Συνολικά, τα λιμάνια της χώρας που λειτουργούν θεσμικά ως Οργανισμοί Λιμένος υπάγονται σε ένα ενιαίο πλαίσιο διοίκησης, εποπτείας και αξιολόγησης.
Του Γιάννη Κοντογεώργου
Στην πράξη, όμως, η εφαρμογή του πλαισίου αυτού αποδεικνύεται επιλεκτική, με διοικήσεις των οποίων η θητεία έχει λήξει να εξακολουθούν να ασκούν εξουσία, χωρίς καμία εμφανή μέριμνα για τη θεσμική κανονικότητα.
Το παράδειγμα του Οργανισμού Λιμένος Ραφήνας είναι ενδεικτικό – και αποκαλυπτικό.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΛΡ, το οποίο διορίστηκε πριν από πέντε χρόνια, έχει ολοκληρώσει τη θητεία του από τις 5 Οκτωβρίου 2025. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει στη θέση του, σαν να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα.
Στη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου βρίσκεται πρόσωπο που δεν επελέγη μέσω της προβλεπόμενης διαδικασίας αξιολόγησης από το Υπερταμείο και το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, αλλά προέκυψε εσωτερικά, μετά την παραίτηση της πρώην διευθύνουσας, κας Δέσποινας Γκικάκη.
Ο Φάνης Ματσόπουλος, αποτέλεσμα αυτής της θεσμικής «καραμπόλας», εδώ και ενάμιση χρόνο δεν έχει επιδείξει κανένα μετρήσιμο έργο. Πέρασε και δεν άγγιξε. Η παρουσία του χαρακτηρίζεται από απραξία, απουσία οράματος και πλήρη έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Το αποτύπωμά του στο λιμάνι και στην πόλη της Ραφήνας είναι, απλώς, ανύπαρκτο.
Το λιμάνι εξακολουθεί να αποτελεί σημείο υποβάθμισης για την πόλη, εικόνα που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να διαπιστωθεί από κατοίκους και επισκέπτες.
Την ίδια στιγμή, το πολυδιαφημισμένο νέο λιμάνι σκοντάφτει στην πραγματικότητα: χωρίς υποδομές προαστιακού, χωρίς βασικούς οδικούς άξονες και χωρίς επαρκείς χώρους στάθμευσης, καμία ουσιαστική ανάπτυξη δεν μπορεί να προχωρήσει.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο τοπικό. Είναι βαθιά θεσμικό και πολιτικό. Η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικά τον Οργανισμό Λιμένος Ραφήνας. Βαραίνει το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, το Υπερταμείο, αλλά και την Κεντρική Κυβέρνηση, που επιλέγουν -με πράξεις ή παραλείψεις- να διατηρούν μια κατάσταση διοικητικής εκκρεμότητας.
Όταν οι αρμόδιοι θεσμοί γνωρίζουν και δεν παρεμβαίνουν, η αδράνεια μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή. Και τότε, η ευθύνη παύει να είναι αφηρημένη και αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο και αποδέκτες.
ΥΓ: Αφιερωμένο στο Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, στο Υπερταμείο και στην Κεντρική Κυβέρνηση.
