Η πρόσφατη αλλαγή στάσης του Μπιλ Γκέιτς σχετικά με την κλιματική αλλαγή προκαλεί αίσθηση και αναδεικνύει τις ρωγμές στο μέτωπο της συμμόρφωσης απέναντι σε αυτήν.
Ο πρώην υπέρμαχος της διάχυτης ανησυχίας για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της ανάγκης για επείγουσες πολιτικές δράσεις, τώρα καταθέτει μια πιο μετρημένη προσέγγιση. Ο δισεκατομμυριούχος της Microsoft, ο οποίος έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στην φιλανθρωπία, υποστηρίζει ότι η «άποψη της Ημέρας της Κρίσης» είναι παραπλανητική και αποσπά πόρους από πιο αποτελεσματικές λύσεις που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την καθημερινότητα των ανθρώπων σε έναν κόσμο με αυξανόμενες θερμοκρασίες.
Αυτή η νέα οπτική είναι σίγουρα ευπρόσδεκτη, τουλάχιστον από ορισμένα μέσα ενημέρωσης, όπως η Wall Street Journal. Ο Γκέιτς είχε προηγουμένως καταστεί κορυφαίος υποστηρικτής της άποψης ότι η κλιματική αλλαγή συνιστά μια υπαρξιακή απειλή που απαιτεί άμεση και συντονισμένη δράση. Στο βιβλίο του «Πώς να αποφύγουμε μια κλιματική καταστροφή», που κυκλοφόρησε το 2021, προειδοποιούσε για τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής μεταβολής.
Αναμένοντας τη συνάντηση COP30 στη Βραζιλία, ο Γκέιτς προτείνει τώρα μια διαφορετική προσέγγιση με τρεις «σκληρές αλήθειες» για την κλιματική αλλαγή. Η πρώτη από αυτές είναι ότι, ενώ οι αυξανόμενες θερμοκρασίες αποτελούν σοβαρό πρόβλημα, δεν σηματοδοτούν το τέλος του πολιτισμού. Ωστόσο, αναρωτιέται κανείς αν αυτή η αλήθεια είναι όντως «σκληρή». Φαίνεται ότι οι μόνοι που μπορεί να την θεωρούν «σκληρή» είναι οι ένθερμοι υποστηρικτές της κλιματικής κρίσης, οι οποίοι εξακολουθούν να προειδοποιούν για τους κινδύνους που εγκυμονεί η υπερθέρμανση.
Ο Γκέιτς τώρα μοιάζει να υιοθετεί απόψεις παρόμοιες με εκείνες του σκεπτικιστή περιβαλλοντολόγου, Μπιορν Λόμποργκ, ο οποίος έχει επισημάνει ότι οι φτωχότεροι πληθυσμοί του πλανήτη αντιμετωπίζουν πολύ πιο επιτακτικές προκλήσεις από την κλιματική αλλαγή. Ο Λόμποργκ προτείνει ότι η καινοτομία και η οικονομική ανάπτυξη είναι οι καλύτεροι τρόποι για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.
Ο Γκέιτς υποστηρίζει ότι, ενώ οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής πλήττουν περισσότερο τους φτωχούς, οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι γι’ αυτούς παραμένουν η φτώχεια και οι ασθένειες. Τα προβλήματα που σχετίζονται με τη φτώχεια, όπως η ελονοσία, προκαλούν περισσότερους θανάτους από ό,τι οι θερμικές συνθήκες. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Γκέιτς, οι θάνατοι από κρύο είναι σχεδόν δέκα φορές πιο συχνοί σε σχέση με εκείνους από υπερβολική ζέστη.
Επιπλέον, ο Γκέιτς αναγνωρίζει ότι η αυξημένη χρήση ενέργειας μπορεί να είναι ευεργετική, καθώς συνδέεται με την οικονομική ανάπτυξη. Παρ’ όλα αυτά, επισημαίνει ότι οι πιέσεις από ακτιβιστές σε πλούσιες χώρες για περιορισμό της χρήσης ορυκτών καυσίμων έχουν δυσκολέψει την πρόσβαση των φτωχότερων χωρών σε οικονομικά βιώσιμες πηγές ενέργειας.
Αυτό το νέο αφήγημα από τον Γκέιτς είναι μια σημαντική ανατροπή που δεν μπορεί να αγνοηθεί, ιδίως από τους συμμετέχοντες της COP30. Επιπλέον, η Wall Street Journal προσθέτει με δόση ειρωνείας ότι, καθώς ο Γκέιτς διαφοροποιείται από τον κυρίαρχο λόγο της κλιματικής κρίσης, ίσως να μην αντιμετωπίσει πλέον λογοκρισία στα άρθρα γνώμης της εφημερίδας.
Ο Γκέιτς φαίνεται να ανταγωνίζεται τη δημόσια γνώμη, η οποία έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα θυσιάσει την ποιότητα ζωής της για μακροπρόθεσμα κλιματικά οφέλη. Ταυτόχρονα, καλεί για επενδύσεις στην καινοτομία, προτείνοντας ένα όραμα για έναν κόσμο όπου «σχεδόν όλα τα νέα αυτοκίνητα θα είναι ηλεκτρικά» και οι σύγχρονες κατασκευές θα αντικατασταθούν από βιώσιμα υλικά. Με αυτή την «πνευματική κλιματική αλλαγή», όπως την αποκαλεί, ο Γκέιτς προτείνει μια στρατηγική προτεραιοτήτων που θα επικεντρώνεται στα ζητήματα με τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ανθρώπινη ευημερία. Ποιος θα φανταζόταν μια τέτοια στροφή από τον ίδιο;
