Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης ανοίγει τα χαρτιά του, προσφέροντας μια εξομολόγηση «χωρίς μακιγιάζ» για την πορεία του στην ελληνική τηλεόραση.
Ο γνωστός δημοσιογράφος κάνει μια αναδρομή από τις χρυσές εποχές των παχυλών μισθών και των άγνωστων παρασκηνίων μέχρι τη σημερινή πραγματικότητα της πολιτικής ορθότητας, περιγράφοντας τοξικά περιβάλλοντα και φωνές στα ακουστικά που σημάδεψαν την καριέρα του.
Με απόλυτη ειλικρίνεια, ο Στέφανος Κωνσταντινίδης αποκαλύπτει το bullying που υπέστη από συγκεκριμένο πρόσωπο του χώρου, ενώ εξηγεί τους λόγους για τους οποίους επιλέγει συνειδητά τον «δεύτερο ρόλο» στις εκπομπές, θέτοντας παράλληλα τις δικές του αδιαπραγμάτευτες «κόκκινες γραμμές».
Πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας, αναφέρεται με συγκίνηση στην οικογένειά του, που αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητά του, και περιγράφει την ισορροπία που βρήκε ζώντας εκτός Αθηνών, μακριά από τη λάμψη της τηλεοπτικής καθημερινότητας.
Πρόκειται για ένα “Full Story” στον Γιώργο Σκρομπόλα και το zappit, γεμάτο αιχμηρές αλήθειες και προσωπικές αποκαλύψεις για τη ζωή του, τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες.
Τα “χρυσά” χρόνια της τηλεόρασης
Όταν ήμουν ρεπόρτερ, πρόλαβα να πληρώνεται, επιπλέον, μιάμιση φορά παραπάνω το Σάββατο και δύο φορές η Κυριακή, και διπλάσιες αποστολές.
Έπαιρνα περίπου ενάμισι χιλιάρικο, έναν καλό μισθό και έφτανα στο τέλος του μήνα να έχω στον λογαριασμό μου 4 χιλιάρικα. Ήτανε λόγω των αποστολών και λόγω των Σαββατοκύριακων που δούλευα.
Υπήρχαν συμπαρουσιαστές που έπαιρναν πενήντα, εβδομήντα, ογδόντα και εκατό χιλιάρικα τον μήνα. Και υπήρχαν και παρουσιαστές που έφευγαν με πάνω από ένα εκατομμύριο τον χρόνο, μαζί με τα εμπορικά.
«Έχω ζήσει να μου φωνάζουν τόσο δυνατά στο ακουστικό»
Να μου τα χώνουν και να με βρίζουν την ώρα που μιλάω! Και εγώ να προσπαθώ να ισορροπήσω, να έχω την ίδια φωνή… Να μη γουρλώσω τα μάτια, και να συνεχίσω αυτό που λέω, γιατί ο κόσμος αυτό δεν το καταλαβαίνει, και θα νομίζει ότι έχω πάθει εγκεφαλικό…
Τα πάνελ στο παρελθόν -την προηγούμενη δεκαετία και παραπάνω- στήνονταν με βάση τους ρόλους.
Δηλαδή εγώ θυμάμαι να λέγεται: “Θέλουμε κι έναν γκέι… Τι; Θέλουμε κι έναν γκέι! Ρε παιδιά, τι θέλετε έναν γκέι; Θέλουμε μια μάνα, θέλουμε κι έναν γκέι”. Στο πάνελ! Αυτό το ‘χω ζήσει… Το έχω ζήσει αυτή την εποχή. Ήταν μια δεκαετία πίσω, και αυτό ήταν κατάπτυστο!
«Υπήρχαν άνθρωποι που κρατούσαν το τασάκι του κάθε παρουσιαστή»
Δηλαδή, εγώ το έχω δει πραγματικά αυτό, έχω δει πραγματικά άνθρωπο να είναι με το τασάκι, και την ώρα που η παρουσιάστρια κάνει το πούρο της, να την ακολουθεί. Ήταν άνθρωπος που καθόταν στη θέση πάνελ.
Οι κόκκινες γραμμές μου είναι η ηθική μου. Είναι πράγματα που έχουν να κάνουν με τα πολιτικά μου πιστεύω, η οικογένειά μου, και εγώ έχω πρόβλημα να με πεις ψεύτη, να με πεις κλέφτη, και να με πεις φασίστα. Αυτά τα τρία είναι κόκκινη γραμμή για μένα, γιατί δεν έχω υπάρξει ποτέ τίποτα από αυτά. Ούτε κλέφτης έχω υπάρξει, ούτε ψεύτης έχω υπάρξει, ούτε φασίστας έχω υπάρξει.
