Αισίως διανύουμε τις πρώτες μέρες του Μαΐου και όσο να κοιτά κανείς για αργίες στο ημερολόγιο, δύσκολα τις συναντά στο εγγύς μέλλον. Επομένως, μετά την Πρωτομαγιά και τα «αντίο άστατε καιρέ», τα «κεφάλια μέσα» και ώρα για δουλειά μέχρι να εκκινήσουν οι άδειες του θέρους καινα έρθει η ώρα για τα μπάνια του λαού.
Η Εργατική Πρωτομαγιά έγινε επίσημη αργία στη χώρα μας με αναγκαστικό νόμο στις 7 Απριλίου 1937, υπό το καθεστώς Ιωάννη Μεταξά. Ο Έλληνας δικτάτορας, λοιπόν, πέραν του γνωστού «ΟΧΙ», ήταν εκείνος που καθιέρωσε την Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα. Βέβαια, αυτό συνέβη διότι εξυπηρετούσε τις προσωπικές του πολιτικές φιλοδοξίες και συμφέροντα. «Αφουγκραζόμενος» τις εργατικές ανησυχίες και τις κινητοποιήσεις της εποχής, που κλιμακώθηκαν την Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη, επέλεξε να συνταχθεί με το εργατικό κίνημα και να μετατρέψει μια εργατική μέρα σε μια ημέρα που θα ήταν συνυφασμένη με το «εθνικό κράτος».
Αν εξετάσουμε τόσο τα ακροδεξιά όσο και τα ακροαριστερά καθεστώτα από το παρελθόν έως το σήμερα, όπως και τη λειτουργία και τη δράση των κομμάτων που ανήκουν στο φάσμα αυτό, θα διαπιστώσουμε πως ουσιαστικά οι διαφορές είναι ελάχιστες μπροστά στις πρακτικές και στο τελικό αποτέλεσμα των ενεργειών τους. Το παραπάνω επιβεβαιώνεται και από την κίνηση και τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, που με ευκολία κινείται από το ένα άκρο στο άλλο. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, τα άκρα ενώνονται.
Μετά από μία δεκαετία κυριαρχίας της σύγχρονης Αριστεράς και της ατζέντας που φέρει, η Δεξιά βρίσκεται εκείνη σε θέση οδηγού. Πλέον, εκμεταλλεύεται τη θέση που έχει πάρει από την Αριστερά και είναι εκείνη πρώτη που πολεμά τις φιλελεύθερες πολιτικές και τις απόρροιες του καπιταλισμού. Οργανώνεται, καταρτίζει προγράμματα και μιμείται δεξιούς ηγέτες ανά τον κόσμο. Το κοινό που ανταποκρίνεται είναι παρόμοιο με αυτό του ιδεολογικού εχθρού και με κάποιες καίριες παρεμβάσεις, αλλά και με τη δημιουργία καθοδηγητών, θα καλύψει πλήρως το κενό που κατέχει η Αριστερά.
Όσο τα σοσιαλιστικά κόμματα ασχολούνταν με την εισαγωγή και την εφαρμογή της woke ατζέντας και το αν το καλαμάκι που πίνουμε τον καφέ είναι χάρτινο κι όχι πλαστικό, καθώς και με τα «ανοιχτά σύνορα», τόσο ολοένα και περισσότερο ανοιγόταν ο δρόμος για την προσέγγιση των εργατών που υποστηρίζουν κόμματα απέναντι της Δεξιάς.
Ποια η διαφορά μεταξύ ενός καθαρόαιμου συντηρητικού δεξιού με έναν κομμουνιστή; Τι τους χωρίζει;
Και οι δύο θέλουν καλά αμειβόμενες δουλειές, είναι συντηρητικοί και υπέρμαχοι της οικογένειας, υπηρετούν και πιστεύουν πιστά -χωρίς «ναι μεν αλλά»- πρόσωπα, κόμματα και ιδέες. Αυτό δείχνει η Ιστορία.Όπως και τώρα η πολιτική επικαιρότητα και οι εξελίξεις δείχνουν πως είναι η ώρα της Δεξιάς να συνεχίσει την πορεία της Αριστεράς. Τώρα το πώς, θα δείξει…
Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης
Φιλόλογος – δημοσιογράφος
