Σύμφωνα με το «Politico», «οι Έλληνες είναι απογοητευμένοι από τον Μητσοτάκη, αλλά δεν έχουν τι να ψηφίσουν». Όπως και το γεγονός ότι η μία δημοσκόπηση μετά την άλλη αποκαλύπτει τη βαθιά δυσπιστία για τα πολιτικά κόμματα, τη Δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης στη χώρα μας.
Δεν είναι λίγες οι φορές που η κοινή γνώμη έχει αναρωτηθεί «Μετά τον Μητσοτάκη, ποιος;» ή που οι υποστηρικτές της Νέας Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού δηλώνουν πως «Μετά τον Μητσοτάκη, το χάος». Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο του Φεβρουαρίου και παραμονή των μεγάλων συγκεντρώσεων για τα Τέμπη, είχε δηλώσει πως «στη Δημοκρατία, αδιέξοδα δεν υπάρχουν».
Η αντιπολίτευση, παρά την εμφανή κόπωση του κυβερνώντος κόμματος έπειτα από έξι χρόνια διακυβέρνησης, αλλά και την πρώτη θέση που κατείχε στην προτίμηση του κόσμου όταν ακόμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση του τόπου, δείχνει ανήμπορη να σηκώσει κεφάλι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα πάλαι ποτέ κόμματα εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ αμφισβητούνται, ενώ η Πλεύση Ελευθερίας έχει πενταπλασιάσει τα ποσοστά της σε ελάχιστο χρονικό διάστημα με μόλις έξι βουλευτές και μεγάλο χορηγό την εκστρατεία των Τεμπών και τη Μαρία Καρυστιανού.
Η Μαρία Καρυστιανού, είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί, είναι μια μάνα που έχασε το πολυτιμότερο πράγμα που έχει ένας άνθρωπος όταν γίνεται γονιός. Έχασε το παιδί της και από τότε επιδίδεται σε έναν διαρκή αγώνα για τη λύτρωση. Δεν θα σταθούμε στο πώς διεκδικεί το δίκαιο ή στις κινήσεις της. Ποιοι είμαστε, άλλωστε, εμείς που θα κρίνουμε ή θα σχολιάσουμε; Θα σταθούμε στο γεγονός ότι η Μαρία Καρυστιανού κατάφερε, είδε φως και μπήκε, να εισέλθει έμμεσα στην κεντρική πολιτική σκηνή, με την αντιπολίτευση -πλην ΚΚΕ- να την ακολουθεί συλλήβδην στο πρώτο εξάμηνο.
Πλέον, μετά την κατάθεση της πρότασης της Μαρίας Καρυστιανού στη Βουλή για Προανακριτική για το δυστύχημα των Τεμπών και τις υπογραφές 32 βουλευτών από την Ελληνική Λύση, τη Νίκη, την Πλεύση Ελευθερίας και των έξι ανεξάρτητων βουλευτών που πρόσκεινται στο Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη, είναι και οφείλει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό πρόσωπο.
Λίγο ή πολύ, εκφραζόταν η ανησυχία ότι όσο δεν υπάρχουν πολιτικοί αρχηγοί ή πολιτικοί που να εμπνέουν και είναι έτοιμοι να πρωταγωνιστήσουν στην πολιτική ζωή της χώρας, τότε οι πλατείες θα δώσουν τη λύση και θα γεννήσουν ένα τέτοιο πρόσωπο. Η «μάνα των Τεμπών» κατάφερε να καταθέσει τη δική της πρόταση για σύσταση Προανακριτικής μέσω των 32 βουλευτών, που είναι διαφορετικών καταβολών. Βουλευτές που μεταξύ τους περισσότερα είναι εκείνα που τους χωρίζουν από αυτά που τους ενώνουν. Κατάφερε, όμως, να ενώσει την πάνω και κάτω πλατεία της περασμένης δεκαετίας, με την ίδια να βρίσκεται στο κέντρο και να μεταμορφώνεται σε πολιτικό.
Όσον αφορά το τώρα, μόνη κερδισμένη είναι η Νέα Δημοκρατία και μεγάλη χαμένη η Δημοκρατία μας. Κι όταν είναι χαμένη η Δημοκρατία, τότε τα κακά μαντάτα δεν θα αργήσουν.
Αλλά τι πειράζει; Ενώνονται οι πλατείες, θα αρχίσουν οι πενιές, οι χοροί και στο τέλος, όταν το ταμείο θα βγει μείον και θα έρθει η ώρα της εξόφλησης, όλοι μαζί… στη λάντζα.
Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης
Φιλόλογος – δημοσιογράφος
