Στην πολιτική, το «βαφτιστικό» όνομα στην κάλπη δεν αρκεί. Αυτό που μένει στη μνήμη των πολιτών είναι πολλές φορές ένα «δεύτερο όνομα» – ένα προσωνύμιο που γεννιέται από τον λαό και συνοψίζει το έργο, το ύφος, τον χαρακτήρα και την ταυτότητα ενός πολιτικού προσώπου.
Αυτό το όνομα, το «άλλο» όνομα, γίνεται πολλές φορές το μυστικό όπλο μιας μακροχρόνιας καριέρας και μιας ταυτότητας που μένει ανεξίτηλη στη μνήμη της κοινωνίας. Η ελληνική σκηνή αλλά και η ευρωπαϊκή είναι γεμάτη παραδείγματα.
Από τον Μιλτιάδη Έβερτ τον «Μπουλντόζα» της Αυτοδιοίκησης, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον «Εθνάρχη», τη Μάργκαρετ Θάτσερ τη «Σιδηρά Κυρία», η ιστορία δείχνει ότι αυτά δεν είναι μόνο «δεύτερα ονόματα», είναι πολιτικά εργαλεία που σφραγίζουν καριέρες και εξασφαλίζουν μακροημέρευση στην πολιτική.
Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση η δύναμη του προσωνυμίου είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ο δήμαρχος ή ο περιφερειάρχης, o σύμβουλος δεν είναι μια μακρινή φιγούρα. Βρίσκεται καθημερινά ανάμεσα στους πολίτες, περπατά στις ίδιες γειτονιές, ακούει τα ίδια προβλήματα. Ένα προσωνύμιο λειτουργεί σαν γέφυρα με την κοινωνία, χτίζοντας μεγαλύτερη οικειότητα και εμπιστοσύνη.
Ο αιρετός που θα αναγνωρίζεται ως ο «άνθρωπος των έργων» ή ο «δήμαρχος μάνατζερ» ή ο «πράσινος δήμαρχος» ή ο «δήμαρχος της καρδιάς μας» ή ο «δικός μας σύμβουλος»
ή ο «πολιτικός της διπλανής πόρτας» κερδίζει όχι μόνο ψήφους, αλλά και θέση στη συνείδηση του κόσμου.
Η επανεκλογή ενός αυτοδιοικητικού δεν κρίνεται μόνο από το έργο, αλλά και από το πώς οι πολίτες αναγνωρίζουν και θυμούνται τον αιρετό.
Ένα «δεύτερο όνομα», ενδεικτικό της ταυτότητάς του, μπορεί να γίνει καταλύτης που θα δώσει νέα ώθηση στην πολιτική του εικόνα. Ως επικοινωνιολόγος με μακρά εμπειρία στη δημιουργία εικόνας των πολιτικών, το «δεύτερο όνομα» δεν είναι προϊόν μάρκετινγκ και ειδικών της επικοινωνίας.
Χτίζεται μέσα από τα social media, την άμεση επαφή με τον πολίτη αλλά και τις νέες ανάγκες των σύγχρονων κοινωνιών. Είναι ο καθρέφτης της δημόσιας εικόνας που καλλιεργεί καθημερινά ο πολιτικός. Για να είναι αυθεντικό και αποτελεσματικό ένα προσωνύμιο, θα πρέπει να συμπυκνώνει το έργο και την εικόνα του αυτοδιοικητικού-πολιτικού. Κάθε πρόταση που καταθέτω, βασίζεται σε μελετημένη στρατηγική με αποδείξεις και δοκιμασμένες πρακτικές.
Η συγκεκριμένη εισήγηση για την ενίσχυση του ονόματος ενός πολιτικού με «δεύτερο όνομα» δεν αποτελεί πείραμα, αλλά μια μέθοδο που έχω εφαρμόσει διαχρονικά, με αποδεδειγμένη επιτυχία, σε γνωστά πρόσωπα της δημόσιας ζωής.
Η αποτελεσματικότητα της μεθόδου αυτής επιβεβαιώνει τη βεβαιότητα και την αξιοπιστία των επικοινωνιακών μου επιλογών. Η ιστορία διδάσκει ότι το όνομα ενός πολιτικού μπορεί να ξεχαστεί, αλλά το προσωνύμιό του μένει. Και δεν είναι απλώς ένα παρατσούκλι. Είναι η ουσία της σχέσης του με την κοινωνία.
Αγαπητοί πολιτικοί, για την επανεκλογή σας, μόνο ένα όνομα δεν φτάνει!
Γράφει ο Θανάσης Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγος- Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)
