Δεν είναι ασυνήθιστο για τη χώρα μας, αλλά κάπου έχει ξεφύγει. Πάνω από δέκα χρόνια πριν, τότε στα χρόνια της χρεοκοπίας και του πρώτου μνημονίου, στις δημοσκοπήσεις καταγραφόταν ότι ένα 28%-30% της κοινής γνώμης πίστευε ότι «μας ψεκάζουν για να πιστέψουμε ότι υπάρχει χρεοκοπία και να προωθήσουν αντιλαϊκά μέτρα».
Λίγα χρόνια αργότερα, το 2020, καταγραφόταν ένα 30%- 35% που θεωρούσε ότι «δεν υπάρχει Covid, αλλά όλα γίνονται για να προωθήσουν τα εμβόλιά τους και άλλους λόγους, π.χ. να μας βάλουν τσιπάκια». Επί χρόνια γίνονταν κινητοποιήσεις στη Θεσσαλονίκη γιατί με την κατασκευή του μετρό θα καταστρέφονταν τα αρχαία, ενώ τη σκυτάλη έπαιρναν οι διαδηλωτές που αντιπάλευαν την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του νερού, ενώ ποτέ δεν είχε τεθεί τέτοιο ζήτημα.
Είναι φανερό ότι υπάρχει ένα κοινωνικό υπόστρωμα που ρέπει προς τον ανορθολογισμό, την καχυποψία και την τάση να δέχεται ό,τι ακούσει και είναι κόντρα «στο σύστημα». Άλλωστε, στη χώρα πίστεψαν ότι αν εκλεγόταν ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έσκιζαν τα μνημόνια και ότι πανικόβλητοι οι Ευρωπαίοι θα τα μάζευαν, δεν ενοχλήθηκαν και πολύ οι ριζοσπάστες αριστεροί που συγκυβέρνησαν μια χαρά με την ακροδεξιά, ενώ οι δύο στους τρεις ψήφισαν υπερήφανα ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του 2015, για να σωπάσουν όταν ο Αλ. Τσίπρας το άλλαξε σε ένα βράδυ.
Αυτά είναι διαχρονικά παραδείγματα που είναι πάντα επίκαιρα και τώρα πια βλέπουμε νέες εκφράσεις αυτής της επικίνδυνης τάσης. Ενώ είχε συμβεί μια τραγωδία στα Τέμπη, χάθηκε το δάσος και κάποιοι μας έστρεψαν να ψάχνουμε ξυλόλιο επί έναν χρόνο με πραγματογνωμοσύνες που υπέγραφαν, άσχετο που τώρα έχουν εξαφανιστεί.
Συνεχίζουν δε με άλλους τρόπους παίζοντας με τον πόνο των χαροκαμένων γονέων ή, έστω, κάποιων από αυτούς, γιατί εδώ που τα λέμε η γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας των γονέων δεν έχει ακουστεί. Άλλοι μίλησαν για βαγόνι που εξατμίστηκε, για τον γιο της εισαγγελέως που δήθεν δολοφονήθηκε. Άλλωστε, κάποιοι από αυτούς δεν μας έκαναν να ψάχνουμε τη Μαρία στον Έβρο;
Δεν είναι όμως το μόνο παράδειγμα τα Τέμπη. Με αφορμή τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για να εμφανίσουν την εικόνα ενός απομονωμένου πρωθυπουργού εκθείασαν τον Ερντογάν ως μεγάλο νικητή γιατί συνάντησε Αμερικάνο πρόεδρο έπειτα από… έξι χρόνια και ενώ τα έδωσε όλα, δεν πήρε απολύτως τίποτα.
Περίπου οι ίδιες δυνάμεις απαξιώνουν καθημερινά τη δικαιοσύνη, σπεύδουν να χαρακτηρίσουν στημένη τη δίκη των Τεμπών, κατηγορούν τον Κ. Μητσοτάκη ότι παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη και ταυτόχρονα του ζητούν να παρέμβει.
Θα μπορούσε να είναι εικόνες μιας κωμωδίας, όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά Όταν εμφανίζεις μια κυβέρνηση επικίνδυνη, τη Βουλή άβουλη λόγω της πλειοψηφίας της και τη δικαιοσύνη στημένη, τότε αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι το ευθύ χτύπημα της δημοκρατίας, η τόνωση του αντισυστημισμού, η απαξίωση όλου του πολιτικού συστήματος.
Αυτά είναι επικίνδυνα παιχνίδια και δεν αφορά την κοινή βούληση μιας περίεργης άτυπης συμμαχίας σχεδόν όλων των πολιτικών δυνάμεων για να επιφέρουν πλήγματα στον Κ. Μητσοτάκη κυρίως. Ίσως πιο επιτακτικό καθήκον για όσους είναι πραγματικά δημοκράτες και προοδευτικοί είναι να συνειδητοποιήσουν ότι αν υπάρχει μια ανάγκη μέσα σε αυτό το κλίμα, είναι η συγκρότηση ενός μετώπου λογικής.
Σε τελευταία ανάλυση, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ας νικήσουν όσοι πείσουν τον λαό στις εκλογές. Όχι όμως σε μια χώρα όπου όλα θα έχουν καεί. Όχι σε μια χώρα όπου θα έχουν κυριαρχήσει τα ψέματα, η διασπορά των fake news, το μίσος και η απουσία της πραγματικής πολιτικής.
