Rafale, F-16 Viper, F-35, Belharra, «Ασπίδα του Αχιλλέα» και εγχώρια βιομηχανία σε πλήρη σύμπλευση — πάνω από 3% του ΑΕΠ σταθερά για Άμυνα, με απόλυτη προτεραιότητα την αποτροπή και την εθνική κυριαρχία.
Η τελετή για τη νέα βιοκλιματική όψη του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας δεν ήταν μια ακόμη αρχιτεκτονική ανανέωση.
του Χρήστου Μυτιλινιού
Ήταν το σήμα εκκίνησης ενός συνολικού δόγματος ισχύος που ήδη υλοποιείται: πάνω από 28 δισ. ευρώ στη 12ετία για να περάσουν οι Ένοπλες Δυνάμεις από τον εκσυγχρονισμό στην στρατηγική υπεροχή. Με την ομιλία του, ο Πρωθυπουργός έδεσε το σύμβολο με την ουσία: η άμυνα δεν είναι μόνο οπλικά συστήματα, είναι μνήμη, ταυτότητα, αυτοπεποίθηση — και γι’ αυτό η υπεράσπιση της κυριαρχίας ορίζεται ως απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα.
Από το «νέο πρόσωπο» στην ουσία της ισχύος
Η νέα πρόσοψη «συνομιλεί» με την Κιβωτό Εθνικής Μνήμης και το επερχόμενο σχέδιο ανάδειξης του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, υπενθυμίζοντας ότι η εθνική ενότητα δεν είναι τελετουργία: είναι πολιτική ισχύος. Πίσω από το αισθητικό αποτύπωμα, «τρέχει» το πιο φιλόδοξο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού στην ιστορία: Rafale σε υπηρεσία, αναβαθμίσεις F-16 σε Viper, παραλαβή F-35 στον ορίζοντα, Belharra και Bergamini για το Πολεμικό Ναυτικό, συστήματα αιχμής στον Στρατό Ξηράς. Στόχος: αποτροπή με πλεόνασμα ισχύος και στρατηγική αεροπορική υπεροχή σε όλη την περιοχή.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα»: πολυεπίπεδος θόλος στην πράξη
Στον πυρήνα της νέας αρχιτεκτονικής άμυνας μπαίνει η αντιαεροπορική/αντι-drone ομπρέλα πολλαπλών επιπέδων, η λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα». Με μη επανδρωμένα μέσα (UAS/USV/UGV) που αναπτύσσονται επιθετικά, με δικτυοκεντρική διοίκηση-ελέγχου και με «έξυπνα» όπλα που ενσωματώνουν διδάγματα από τα σύγχρονα πεδία μάχης, το δόγμα αλλάζει ποιοτικά: ταχύς εντοπισμός, πρώτη προσβολή, επιβιωσιμότητα και συνεχής προσαρμογή. Η τεχνολογία δεν είναι «προσθήκη», είναι ο σκελετός του νέου δόγματος.
Η εγχώρια βιομηχανία στο κέντρο — από αγοραστές, συν-δημιουργοί
Η «σημαντική ποιοτική διαφορά» που τόνισε ο Πρωθυπουργός είναι η υποχρεωτική συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας σε όλα τα μεγάλα προγράμματα. Αυτό σημαίνει υποκατασκευαστικό έργο, μεταφορά τεχνογνωσίας, R&D και δουλειές υψηλής εξειδίκευσης. Με απλά λόγια: κάθε ευρώ άμυνας γυρίζει στην οικονομία. Και ναι, οι ιδιωτικές δωρεές και η κουλτούρα ευεργεσίας (που αναδείχθηκαν ονομαστικά) ενισχύουν το «μείγμα» — όπως παλιά ο «Αβέρωφ», σήμερα σφαγίζει μια νέα συμμαχία κράτους-βιομηχανίας-κοινωνίας.
Οι άνθρωποι των Ενόπλων Δυνάμεων στο επίκεντρο
Καμία ασπίδα δεν στέκεται χωρίς τους ανθρώπους της. Εκτός από τον εξοπλισμό, προχωρούν αυξήσεις μισθών και επιδομάτων, δράσεις στέγασης, νέα δομή σταδιοδρομίας. Η κοινωνία εμπιστεύεται τις ΕΔ — και οι ΕΔ ανταποδίδουν: από την αντιπυρική περίοδο έως το μεταναστευτικό, η διακλαδική συνδρομή είναι ορατή, μετρήσιμη. Έτσι βαθαίνει το κοινωνικό συμβόλαιο ασφάλειας.
Υπεροχή με δημοσιονομική πειθαρχία — και χωρίς υποχώρηση κοινωνικής στήριξης
Η κυβέρνηση επιμένει στο πάνω από 3% του ΑΕΠ για άμυνα με σταθερά δημόσια οικονομικά. Το μήνυμα είναι καθαρό: ασφάλεια και ευημερία δεν είναι αντίπαλοι, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η άμυνα θωρακίζει τα σύνορα, αλλά και πολλαπλασιάζει την οικονομία μέσω επενδύσεων, εξαγωγών και καινοτομίας.
Σύμβολο και ισχύς, στο ίδιο κάδρο
Η νέα πρόσοψη του ΥΠΕΘΑ είναι τοπόσημο αυτοπεποίθησης. Ο επικείμενος διαγωνισμός για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη τοποθετεί την εθνική μνήμη στο κέντρο της σύγχρονης κρατικής αισθητικής. Το μήνυμα είναι ενιαίο: τιμάμε το παρελθόν, υπηρετούμε το παρόν, χαράσσουμε με αυτοπεποίθηση το μέλλον. Και αυτό το μέλλον έχει ήδη χρονοδιάγραμμα, προϋπολογισμό και σχέδιο.
Στην πράξη, λοιπόν, η Ελλάδα αλλάζει πίστα: από τη διαχείριση απειλών στη διαμόρφωση περιβάλλοντος ασφάλειας. Με 28 δισ. σε βάθος 12ετίας, με κορυφαία μέσα, με εγχώρια βιομηχανία σύμμαχο και με τους ανθρώπους των ΕΔ μπροστά, το νέο δόγμα δεν υπόσχεται — παράγει αποτροπή. Και η αποτροπή, όταν είναι ορατή και αξιόπιστη, κρατά την ειρήνη.
