Υπάρχουν άνθρωποι που γεμίζουν ενέργεια όταν είναι ανάμεσα σε κόσμο, σε θορυβώδη καφέ, γεμάτα σπίτια και ατέλειωτες συζητήσεις.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι – εκείνοι που αγαπούν βαθιά τις στιγμές ηρεμίας, που νιώθουν πιο ολόκληροι όταν αποσύρονται για λίγο από το κοινωνικό χάος. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, η ψυχολογία έχει πολλά να σου πει… και τα περισσότερα είναι θετικά.
Μοναξιά ≠ Μοναχικότητα
Πρώτα απ’ όλα, άλλο επιλέγω να είμαι μόνος κι άλλο νιώθω μόνος. Η μοναχικότητα είναι συνειδητή επιλογή – μια ανάσα, μια στιγμή ενδοσκόπησης, μια μικρή «παύση» που προσφέρει ηρεμία. Είναι εκείνο το κομμάτι της ημέρας που βάζεις μουσική, φτιάχνεις έναν καφέ και απλώς αφήνεις τον εαυτό σου να υπάρχει.
Αντίθετα, η μοναξιά είναι ακούσια. Είναι εκείνο το βάρος στο στήθος που νιώθεις όταν λείπουν οι ουσιαστικές σχέσεις, όταν έχεις ανάγκη σύνδεσης αλλά δεν βρίσκεις το πού και το πώς. Δεν έχει καμία σχέση με το «θέλω λίγο χρόνο για μένα».
Γιατί κάποιοι απολαμβάνουν περισσότερο τη μοναξιά;
Σύμφωνα με την ψυχολογία, όσοι επιλέγουν συνειδητά τη μοναχικότητα συνήθως διαθέτουν εσωστρεφή, στοχαστική ή περισσότερο «εσωτερική» προσωπικότητα. Είναι οι άνθρωποι που εκτιμούν την ηρεμία, που βρίσκουν νόημα σε ατομικές δραστηριότητες: διάβασμα, γράψιμο, δημιουργία, binge watching, ή απλώς στην πολυπόθητη σιωπή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν τους ανθρώπους. Σημαίνει ότι για να λειτουργήσουν καλά, χρειάζονται πρώτα να συνδεθούν με τον εαυτό τους.
Η επιλογή αυτή συχνά αντανακλά συναισθηματική αυτονομία, υγιή όρια και μια εσωτερική δύναμη που λίγοι αναγνωρίζουν.
Πότε η μοναξιά μπορεί να γίνει προειδοποιητική ένδειξη;
Η ψυχολογία όμως επισημαίνει κάτι σημαντικό. Όταν η ανάγκη για μοναχικότητα μετατρέπεται σε απόρριψη κάθε κοινωνικής επαφής, όταν η σκέψη της εξόδου σε γεμίζει άγχος ή όταν απομονώνεσαι σταθερά για να μη νιώσεις, τότε ίσως μιλάμε για συναισθηματική αποφυγή.
Μπορεί να προκύπτει από στρες, ανασφάλεια, επαγγελματική εξουθένωση ή παλιότερες εμπειρίες που σε έκαναν να κρατάς απόσταση.
Τι κρατάμε τελικά;
Το να αγαπάς τη μοναξιά δεν είναι ελάττωμα – είναι συνειδητή επιλογή αυτοφροντίδας. Το θέμα είναι να ξέρεις γιατί τη χρειάζεσαι.
Αν σου προσφέρει γαλήνη, δημιουργικότητα και καθαρό μυαλό, τότε να την αγκαλιάζεις χωρίς ενοχές. Αν όμως σε απομακρύνει από τη ζωή, τότε ίσως είναι ώρα να ρωτήσεις τον εαυτό σου τι πραγματικά φοβάται.
