Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη δείχνει καθημερινά πως η έννοια της «ενότητας» που επικαλείται δεν είναι τίποτε άλλο από ένα επικοινωνιακό περιτύλιγμα σε ένα εσωκομματικό καθεστώς επιλεκτικής εύνοιας.
Του Γιάννη Κοντογεώργου
Η νέα «γραμμή» του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ έχει εμμονές με πρόσωπα και τιμωρεί τη σκέψη.
Η σύνθεση των επιτροπών που θα οδηγήσουν στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ αποκαλύπτει την πολιτική μονοφωνία που επιδιώκει το επιτελείο Ανδρουλάκη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Αντώνης Σαουλίδης, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου, δραστήριος νομικός και υποψήφιος βουλευτής στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Στις εκλογές κατέγραψε ισχυρή δυναμική, τερματίζοντας δεύτερος πίσω από τον Χάρη Καστανίδη – του οποίου την έδρα ο ίδιος ο Ανδρουλάκης φρόντισε να οικειοποιηθεί. Παρ’ όλα αυτά, ο Σαουλίδης βρέθηκε εκτός των γραμματειών της Κ.Ο.Ε.Σ., την ώρα που ο πρόεδρος μοίραζε θέσεις στους πιστούς του μηχανισμού.
Πέρα όμως από το πολιτικό ζήτημα, τίθεται πλέον και σοβαρό θέμα θεσμικότητας. Διαχρονικά, όλα τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτοδικαίως μέλη της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου (ΚΟΕΣ), κάτι που δεν αποτελεί τυπική λεπτομέρεια αλλά πυρήνα της εσωκομματικής ισοτιμίας και δημοκρατίας. Η εξαίρεση ενός εκλεγμένου μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου από την ΚΟΕΣ, για πρώτη φορά στην ιστορία του κόμματος, συνιστά όχι μόνο παραβίαση της θεσμικής συνέχειας αλλά και προσβολή της συλλογικής λειτουργίας που υπήρξε πάντα σήμα κατατεθέν της Δημοκρατικής Παράταξης.
Ταυτόχρονα, η υπόθεση έχει και ζήτημα προοδευτικής κατεύθυνσης. Ο Αντώνης Σαουλίδης υπήρξε πάντοτε σταθερός εκφραστής προοδευτικών αξιών, με δημόσιο λόγο που υπερασπιζόταν το κοινωνικό κράτος, τη δημοκρατική συμμετοχή και ένα πρόγραμμα για μια Προοδευτική Ελλάδα, ανοιχτή, δίκαιη και σύγχρονη. Ο αποκλεισμός του, επομένως, δεν είναι απλώς διοικητικός ή οργανωτικός· είναι ιδεολογικός. Είναι μήνυμα προς κάθε στέλεχος που αρνείται να ευθυγραμμιστεί με το συγκεντρωτικό πρότυπο εξουσίας που επιχειρεί να επιβάλει η ηγεσία.
Αυτή δεν είναι ενότητα, είναι χειραγώγηση. Δεν είναι ανανέωση, είναι εκκαθάριση. Ένα κόμμα που αποστρέφεται τη διαφορετική άποψη δεν μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία. Ένα κίνημα που φιμώνει τους ικανούς για να αναπαράγει την αυλή του, δεν λέγεται σοσιαλδημοκρατικό – λέγεται προσωποπαγές.
Η περίπτωση Σαουλίδη δεν είναι μεμονωμένη. Είναι το σύμπτωμα μιας πορείας όπου η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ φοβάται τη σκέψη, την αυτονομία, τη φωνή που δεν ανήκει στο μπλοκ της αυλής. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να κρατά τα κλειδιά των επιτροπών, αλλά όχι τις συνειδήσεις των στελεχών που πιστεύουν σε ένα ΠΑΣΟΚ ανοιχτό, μαχητικό και αληθινά δημοκρατικό.
Η κάλπικη ενότητα που χτίζεται πάνω σε αποκλεισμούς δεν ενώνει – διαλύει. Και όσο ο πρόεδρος επιμένει να πορεύεται με φίλους αντί με συντρόφους, το ΠΑΣΟΚ θα μικραίνει, όχι γιατί δεν έχει στελέχη, αλλά γιατί τα θάβει κάτω από τον ίσκιο του αρχηγού.
