Για χρόνια λέγαμε ότι το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στους «παράγοντες» των ομάδων που δημιουργούν ιδιωτικούς στρατούς από χούλιγκαν. Στη συνέχεια βάλαμε στην εξίσωση τον αθλητικό Τύπο με τα προκλητικά πρωτοσέλιδα και τα σαλπίσματα για πολεμικές επιχειρήσεις.
Μέχρι ενός σημείου σωστά και τα δύο, αλλά σήμερα υπάρχει ακόμα μία συνισταμένη για την εκδήλωση οπαδικής βίας. Η κοινωνική δικτύωση. Εκεί και ιδιαίτερα σε οπαδικές σελίδες στο Facebook υπάρχουν αστείρευτες πηγές τοξικότητας και μίσους. Με δεκάδες ή και εκατοντάδες ανθρώπους κάτω από κάθε ανάρτηση να ανταλλάσσουν ύβρεις, ενίοτε και απειλές και καθημερινά να ενσταλάζουν σε ανώριμες συνειδήσεις ποταμούς μίσους ή κοινής ανοησίας που μπορεί να μετατραπεί και σε φονικό όπλο. Βέβαια αυτή είναι η μια πλευρά της οπαδικής βίας. Αυτής που στηρίζεται στην παθολογική ,«αρρωστημένη» αγάπη του οπαδού προς την εκλεκτή του ομάδα.Σήμερα όμως η οπαδική βία είναι πλέον ψηφίδα μίας μεγαλύτερης εικόνας. Αν δεν σκοτωθούν για το ποδόσφαιρο, είναι σίγουρο ότι θα βρουν κάτι άλλο.
Σήμερα έχει διαμορφωθεί μια νέα συνθήκη που γεμίζει σχεδόν καθημερινά το αστυνομικό δελτίο και είναι το σημείο που εμπλέκεται η οπαδική βία με τη νεανική παραβατικότητα ,τον πολιτικό εξτρεμισμό, το κοινό ποινικό έγκλημα και την γενική ισοπέδωση που ακολούθησε τα χρόνια της Κρίσης. Ο θάνατος τώρα παραμονεύει κυριολεκτικά στην επόμενη γωνία, στην επόμενη ενέδρα. Κι αυτό είναι η πραγματικότητα. Μια ματιά στα οπαδικά οπλοστάσια που αποκαλύφθηκαν μόλις τις προηγούμενες ημέρες διαλύει κάθε αμφιβολία.
Πως να αντιμετωπίσεις όμως αυτή τη νέα «συνθήκη», που έχει διαμορφωθεί, η οποία μάλιστα αρχίζει να καλύπτεται από ένα καινούριο μοτίβο: την υποβάθμιση, μαζί και την υποκρισία; Τελευταία δείχνουμε σαν να μη μας νοιάζει πια τόσο πολύ για «τέτοιου είδους» οπαδικής βίας περιστατικά. Σαν, ακόμα χειρότερα, να το συνηθίσαμε. Στην πρόσφατη συμπλοκή της Καλαμαριάς, η κουβέντα κοντεύει να διολισθήσει στο ποιος είχε στήσει ενέδρα σε ποιον και όχι στο γιατί.
Όσοι παρακολουθούν τη δίκη Λυγγερίδη διαβάζουν καταθέσεις για αξιωματικό της Αστυνομίας που φυγάδευσε υπόπτους (οι οποίοι έσπασαν τον κλοιό των διμοιριών προσποιούμενοι τους αθλητές). Πυροβολισμοί μεταξύ οπαδών της ίδιας ομάδας (ακόμα κι εντός γηπέδου) θεωρούνται περίπου «τα εν οίκω μη εν δήμω». Αλλά και στο πρόσφατο τροχαίο υστύχημα των οπαδών του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία η αποσιώπηση του πορίσματος των τοξικολογικών εξετάσεων όλοι ξέρουμε ότι δεν έγινε από σεβασμό στη μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών αλλά από φόβο και υποτέλεια. Στο δε περιστατικό της Χαλκίδας υπήρξε σπουδή να βγει από την εικόνα τα οπαδικό, παρότι υπήρξε εμπλεκόμενος που συνδέεται με την υπόθεση Λυγγερίδη. Και όσοι έχουν ασχοληθεί με την δολοφονία του οπαδού της ΑΕΚ Κατσούρη έχουν κάποιες αμφιβολίες για το αφήγημα που την έκλεισε.
Υποβάθμιση και υποκρισία όμως δεν είναι η λύση για να αντιμετωπιστεί το μέγα πρόβλημα της «οπαδικής βίας». Ούτε να βλέπουμε περιστατικά, όπως τα παραπάνω, με οπαδικάγυαλιά. Γιατί έτσι χάνουμε το νόημα, την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα σήμερα είναι ότι στην χύτρα εκτόνωσης μιας έκρυθμης κοινωνικής κατάστασης, στην οποία τα μαχαίρια έχουν πια τον πρώτο λόγο, διαπλέκονται και εφηβικά αφηγήματα για «αφεντικά της πόλης» και «ή εμείς ή κανείς», καθώς και εγκληματική βιτρίνα μαύρου χρήματος. Πως θα αντιμετωπισθεί η νέα πραγματικότητα της «οπαδικής βίας»; Κάποτε έφτανε να βάλεις λουκέτο σε συνδέσμους. Ή να πάρεις τα μέτρα στα γήπεδα, που πράγματι έλαβε η κυβέρνηση και έχουν σχεδόν εξαλειφθεί τα κρούσματα βίας τις ώρες των αγώνων. Δεν ξέρω αν αρκεί σήμερα μόνο η διαβεβαίωση του κ. Χρυσοχοϊδη «είμαστε εδώ για να τους διαλύσουμε» για να αντιμετωπιστεί η νέα μορφή, που έχει λάβει η αποκαλούμενη «οπαδική βία».
Το πρόβλημα έχει βάθος και οι ρίζες του απλώνονται παντού: στο οικογενειακό περιβάλλον, στο σχολείο, στην «πολιτική τοξικότητα», στην έλλειψη Παιδείας…Μπορούμε να τα «ρυθμίσουμε» όλα αυτά, για να αντιμετωπίσουμε την αποκαλούμενη «οπαδική» και πάσης άλλης μορφής βία , που έχει εισβάλει ακόμη και στα προαύλια των σχολείων;
