Συμβαίνουν πολλά και σοβαρά τις τελευταίες μέρες στο στενό και ευρύτερο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον μας, τα οποία μπορεί να διαμορφώσουν συνθήκες και να πυροδοτήσουν εξελίξεις. Και θα είναι αφελής, ή τουλάχιστον βιαστικός, όποιος δηλώνει βέβαιος ότι αυτά θα αφήσουν την Ελλάδα ανεπηρέαστη.
Την περασμένη εβδομάδα, η Ρωσία είχε εξαπολύσει τις σφοδρότερες επιθέσεις των τελευταίων μηνών κατά ουκρανικών στόχων, ενώ μη επανδρωμένα αεροσκάφη της καταρρίφθηκαν στον εναέριο χώρο της Πολωνίας. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην ενεργοποίηση του άρθρου 4 του ΝΑΤΟ και, πάντως, σήμανε την πρώτη εμπλοκή κράτους-μέλους της Συμμαχίας σε πολεμική επιχείρηση κατά τη διάρκεια των τριάμισι ετών από τη ρωσική επίθεση. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πόσο πιο σύνθετο μπορεί να γίνει το σκηνικό και τι αποφάσεις θα πρέπει να λάβει η ελληνική κυβέρνηση σε μία τέτοια περίπτωση.
Στον ορίζοντα προβάλλει επίσης η αστάθμητη παράμετρος των βουλευτικών εκλογών στη Μολδαβία, στις 28 Σεπτεμβρίου. Η χώρα είναι διχασμένη πολιτικά, μεταξύ φιλοευρωπαϊκού και φιλορωσικού μετώπου, και μία ενδεχόμενη στροφή της προς τη Μόσχα θα μπορούσε να έχει πολλαπλές περιπλοκές, ακόμη και μια νέα πολεμική ανάφλεξη στις πύλες της ΕΕ. Στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάδα έχει έναν σχετικά σημαντικό ρόλο, καθώς προμηθεύει τη Μολδαβία με φυσικό αέριο, στο πλαίσιο της προσπάθειας ενεργειακής απεξάρτησης από τη Ρωσία.
Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση έχει στραμμένο το ενδιαφέρον της κατά μείζονα λόγο στην Ανατολική Μεσόγειο και στο σύνθετο περιβάλλον που διαμορφώνεται από πολλά στοιχεία, όπως: η συμμαχία με το Ισραήλ και η νέα τροπή που παίρνει η αραβοϊσραηλινή σύγκρουση μετά την επίθεση στο Κατάρ, η περιπλοκή με την Κύπρο για το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης, η εκκρεμότητα με τις θαλάσσιες ζώνες και την τουρκική εμπλοκή σε αυτά μέσω της επιρροής της στη Λιβύη και το πώς όλα αυτά αποδεικνύονται ρευστά και ευμετάβλητα από ώρα σε ώρα.
Ταυτόχρονα, στην Ευρώπη προβάλλει η απειλή μίας γενικής αποσταθεροποίησης σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, με αφορμή την κρίση στη Γαλλία. Όσο οι απαντήσεις για όλα αυτά είναι από άγνωστες έως και αδύνατες και με μεγαλύτερη αστάθμητη παράμετρο από όλες την επόμενη φάση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι οι προβληματισμοί της ελληνικής κυβέρνησης είναι πολύ σοβαρότεροι από ό,τι φαίνεται να θεωρούν οι «σταυροφόροι» των κοινωνικών δικτύων, αλλά κυρίως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία περί άλλων τυρβάζουν…
του Φώτη Σιούμπουρα
