Σταδιακά αποκαλύπτεται η νέα στρατηγική στόχευση των ΗΠΑ: αφενός η επικράτησή τους σε ολόκληρο το Δυτικό Ημισφαίριο, αφετέρου η συρρίκνωση των δυνατοτήτων της Κίνας να επεκταθεί, να ενδυναμωθεί και -μεσοπρόθεσμα- να αποτελέσει τον αντίπαλον -οικονομικά και στρατιωτικά- δέος για την Αμερική.
- του Κώστα Δημ. Χρονόπουλου, Ιατρός
Οι κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα είναι (εκ μέρους των ΗΠΑ) καλά μελετημένες, σχεδιασμένες και έχουν αρχίσει ήδη να μπαίνουν σε εφαρμογή. Είτε αυτό αρέσει είτε όχι. Είτε είναι ηθικό ή ανήθικο, έντιμο ή ανέντιμο, δίκαιο ή άδικο. Προδήλως η διακυβέρνηση Ντ. Τραμπ επείγεται να υλοποιήσει τις στοχεύσεις της (με έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια) προτού η Κίνα επιταχύνει τον καλπασμό της. Η Κίνα εξαρτάται -και- από το αργό πετρέλαιο και εκεί προσπαθούν οι ΗΠΑ να την πλήξουν. Να της το στερήσουν. Να την αποκόψουν από τις χώρες οι οποίες της το προμηθεύουν. Τρεις κυρίως είναι αυτές: Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα (η μεγαλύτερη από την οποία εισάγει πετρέλαιο).
ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: Είχε ως πρώτη χώρα «επιλογής» την τιμητική της. Από αυτήν άρχισαν τα όργανα με τη σύλληψη/απαγωγή του ηγέτη της Μαδούρο. Επακολούθησαν -και συνεχίζονται- οι αλλαγές. Τα πετρέλαια (και ο χρυσός άμεσα ή έμμεσα και από άλλες χώρες όπου μεταφέρθηκαν, πχ Τουρκία) περιέρχονται υπό αμερικανικό έλεγχο. Συνεπώς ο Κίνα θα τα στερηθεί. Ταυτόχρονα θα υποστεί και πλήγμα εξαιτίας των πόρων που έχει διαθέσει για υποδομές στη Βενεζουέλα. Η Κίνα επί του παρόντος έχει αρκεστεί σε φραστικές μόνον αντιδράσεις. Αν όμως κλείσει και η στρόφιγγα ροής ιρανικού πετρελαίου, τότε θα εξαρτάται αποκλειστικά από τη Ρωσία και το Ιράν. Τότε ενδεχομένως η αντίδρασή της να είναι διαφορετική. Οψόμεθα.
Τελικά ΗΠΑ και Κίνα βρίσκονται σε ένα ιδιότυπο/έμμεσο πόλεμο χωρίς -άμεσα- να επιδίδονται σε εχθροπραξίες η μία εναντίον της άλλης. Χρησιμοποιούν άλλες χώρες ως αναλώσιμα/θύματα. Ο δήθεν αναίμακτος πόλεμος δεν είναι μόνο οικονομικός, όπως περιγράφεται, αλλά κανονικός, ανθρωποεξοντωτικός, άδικος και ανέντιμος: μορφή πολέμου είναι, εξίσου άθλια και υποκριτική με τον άμεσο πόλεμο.
ΙΡΑΝ: Δεύτερο στη λίστα «επιλογής» προκειμένου να κλείσει και εκεί η στρόφιγγα πετρελαίου προς Κίνα. Βέβαια, το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.
Υπάρχει δυσαρέσκεια σημαντικής μερίδας του πληθυσμού για το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων. Δεν είναι μόνον η καταπίεση ενός αυταρχικού καθεστώτος η αιτία αυτής της δυσαρέσκειας, αλλά και η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής που έχει ως αποτέλεσμα τη μικρή αγοραστική αξία του νομίσματος.
Βασικά, οι παραπάνω δύο παράγοντες δημιούργησαν το πρόσφορο έδαφος για «εκμετάλλευση» της κατάστασης από μέρους των ΗΠΑ, προκειμένου να επιτευχθεί ο δικός τους απώτερος στόχος. Το να επιτύχουν δηλαδή να αποστερήσουν την Κίνα και από το ιρανικό πετρέλαιο(!). Ταυτόχρονα, το Ισραήλ για λόγους αυτοπροστασίας του συμμετέχει στις πολεμικές επιχειρήσεις. Το Ιράν (διόλου περίεργο) άρχισε να σπαράσσεται εσωτερικά. Κανονικός εμφύλιος ήδη βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη/εξέλιξη.
Οι ΗΠΑ δήλωσαν αρχικά ότι θα επέμβουν στρατιωτικά μόνον αν ο αριθμός των νεκρών διαδηλωτών… αυξηθεί(!). Προφανώς το όλο ζήτημα είναι… αριθμητικών δεδομένων. Έκτακτα. Τελικά όμως επιτέθηκαν (με το Ισραήλ μαζί) στο Ιράν.
Το νερό έχει μπει στ’ αυλάκι και το αίμα αθώων ανθρώπων θα συνεχιστεί να ρέει. Για καλό βέβαια σκοπό, αφού θα ικανοποιηθούν οι φιλοδοξίες και τα συμφέροντα άλλων συνανθρώπων τους, άλλων χωρών που θα ζήσουν καλύτερα(!). Έτσι συμβαίνει ιστορικά και νομοτελειακά. Δεν γίνεται να τα έχουμε όλοι όλα. Κάποιοι θα έχουν περισσότερα. Άλλοι λιγότερα και κάποιοι τίποτα, ούτε καν το δικαίωμα να ζήσουν. Βέβαια, το Ιράν είχε την τάση ανάπτυξης πυρηνικών. Και είχε διακηρύξει «θάνατο στους απίστους, στους Ισραηλινούς, στους Αμερικανούς». Μην το λησμονούμε.
ΥΓ.: Φαίνεται πως είναι πολλά τα τρυγόνια (Βενεζουέλα, Ιράν, Κίνα, Γροιλανδία, ΕΕ, Κολομβία, Κούβα, Μεξικό κ.ά.) που κυνηγάει ο Ντ. Τραμπ ταυτόχρονα. Φοβούμαι όμως μήπως ξεμείνει τελικά από… σκάγια.
