Ένα περίπτερο στο Hobby Festival της ΔΕΘ
κρύβει μια… έκρηξη νοσταλγίας για τα παιδιά του 1990
«Σάρκα και οστά» στους ήρωες των παιδικών μας χρόνων δίνει, μέσω της τεχνικής του 3D printing, της τρισδιάστατης εκτύπωσης δηλαδή, ο Δημήτρης Νηρός, ιδιοκτήτης της Nj Design (Not Just Design), από τη Θεσσαλονίκη.
Στο περίπτερό του στο Hobby Festival της ΔΕΘ, οι επισκέπτες μπορούν να δουν ήρωες από κινούμενα σχέδια, βιντεοπαιχνίδια και anime, ακόμη και παραλλαγές των διάσημων Labubu, ενώ αυτό που εντυπωσιάζει είναι η ακρίβεια και η λεπτομέρεια της κάθε φιγούρας.
Ο Δημήτρης Νηρός έχει μια «φάρμα» από 3D printers – τρισδιάστατους εκτυπωτές, και δημιουργεί διακοσμητικά για επαγγελματίες αλλά και για το σπίτι, ενώ συνεργάζεται με 80 καταστήματα στη Θεσσαλονίκη. «Η τεχνολογία αυτή είναι διαθέσιμη για κάθε σπίτι. Το κόστος των μηχανημάτων ξεκινά από 200 ευρώ. Είναι πολύ προσβάσιμη. Βλέπεις και τα νέα παιδιά να ενδιαφέρονται και να ψάχνουν να μάθουν περισσότερα για αυτό. Είναι πολύ δημιουργικό», εξηγεί στην Karfitsa.
Στη ΔΕΘ συμμετέχει για πρώτη φορά ως εκθέτης και το ενδιαφέρον των επισκεπτών της έκθεσης για το περίπτερό του είναι μεγάλο. «Είναι ένα αντικείμενο που προσελκύει τα βλέμματα. Είναι κάτι ενδιαφέρον που όμως δεν έχει ακόμα ωριμάσει στην Ελλάδα, οπότε δε το γνωρίζουν», σημειώνει.
Η εταιρεία κλείνει μόλις έξι μήνες, ενώ προηγουμένως, ο ιδιοκτήτης της Nj Design, ασχολούταν με την επισκευή και εμπορία ηλεκτρονικών υπολογιστών, με εξειδίκευση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές custom για επαγγελματίες και gamers μεγάλου επιπέδου. «Το 3D printing ήταν στη ζωή μας από τότε. Η Ελλάδα έχει φέρει μεγάλα καταστήματα με 3D printers αλλά έπιασαν το βιομηχανικό κομμάτι. Με το κομμάτι της διακόσμησης και της εμπορίας δεν ασχολήθηκε κανείς. Γιατί τα ίδια μηχανήματα μπορούν να φτιάξουν ανταλλακτικά για αυτοκίνητα, ανταλλακτικά για εργοστάσια. Αν υπάρχει μεράκι και θέληση υπάρχουν πολλοί τομείς όμως, στους οποίους μπορείς να στοχεύσεις», τονίζει ο ίδιος στην Karfitsa.
Για τις δημιουργίες του, ο κ. Νηρός χρησιμοποιεί βιοδιασπώμενο πλαστικό, φιλικό προς το περιβάλλον. Στο περίπτερό του βλέπει μικρά παιδιά αλλά και μεγαλύτερους να δείχνουν ενδιαφέρον για τις κατασκευές του, δεδομένου και του κύματος νοσταλγίας που προσφέρουν σε όσους γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1990. Όπως εξηγεί: «Τα μικρά παιδιά μπορεί να ενθουσιάζονται αλλά η γενιά του 1990 και μετά είναι αυτού του χώρου. Έχει αλλάξει η διακόσμηση. Το κοινό μας είναι άνθρωποι γύρω στα 30».
Ρεπορτάζ: Ελίνα Τουκουσμπαλίδου
