Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική δοκιμάζεται όχι από το πόσο εύκολα μοιράζει υποσχέσεις, αλλά από το πόσο ψύχραιμα διαχειρίζεται την αβεβαιότητα. Οι τελευταίες εξελίξεις στην οικονομία λόγω του πολέμου που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή, με τις νέες πιέσεις σε καύσιμα και αγροτικά εφόδια, έφεραν ξανά στο προσκήνιο το κρίσιμο ερώτημα για το πώς στηρίζεις την κοινωνία χωρίς να λειτουργείς με πανικό και χωρίς να εξαντλείς όλα τα μέσα σου από την πρώτη στιγμή.
- Γράφει ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος, Πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ, ψυχίατρος
Σε τέτοιες συνθήκες, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε η αδράνεια ούτε ο εντυπωσιασμός. Χρειάζεται μια στάση που να συνδυάζει παρέμβαση, σοβαρότητα και δυνατότητα συνέχειας. Μιλάμε για μια κρίση που είναι ακόμα ανοιχτή. Κανείς λοιπόν δεν γνωρίζει αν η πίεση που βλέπουμε σήμερα θα είναι πρόσκαιρη ή αν θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια. Άρα, η πολιτική απόφαση δεν αφορά μόνο το τώρα. Αφορά και την αντοχή του αύριο.
Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκαν και οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης. Όχι ως μια τέλεια λύση, αλλά ως μια πρώτη οργανωμένη άμυνα. Με απλά λόγια, η λογική των μέτρων είναι τριπλή: στήριξη στην κατανάλωση, συγκράτηση της πίεσης στην παραγωγή και διατήρηση δημοσιονομικών περιθωρίων για ό,τι μπορεί να ακολουθήσει.
Καθένα από τα μέτρα έχει έναν συγκεκριμένο στόχο. Η επιδότηση στο diesel κίνησης για να περιοριστεί η πίεση στην αντλία, η συνέχιση της ενίσχυσης μέσω του Fuel Pass για νοικοκυριά και μετακινήσεις και η στήριξη για την αγορά λιπασμάτων, ώστε να μην περάσει ολόκληρο το βάρος στον πρωτογενή τομέα και στη συνέχεια στις τιμές των προϊόντων.
Αυτή η προσέγγιση δεν στοχεύει μόνο στον καταναλωτή της στιγμής, αλλά προσπαθεί να προλάβει και την επόμενη αλυσίδα ανατιμήσεων. Διότι η αύξηση στο καύσιμο δεν πλήττει μόνο το ρεζερβουάρ. Περνά στις μεταφορές, στην εφοδιαστική αλυσίδα, στο κόστος παραγωγής, στην αγορά. Και αντίστοιχα η επιβάρυνση στα λιπάσματα δεν αφορά μόνο τον αγρότη, αλλά τελικά το τραπέζι κάθε σπιτιού.
Είναι άριστα αυτά τα μέτρα; Όχι. Και δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι είναι. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από κυβερνητικούς ύμνους. Έχει ανάγκη από ειλικρίνεια. Η αλήθεια είναι ότι καμία τέτοια παρέμβαση δεν μπορεί από μόνη της να εξουδετερώσει πλήρως μια διεθνή κρίση. Μπορεί όμως να απορροφήσει μέρος της πίεσης, να στείλει μήνυμα σταθερότητας και να κερδίσει πολύτιμο χρόνο.
Από εκεί και πέρα, ασφαλώς υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Και θα ήταν χρήσιμο αυτά να προκύψουν μέσα από ουσιαστική συζήτηση με τους εκπροσώπους της αγοράς, τους παραγωγικούς φορείς, τους αγρότες και τις ενώσεις καταναλωτών. Γιατί εκεί φαίνονται οι πραγματικές δυσκολίες, εκεί εντοπίζονται οι αστοχίες, εκεί μπορεί να γίνει η αναγκαία προσαρμογή. Η πολιτική που ακούει δεν αποδυναμώνεται. Γίνεται πιο αποτελεσματική.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να βαφτίσουμε το επαρκές ως τέλειο. Είναι να αναγνωρίσουμε ότι σε μια ρευστή συγκυρία χρειάζονται βήματα με μέτρο, καθαρό μυαλό και δυνατότητα συνέχειας. Η κυβέρνηση έκανε μια αναγκαία κίνηση. Όχι την τελευταία, αλλά την πρώτη. Και σε μια περίοδο όπου ο λαϊκισμός πουλά εύκολες λύσεις, το να επιλέγεις τη σοβαρότητα ίσως δεν είναι εντυπωσιακό. Είναι όμως υπεύθυνο.
