καιρούς έχει πει, κινείται στο δίπολο «σύστημα – αντισύστημα». Σε πρώτη φάση μπορεί να συγκεντρώσει αναποφάσιστους ή απολιτίκ κάτω από μια μόνο σημαία: Όμως η απονομή δικαιοσύνης για τα Τέμπη μπορεί να έγινε πανεθνικό σύνθημα όχι όμως πως θα γίνει και πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Απολιτικά ή και αντιπολιτικά συνονθυλεύματα, που επιχειρούν να εκμεταλλευθούν τη συγκυρία (όπως τώρα την τραγωδία των Τεμπών), έχουν εμφανιστεί και άλλες φορές, επιχειρώντας να εμφανισθούν ως «εναλλακτική λύση». Όμως κατέληξαν …φωτοβολίδες. Εναλλακτική λύση μπορούν να αποτελέσουν ισχυρά κόμματα με δομές, στελέχη, αρχηγούς και θέσεις και όχι μορφώματα της στιγμής που δεν ξέρουμε τι καπνό φουμάρουν. Οι λύσεις δεν μπορεί να παρά να είναι πολιτικές, που έχουν πάντα πρόσημο, δεξιό ή αριστερό. Δεν μπορεί να είναι «σούπα» ούτε Κόκα Κόλα, που «πάει με όλα».
Και-τελικώς- το ποιους θα «σαρώσει» το κόμμα Καρυστιανού, αν τελικώς δημιουργηθεί , θα το δείξει ο άνεμος των εκλογών. Που πάντως φυσάει εναντίον της «αντισυστημικής» αντιπολίτευσης. Τώρα αν υποτεθεί ότι η δημοσκοπική καταγραφή του «κόμματος Καρυστιανού» θα αποτυπωθεί σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα, αυτό που θα επιτευχθεί είναι μια περαιτέρω πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης και η διαμόρφωση ίσως μιας εξαιρετικά προβληματικής συνθήκης ως προς τις δυνατότητες διακυβέρνησης της χώρας. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα δημιουργηθούν και τα κόμμα Τσίπρα, Σαμαρά. Αλλά τι θα μπορούσε να συμβεί αν η Μαρία Καρυστιανού επισπεύσει τα σχέδιά της και ανακοινώσει τελικά πρώτη την πολιτική ενεργοποίησή της, προλαβαίνοντας τον Αλέξη Τσίπρα και τον Αντώνη Σαμαρά; Μάλλον αυτοί θα πρέπει να είναι οι πρώτοι που θα προβληματιστούν. Κι αυτό γιατί κάτι τέτοιο θα άλλαζε πράγματι τους όρους του παιχνιδιού.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Εκείνους που φαίνεται πως θα κορφολογήσει το «κόμμα Καρυστιανού» δεν είναι η ΝΔ., αλλά κυρίως όσοι τη χρησιμοποίησαν, ήτοι τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, την Πλεύση Ελευθερίας, την Ελληνική Λύση, το κόμμα Τσίπρα. Αυτούς και θα βρει κυρίως εκλογικά αντιμέτωπους . Ο Βελόπουλος το έπιασε ήδη το νόημα, γι αυτό και άρχισε τα πρώτα βέλη του. Με αφορμή τις διαμαρτυρίες για τον έλεγχο της ΑΑΔΕ στον Σύλλογο Τεμπών, είπε μεταξύ των άλλων: «…και οι ελεγχόμενοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι όλοι ελεγχόμαστε, εάν θέλουμε πραγματικά ευνομούμενο κράτος και ισονομία» (ήταν σαν να έλεγε: «Τ’ ακούς Μαρία;»).
