Το έργο γνωστό και παιγμένο. Όταν η Σοφία Γιαννακά έγραψε το «Μαρία Καρυστιανού: μήπως το έχει παρακάνει;», η ΕΣΗΕΑ έτρεξε με κλήσεις, Πειθαρχικά και επιπλήξεις. Fast forward στο σήμερα: άρθρο ίδιου ύφους και θεματολογίας σε άλλο μέσο (News247) και… σιγή ασυρμάτου.
Ούτε αυτεπάγγελτα, ούτε «κατόπιν καταγγελιών», ούτε ένα ραντάρ να δείξει ότι κάτι ακούστηκε. Τι άλλαξε λοιπόν; Τα κριτήρια; Το timing; Ή μήπως απλώς άλλο ΜΜΕ, άλλα ήθη;
Αν χθες η άποψη θεωρήθηκε αφορμή για Πειθαρχικό, ενώ σήμερα παραμένει απλώς άποψη που «δεν αξίζει διερεύνηση», τότε υπάρχει θέμα συνοχής – και σοβαρό μάλιστα.
Δεν θα το πω κακοπροαίρετα: ελπίζω όμως ότι η πολιτική κατεύθυνση ενός μέσου δεν έχει γίνει άτυπο κριτήριο για το αν θα κινηθεί ή όχι η ΕΣΗΕΑ. Γιατί αν ισχύει αυτό, τότε δεν μιλάμε για ελευθερία Τύπου, αλλά για ελευθερία κατά παραγγελία.
Μέχρι τότε, κρατάμε σημειώσεις. Γιατί -όπως και να το δεις- τα διπλά μέτρα στην ενημέρωση, φαίνονται από χιλιόμετρα.
